Me, myself & I

Het is misschien stil rondom mij, maar... er gebeurt van alles in mij.

Sinds vorige week donderdag ben ik mijn stem zo goed als kwijt. Er komt niet meer uit dan een hees gefluister.
Lukte het me vorige week om, ondanks dat en het vele hoesten te werken. Deze week lukte dat niet meer. In overleg met m'n leidinggevende besloot ik een paar dagen thuis te werken om mijn stem en mezelf rust te geven. Uiteindelijk lukte ook dat niet meer en moest ik me alsnog ziekmelden.

Normaal gesproken als ik ziek ben doe ik niet veel meer dan slapen, slapen en nog eens slapen. Deze keer is 't anders. Slapen lukte vaak niet (ook door 't vele hoesten), energie om iets anders te doen heb ik niet. Wat me dus dwingt om rust te nemen, en me bezig te houden met mezelf.
Aangezien ik amper kan praten heb ik op dit moment maar een gesprekspartner, nl. mezelf.
Het dwingt me dus om stil te staan bij waar ik nu sta, hoe het met me gaat, wat ik wil en hoe ik dat klaar wil boksen.
Confronterend? Ja! Vervelend?.... Nee....

Het klinkt misschien raar maar ergens zie ik het ziekzijn op dit moment ook als een cadeautje.

Mijn leven bestond de laatste jaren voor een heel groot deel uit werken, sporten, zorgen en regelen.

Het sporten doe ik dan wel voor mezelf. Maar het voelt toch ook wel met enige regelmaat als flink werken, ook al doe ik het dan nog zo voor mezelf.
Het zingen is een grote passie van me, maar omdat ik ook voorzitter van de club ben, voel ik toch ook altijd een verantwoordelijkheid in de groep. Eigenlijk ben ik me altijd bewust van mijn rol als voorzitter, de voorbeeldfunctie etc. Het gewoon lekker zingen kwam daardoor ook wel eens in 't gedrang.
Het zorgen (ouders en schoonouders) doe ik met alle liefde. Natuurlijk! Zij hebben al die jaren zo goed voor ons gezorgd, dan vind ik het niet meer dan normaal dat je op een gegeven moment ook je steentje bijdraagt, simple as that.
En mijn werk. Tja, ik heb gewoon heel erg leuk werk, hele lieve collega's, en nog steeds ben ik me bewust hoe blij ik daarmee mag zijn. Dat maakt dat ik ook vol voor mijn werk ga, me verantwoordelijk ervoor voel en vaak meer doe dan wat misschien gevraagd wordt.

Al die dingen doe ik met liefde en plezier, en meestal krijg ik er ook heel veel voor terug. Maar nu, nu ik een aantal dagen even niet anders kan dan me bezighouden met mezelf, besef ik ook dat ik daardoor ook te vaak over mijn eigen grenzen heenging. Het belang van de anderen eigenlijk bijna altijd boven dat van mezelf stel wat maakt dat het op een gegeven moment niet meer zozeer als een keuze maar als een moet gaat voelen. En de vraag die bij me opkwam was; waarom dan?

Nu ik zo weinig kan praten ben ik verplicht me te beperken tot de kern van de dingen die ik wil zeggen. Cut the crap & get to the point. En ja, dat voelt wel heel erg lekker.

 

Afgelopen week las ik een stukje terug wat ik een tijd geleden aan iemand mailde. Diegene gaf toen aan dat het nogal overweldigend was, een beetje too much.
Ergens is die opmerking blijven hangen. Ging ik beseffen dat het zo maar zou kunnen zijn dat ik op sommige mensen heel erg aanwezig over kan komen. Ik ging beseffen dat ik toch wel heel vaak het woord heb... dat soort dingen. En...weer ging ik me afvragen waarom ik zo doe.
En toen ik het stukje mail teruglas, kon ik ook niet anders dan erkennen dat het wel heel erg veel was. Echt een massa aan woorden, ik kreeg het er zelf gewoon benauwd van....

Gelukkig heb ik nogal wat mensen om me heen die heel eerlijk naar me durven zijn en precies de vinger op de zere plek weten te leggen. Zo zei laatst iemand tegen me "je doet veel te veel je best om aardig gevonden te worden, dat is helemaal niet nodig!".
Auw! Raak! Midden in de roos....
Ik wilde het op dat moment nog niet meteen als waarheid aannemen, maar nu, na een paar dagen volop met mezelf bezig te zijn geweest, kan ik niet anders dan erkennen en herkennen, dat er wel een grote kern van waarheid in zit.
Waarom zou ik anders zo aanwezig zijn? Als ik volledig tevreden met mezelf was, zou ik in alle rust in een groep kunnen zijn zonder het hoogste woord te voeren....
Natuurlijk heb ik ook een enthousiaste aard, dat hoort bij mijn karakter, en daar is ook niets mis mee. Maar als je zo aanwezig bent in een groep, neem je wel heel erg veel ruimte in en is er minder ruimte voor anderen....

Afgelopen week mailde ik met een vriendin. Geen koetjes en kalfjes verhalen, het ging over de wezenlijke dingen in ons leven. En ergens tijdens die mailwisseling ging er een lichtje op bij me. Ineens had ik helder waarom ik me ondanks dat ik ziek ben en verre van (lichamelijk) fit ben, ook een goed gevoel over dit alles heb. Ineens kon ik het glashelder beschrijven.
Het voelt nl. alsof ik in een soort van transformatie zit. Ik vergeleek het met het vervellen van een slang. Voor die slang is het fysiek erg vermoeiend, zo'n proces, maar het is gewoon nodig om te kunnen groeien. En precies zo voelt 't ziek zijn van mij ook.
Het is pittig, het vraagt fysiek veel maar misschien is het even nodig voor mijn groeiproces?

Het afvallen is een onderdeel ervan. Langzaamaan wordt ik fysiek minder aanwezig, heel letterlijk. Gewoon minder massa. Het misschien staat dat wel symbool voor mijn innerlijke transformatie.....

Ik hoop van harte dat ik dit gevoel, en deze lijn vast kan houden. Dat ik minder woorden nodig heb om duidelijk te maken wat ik denk, voel en vind. Zodat ik duidelijk ben naar mijn omgeving en tegelijk ruimte geef aan mezelf en de mensen om me heen.

Het is nog een uitdaging om dat ook qua tekst korter neer te tikken, ook dat is een proces.
Heb wat geduld met me ;)

Liefs,
Harriette

De volgende stap

Het is weer een tijdje stil geweest, I know.
Tja, ik schrijf alleen als ik ook het gevoel heb wat zinnigs te kunnen schrijven, en.... ik daar ook rustig de tijd voor kan nemen ;)

Ik merk aan mezelf dat ik het sponsorjaar (oke... een jaar en een beetje) echt voor mezelf aan het afronden ben. Het is goed zo. Het voelt heel sterk alsof ik klaar ben voor een volgende stap.
Was het sponsortraject rondom de vrienden van Tijs afgelopen jaar een goede extra stimulans in moeilijke momenten, nu kijk ik er echt naar uit om het helemaal voor mezelf te doen.
Met die kanttekening dat er wel een hele trouwe sponsor is die besloten heeft te blijven sponsoren. Natuurlijk ben ik daar hartstikke blij om, de stichting blijf ik tenslotte een heel warm hart toedragen.

Wat me de laatste tijd meer en meer op is gaan vallen, is dat ik echt steeds meer vanuit een keuze handel. Vaak is dat de keuze om een gezonde, evenwichtige maaltijd te eten, niet te laat 's avonds, liever vers gemaakt dan afhaal, soms een vette hap maar dan wel heel bewust, zelden gebak op 't werk en bij familie verjaardagen liefst een "snibbeltje voor de lekker" en natuurlijk niet te vergeten, met enige regelmaat sporten.

Ik heb heus niet altijd zin om die verstandige keuzes te maken, om 3x per week mijn sporttas uit de kast te pakken na dik 9 uur werken, om me dan nog even helemaal te geven, om iedere dag weer bewust met eten en alles eromheen (en dan m.n. het emotionele stuk) bezig te zijn. Echt niet. Maar toch doe ik het wel meer en meer, ook als ik er eigenlijk even geen zin in heb.
En af en toe kies ik dan ook met een heel relaxed en lekker gevoel de minder verstandige variant. En dat voelt dan ook helemaal prima!

Afgelopen week tijdens een gesprek met Dave, kreeg ik weer een een helder moment. Dat heb ik vaak als ik met hem praat, en dat heb ik hem dan ook gezegd. Hij vroeg me nl. op een gegeven moment wat ik nog van hem verwachtte, wat zijn toegevoegde waarde voor mij was.
En ergens in dat gesprek kwam ik er op terug. Ik zei hem toen dat ik heel vaak tijdens onze gesprekken van die heldere momenten heb. Dat ik ineens weet waarom ik iets wil, of doe. Krijg ik inzichten in mijn eigen handel en wandel. Waarschijnlijk omdat ik er heel bewust voor kies om naar hem te gaan, om even een half uurtje echt helemaal voor mezelf te hebben, waar het alleen maar over mij gaat en wat ik wil.
Dan is er ook de rust om de wat lastigere vragen in 't leven aan te vliegen en er goed over na te denken, of om een vraag (Dave stelt echt hele goede vragen) goed te laten bezinken. En dan komt er ook vanzelf een antwoordt. Het was een heel mooi moment, zowel voor hem als voor mij.

En... dat gesprek leerde me twee dingen:
1. Dave is echt een goede keuze geweest als coach.
2. Het wordt tijd dat ik wat meer tijd op een dag inruim voor mezelf, al is het maar even een stuk lopen, een bad (zonder leesboekje), een meditatie of wat dan ook. Iedere dag een momentje al is 't maar een kwartier, waarin ik even helemaal terugga naar mezelf en wat ik wil en hoe ik dat wil doen, lijkt me een goed idee.

Wat mooi om te horen was dat Dave kon zien en voelen dat wat ik zei oprecht was. Toen ik net bij hem kwam lachte ik nog veel weg. Nu is die lach er wel even maar meer om te laten zien dat ik iets herken, en daarna komt het stukje eruit. Eerlijk, met emotie, vanuit m'n gevoel. Blijkbaar heb ik toch wel wat stapjes gezet ;)
Grappig ook dat die avond ervoor een vriendin van me nog tegen me gezegd had dat ik een stukje mysterieus ben. Ze kent me goed, maar heeft 't idee dat ze nog steeds niet alles van me te zien krijgt. En ik denk dat ze wel gelijk heeft. Aan de ene kant ben ik een heel open mens maar aan de andere kant zijn er onderwerpen die ik niet snel en niet met veel mensen zal delen. Een deel van mezelf laat ik niet snel zien, alleen aan de mensen die dat vertrouwen verdiend hebben en op 't moment dat ik daar klaar voor ben.
Is dat erg? Nee... vind ik niet. Maar het leert me wel dat ik niet het open boek ben wat ik lang dacht te zijn....

Afgelopen week belandde ik in de lappenmand. Ik moest steeds heftiger hoesten. Mijn longen deden pijn, ik had geen trek (grote zeldzaamheid) en slapen lukte ook niet best.
Wel heb ik gewoon gewerkt, heb zelfs een paar hele productieve dagen gehad door de relatieve rust op 't werk, maar een aantal collega's vroegen zich af wat ik kwam doen. Dus vandaag toch maar even naar de huisarts.
Er zit nog geen ontsteking maar ze hoorde wel geluidjes die niet erger moeten worden, volgende week dus terug en aan de ventolin.
Maar goed, dat is eigenlijk maar bijzaak. Doordat ik het zo aan m'n longen had kwam er dus van sporten niets, ik had niet eens de puf. (Als ik dan 't onderwerp spiritueel aanvlieg staan je longen voor ruimte.... mijn ruimte of 't ontbreken daarvan....I rest my case).
Donderdag ben ik toch even naar Dave gelopen om even een afspraak te verzetten en we raakten aan de praat. En ja hoor, er kwam weer zo'n moment.

We hadden het erover dat er qua voeding toch nog wel een winst te halen is. We halen toch nog redelijk vaak iets aan eten als Ardie geen zin heeft om te koken en tja, dat is vaak nu eenmaal geen gezonde keuze. Het treft dus dat Ardie de volgende keer meegaat naar Dave, kunnen we het er samen over hebben. Ook dat is een volgende stap.
Wat ik bv. ook vaak merk is dat als ik een bewuste keuze maak bij bv. een traktatie, om niet mee te doen, maar mijn stuk fruit daarvoor te bewaren, er vaak mensen zijn die dan zeggen dat ze dat eigenlijk ook zouden moeten doen. Ze krijgen dus blijkbaar een schuldgevoel als ze mij een gezonde keuze zien maken. Waarom denk ik dan?!
Iedereen maakt zijn of haar keuze. Niemand is aan mij verantwoording schuldig of ze een stuk taart nemen, van mij part al eten ze het halve ding op. Leven en laten leven.
Als ik iets niet snel zal doen is mensen daar op aankijken. Ik weet hoe vervelend dat is, want geloof me, ik wordt altijd wel door iemand aangekeken als ik een frietje op de hand durf te nemen of in de zomer ergens eens een lekker ijsje neem. Dat maakte ook dat ik vroeger veel liever thuis iets nam omdat ik er dan niet op afgerekend werd. M.a.w. die bestraffende blikken werken het stiekem eten lekker in de hand.
Tegenwoordig maak ik naar zo'n mensen een denkbeeldige middelvinger (ik hoop tenminste dat ik het nooit onbewust ook doe) en geniet van dat wat ik heb. Dan ga ik toch geen anderen vertellen wat ze moeten doen!

Maar het belangrijkste moment was toch wel toen we het op die afhaal maaltijden hadden en Ardie's rol in 't geheel. Dat ik ineens een power in me op voelde borrelen en ik zei " klopt, hulp van mijn omgeving is nodig, IK heb dat nodig, maar.... IK ben degene die het eten in m'n mond stopt, IK ben degene die de keuze maakt. Ik wil me NOOIT meer in de slachtofferrol laten drukken, daar heb ik lang genoeg in gezeten. Het is mijn lijf, mijn keuze, mijn ding". En echt.......... dat voelde zo goed en zo krachtig!

Ik ben er dus klaar voor, voor de volgende stap. Laat jaar 2 met Dave maar beginnen, ik heb er zin in!

Stilte

Hi lieve mensen,

Tja, voor het eerst zolang ik me kan heugen heb ik geen inspiratie voor mijn blog. That is.... er is niets wat zich al in mijn hoofd gemanifesteerd heeft waar ik perse wat over wil schrijven.
Iedereen die me kent weet dat ik zelden volledig zonder praatstof ben.....grijns.

Maar ja, op dit moment is het gewoon even stil.... Stil in huis (Ardie is het grootste deel van het weekend weg) maar ook stil in mij....
En jongens wat geniet ik daar van!

Het waren een paar pittige weken.
De schietpartij in onze straat had er harder bij me ingehakt als dat ik in eerste instantie wilde toegeven. Ik was even helemaal uit balans, zowel in mijn doen en laten als m.b.t. eten en bewegen.
Daarna (of misschien wel dankzij) kreeg ik behoorlijke maag/darm klachten waardoor ik ruim 8 dagen veel van mijn tijd doorbracht op het toilet (ik bespaar jullie de details).
Je zou misschien denken dat dat in elk geval een gunstig effect zou hebben op m'n gewicht maar helaas, het werkte eerder averechts. Mijn energielevel zakte behoorlijk, en donderdag had ik daar blijkbaar een dieptepunt in bereikt, ik was niet vooruit te branden met sporten!
Ondanks dat voelde ik me echter niet ziek en heb ik ook gewoon de hele tijd gewerkt. Gisteren merkte ik echter wel dat ik niet meer zo alert was, ik dingen door elkaar haalde etc.. Het werd dus tijd dat ik weer mijn gewone zelf werd!
Uit frustratie heb ik 2 stroken pure chocolade naar binnen gewerkt en een banaan. En of dat nu het wonder medicijn voor me is geweest of dat mijn buik net op dat moment besloot weer normaal te doen, geen idee maar eindelijk voelt het weer in balans. Hehe.

Gevoelsmatig was ik een week geleden al zover. Ik voelde me hartstikke lekker in mijn velletje. Nu mijn buik ook meewerkt voelt het weer helemaal als Jet.

En echt, ook de afgelopen weken heb ik ondanks die buik en de disbalans, ontzettend genoten van zoveel! Soms vraag ik me wel eens af wat het maakt dat ik zoveel mooie dingen mag beleven. Ondanks e.e.a. aan pittige dingen voelt m'n leven als een aaneenschakeling van bijzondere, prachtige en feestelijke gebeurtenissen.

Op mijn werk zijn we bv. gestart met "Meditatie voor en door VieCuri". Wat simpel gezegd wil zeggen dat medewerkers (die er ervaring mee hebben) meditaties verzorgen voor hun collega's. Wel te verstaan in eigen tijd voor zowel de collega's als de mensen die de meditaties verzorgen.
Het is bedoeld als een kort moment op de dag voor jezelf, of weer even helemaal tot jezelf te komen waardoor je de rest van de dag met nieuwe energie tegemoet kunt treden. De eerste reacties zijn in elk geval erg positief en vorige week vrijdag mocht ik de 1e sessie leiden. Zie hiervoor het blog van Rianne.

Zaterdag de 19e waren we bij de Kermenaaj visite in Merselo, samen met mijn zus en zwager. En mijn god wat hebben we gelachen! Wat een ongelooflijk gave avond!
Echt heel erg veel mooie en bijzondere acts, wat een talent toch daar in mijn mooie geboortedorpje.
Bij de groep waar ook mijn broer onderdeel van is heb ik echt met tranen in mijn ogen van 't lachen gezeten. Wat hadden ze een prachtige act in elkaar gedraaid!

Zondag de 20e zijn we bij Eddy en Omaira, twee schatten van vrienden, op bezoek geweest en aansluitend bij "Michelangelo" in Nettetal gaan eten. Wat een bijzondere man deze Italiaanse kok in hart en nieren, wat hebben we genoten!

Kortom, ondanks alles hebben we ook deze weken weer prachtige dingen meegemaakt.

En de stilte? Ik vind 'm heerlijk, geniet er enorm van. Misschien juist wel omdat mijn dagen vaak gevuld zijn met werk en veel mensen om me heen. Geen idee.
Daarom hou ik het nu dus ook kort. Ik ga nu lekker mijn gitaar erbij pakken en even heerlijk in m'n eentje wat tokkelen en zingen.
Man o man wat heb ik het toch goed!

Fijn weekend allemaal
xxx
Harriette

Derek Ogilvie



Zo, het weekend is weer zo goed als voorbij. En wat een bijzonder weekend weer!
Het weeg resultaat waar sommigen van jullie op zitten te wachten? Nog heel even geduld! Daar staat een blog van klaar maar ik moet even een paar dingen checken voordat ik het kan posten.
Sorry.

Vandaag (zondag) was de surprise dag die de buren voor ons hadden georganiseerd. Helemaal NIETS hadden ze losgelaten en ja, ik was nieuwsgierig. Had gisteren nog een poging op Google gedaan om te kijken of ik een bijzonder evenement, niet al te ver weg kon vinden (we moesten tenslotte om 12 uur klaar staan, voor Amsterdam vertrek je vroeger...). Maar nee, niets gevonden.
Wel zei ik nog tegen Ardie "misschien willen ze wel met ons naar onze favoriete Japanner", ik wist dat ze dat nog wel eens mee wilden maken. Maar goed, dan vertrek je niet om 12 uur...

Al snel was duidelijk dat we richting Nijmegen vertrokken. Toch de Japanner?
De stemming zat er goed in, wat hadden ze een lol dat ik al zo vroeg wakker en nieuwsgierig was. En wat had ik een lol, ik vind zoiets toch zo leuk he!
Als iemand de moeite doet om je een verrassing te bezorgen.... (ik weet uit ervaring hoe leuk het is om voor iemand te doen), hoe bijzonder is het dan, als het dan ineens voor ons gedaan wordt....

In Nijmegen kwamen we bij het Keizer Karel plein aan en daar zag ik een concertgebouw, ik had al zo'n gevoel van theater (had die dag daarvoor nog aan Rieu gedacht maar goed, die zit meestal in Maastricht of echt heel ver weg...).

De auto werd geparkeerd op 't dak van een winkelcentrum, de winkel die buurvrouw "open" zag was volgens mij een coffee shop maar goed, whatever ;)

Volgens de buren moesten we richting het Keizer Karelplein. Heel toevallig had ik al eens op dat dak gestaan jaren geleden met mijn vriendin Hellen, dus ik wist de weg. Al snel waren we weer bij het plein, langzaam ging een (spaar)lampje branden. Kwam Derek Ogilvie niet ook hier?
Ook had ik buurvrouw wel er eens over gehoord dat ze daar wel eens heen zou willen, en had ik mijn enthousiaste verhalen over destijds in de Theaterfabriek ook niet met ze gedeeld?
Ze hadden losgelaten dat ze zeker wisten dat ik het leuk zou vinden, ze twijfelden over Ardie....

En jawel hoor, daar was het theater, we draaiden er naar af, en daar stond het.
Today in this theater of zoiets... Derek Ogilvie!
Ik werd nog blijer dan ik al was (en jullie weten, ik kan al zo'n blije gup zijn), volgens mij heb ik vanaf dat moment een grijns van oor tot oor gehad....

Even nog wat gedronken in het café. Bij gratie Gods werden er nog een paar muffins opgesnord. De buren hadden eigenlijk gedacht daar nog wat te kunnen eten :)

 

Maar goed, om 14.00 uur begon de show, dus eigenlijk was er ook niet veel meer tijd dan een paar koppen koffie en een rondje wc (waarom maken ze in een theater, waar zoveel mensen in kunnen, zo weinig wc's?).

Het bleek dat toen onze buren boekten, het programma al bijna uitverkocht was. Alleen al het bemachtigen van kaartjes was dus al een avontuur op zich geweest. Maar goed, ze hadden toch maar mooi 4 kaartjes, op een rij. Op het balkon, allerlaatste rij (rug vrij is wel heel prettig), niet te enthousiast opspringen want dan stoot je je hoofd (he buuf). Maar echt. Jet was blij, Jet was blij!
En ja, Ardie natuurlijk ook ;)



De foto's zijn natuurlijk gemaakt voor aanvang voor de show, nog voor het moment dat aangegeven werd dat er geen opnames meer gemaakt mochten worden. Daarna had ik wel wat anders te doen! :)

Het duurde niet lang tot de lampen doofden en man o man, ik vond het bijzonder!
Over inhoud van de diverse readings ga ik niet in. Zoals in de show ook wordt gezegd, je mag de mensen die een reading krijgen wel respecteren, en dat wat verteld wordt, hoeft niet meteen de hele wereld over... En ja, daar geef ik hem helemaal gelijk in.

Een ding wil ik echter wel kwijt.... Want op een gegeven moment kreeg ik de kriebels. Al die dingen die verteld werden....... ging dat niet over onze eigen buuf? Alle verhalen had ik wel eens gehoord, alleen het aantal kinderen uit het gezin wist ik niet. Ik fluister naar haar, zie haar twijfel (het gaat ook zo ongelooflijk snel!). Maar na wat op en neer gefluister gaf ze toch richting Derek aan dat het om haar ging.



Je moet dan met allebei je armen zwaaien zodat de geluidsmensen en camera je snel kunnen vinden, zodat ook iedereen in de zaal het kan volgen, en je verstaanbaar bent (je krijgt een hand microfoon).
Ergens tijdens de reading wilde Derek zien met wie buuf daar was, maar hoe de camera ook zocht, hij vond ons niet en nee, wij stonden niet op (Sorry Derek).

Aan de ene kant ben je een beetje overdonderd dat het nu zo dichtbij is. Aan de andere kant was ik volop bezig te vertalen voor de buuf want Derek praat erg snel en de vertaler bleef deze keer wat achter, en eigenlijk...... weet je...... het ging niet over ons. Af en toe gepaste bescheidenheid mag ook wel..... toch?
Derek vond het in elk geval dolkomisch dat buuf en haar man zo ver (ja logisch... Ardie en ik zaten er tussen!) van elkaar zaten.
De grapjes tussendoor verteld hij trouwens (vind ik) ook heel goed getimed. Op het moment dat het erg emotioneel wordt, maakt hij even een kwinkslag. Sommigen vinden dat misschien niet respectvol. Ik persoonlijk vind dat juist HEEL respectvol. Er worden soms hele persoonlijke dingen van de mensen die een reading krijgen, gedeeld met een pakweg 500-600 mensen... Een grapje tussendoor kan je dan echt wel even lucht geven....pffff.

En oh ja, je mag ALTIJD een reading weigeren, zolang je maar even aangeeft dat het over jou gaat maar dat je geen reading wilt. Dan kan hij verder en is het klaar.

Al met al, echt heel bijzonder vonden wij viertjes.

De terugweg was even een tikkeltje eng. De straat waar onze auto op het dak stond was inderdaad een straat met coffeeshops en op het tijdstip dat we terugkwamen dus ook dealers. We werden aangesproken, maar ik geloof dat onze reactie (verbaal en non verbaal) duidelijk was. Bah!
Maar ach, dat was op het dak alweer bijna vergeten ;)

En dan, als dikke vette en erg lekkere kers op de pap? Een etentje bij... jawel.... onze favoriete Japanner!
Kijk en krijg het water in jullie mond ;)

 





Sorry, ik had honger... iets te laat met het maken van een foto... :)

 

Heej..... op tijd! Maar....eh.... sorry.... toetje ben ik vergeten ;)

 





En voordat je het weet is het dan tijd om naar huis te gaan....

Welterusten allemaal en nogmaals lieve buren...... Dank jullie wel voor deze hele bijzondere dag.

Liefs,

Harriette (maar dank je wel natuurlijk ook namens Ardie!)


PS.
Ik heb nog een paar prachtige foto's van Ardie en de buurtjes maar ja. Ik kan op dit moment niet meer vragen of ze oké zijn met plaatsen er van en ach...... sommige dingen mag je ook wel een beetje privé houden ;)

Uitstel ... geen afstel

Hi lieve mensen,

Waarschijnlijk zitten een aantal volgers/sponsoren vol spanning af te wachten wat het weeg resultaat gisteren (vrijdag 12-1-2013) opgeleverd heeft, aangezien ik had gemeld dat ik daarmee de sponsoractie zou afronden.

Tja, soms gaan dingen anders dan gedacht. Zoals een aantal van jullie inmiddels weten was ik afgelopen week behoorlijk uit balans, waardoor ook het eten en het sporten toch ietwat uit balans raakten.
Was ik de voorgaande weken goed bezig mijn streven van - 2 kg te halen, afgelopen weekend ging het faliekant mis. Eigenlijk kon het me ook gewoon even niet meer schelen.
Niet dat ik achterlijk over de schreef ben gegaan, maar de motivatie die ik (bijna) altijd heb om goed op mijn eten en sporten te letten, was even ver te zoeken. Goh...... Harriette blijkt ook maar een gewoon mens! :)

Zo voelde het afgelopen week. De ezel......ja duh, dat ben ik, de lading dat wat er in mijn hoofd rondspookte ;)

Eigenlijk was ik geneigd om mijn moment met Dave maar uit te stellen zodat ik de "schade" in kon halen. Maar ergens had ik ook gewoon behoefte om te zien wat het gedaan had, want tja, mijn eigen weegschaal is nooit zo eerlijk als die van Dave ;)
Tijdens het wegen bleek inderdaad dat er 9 ons bij was gekomen sinds de vorige keer. Maar... aan de andere kant was er sinds de vorige keer ook ruim 1% meer spiermassa. Wat volgens Dave wilde zeggen dat ik op gewicht was gebleven. Spiergroei is natuurlijk hartstikke positief en ook te begrijpen aangezien ik inmiddels weer zwaarder aan het trainen ben. En nog een positief punt was dat mijn vochtbalans weer wat gestegen was. Al met al geen verkeerd resultaat. Ik was en ben dan ook niet verdrietig of boos op mezelf.
Maar een leuke afsluiter van 1 jaar sponsor traject voor de vrienden van Tijs vind en vond ik het niet.

Vandaar dat Dave en ik tot de conclusie kwamen dat het veel leuker is, het resultaat pas bekend te maken op de avond van de officiële beëindiging van het traject. De avond dus dat het totaalbedrag aan de vrienden van Tijs, sponsoren en belangstellenden bekend gemaakt zal worden.
Omdat we eigenlijk wel "uitgepraat" zijn m.b.t. alleen maar praten tijdens een consult gingen na het wegen meteen de sportschoenen aan en wandelden we, al pratend, in een behoorlijk pittig tempo (maar wel goed te doen) rondom een deel van Merselo.
Dave vertelde me dat hij volgende week (dinsdag dus waarschijnlijk) een andere aanpak wilde starten. Niet in de zin van nog zwaarder trainen (ik hoef geen body buildster te worden) maar weer meer cardio (crosstrainer en loopband). We moeten er voor zorgen dat mijn lijf niet teveel gewend raakt aan dat wat ik doe aan beweging, het moet regelmatig even wakker geschud worden.
Misschien wel net zoals ik? ;)

Wat me dus wel meteen een redelijk urgente to do gebracht heeft: Een leuke afsluiting regelen voor mijn sponsortraject. Liefst ergens begin februari (aangezien 13 mijn geluksgetal is, ergens rond 9 februari misschien (13 maanden)? zonder dat ik teveel met Carnaval in de clinch kom), een locatie zoeken, kijken dat Francy & Roy/de vrienden van Tijs kunnen, en Dave, en Ardie en ikzelf natuurlijk en liefst zoveel mogelijk sponsoren. Een leuke invulling aan de avond geven en het mag natuurlijk ook nog liefst niet al te veel kosten (ik ga het natuurlijk zelf dokken en niet van het sponsorgeld doen...).
Dus lieve mensen, ideeën zijn welkom! :)

Afgelopen week was buiten de stress en hectiek ook nog een HEEL leuk iets op mijn werk.
Woensdagmorgen kwam mijn leidinggevende vragen of ik de "gastvrouw" wilde zijn voor de filmcrew van RTL-Z, die donderdag tv opnames zouden komen maken bij ons.
Ja natuurlijk wilde ik dat! Meteen ook wel een "IEKS" moment m.b.t. al het andere wat nog op mijn bordje ligt, maar heej, zolang het geen hinder aan mijn andere werk brengt.... laat ik zo'n kans natuurlijk niet schieten!
Dus schoof al het niet heel dringende even aan de kant en dook ik in het script om uit te zoeken wat ik nog te doen had.

Natuurlijk had ik er blind op kunnen vertrouwen dat alles goed afgesproken en gepland was maar ja, je bent secretaresse of je bent het niet. Vertrouwen is goed, checken is beter.
Ik kwam in het definitieve script een wijziging tegen, waarin stond dat er bij de hoofdingang gefilmd zou worden, terwijl tot die tijd alleen gesproken was over filmen op onze afdeling.
Gezien de privacy bescherming m.b.t. onze patiënten leek het me verstandig even te checken bij onze afdeling communicatie wat de regels hierin zijn.
Ook leek het me verstandig de gebruikers van de leer/flexplekken in de bibliotheek te waarschuwen dat er donderdag opnames gemaakt zouden worden. Iedereen die geen zin in dat soort dingen heeft kan er dan tenslotte tijdig voor kiezen niet te komen of op een ander tijdstip. Dus nog 'even' posters gemaakt volgens het officiële format van interne VieCuri posters en op alle werkplekken in de bibliotheek en op de leestafel gehangen.

Donderdagmorgen bij binnenkomst om 07.30 uur (normale tijd) de mensen van de informatiebalie bij de hoofdingang verteld dat ze in de loop van de ochtend een camerateam konden verwachten. Van de afdeling communicatie nog een snel cursusje "waar op te letten" gekregen en de beveiliging op de hoogte gebracht.
Ja mensen, er wordt echt niet zomaar gefilmd bij ons. Hoe zouden jullie het vinden als je naar het ziekenhuis moet voor God weet wat en er staat ineens een cameraman voor je neus?
Meteen even gekeken of de ruimte die ik gereserveerd had voor de ploeg oké was en de trainers van de training waar ook gefilmd zou worden gezegd dat ik ze voor de pauze niet zou storen. Zodat tijdens de pauze de crew met ze af kon stemmen wanneer, hoe en wat.
En ja, tussendoor natuurlijk ook nog gewoon mijn normale werk gedaan aan de balie.

Nadat de mensen van de crew binnen waren, ik mezelf voorgesteld had en zij aan mij, konden we via ze kortste weg naar de afdeling (sorry, ik loop sinds mijn -30 kg iets vlotter door). Ik vertelde ze wanneer mijn leidinggevende tijd ingeruimd had voor hun interview, wanneer de trainers beschikbaar waren, gaf een snelle rondleiding over het gedeelte waar ze zouden filmen en liet ze"hun" ruimte zien (sorry dames, ik had echt eerder moeten waarschuwen dat er poppen in die kamer lagen. Ik ben er zo aan gewend.....), vertelde nog even waar de koffie/thee stond, waar de toiletten waren en dat ze me altijd konden vragen als ze iets nodig hadden. Daarna liet ik ze alleen, aangezien ik me levendig voor kan stellen dat zij veel beter weten dan ik wat ze moeten doen qua voorbereidingen, en ikzelf altijd een beetje kriebelig wordt als iemand continu om me heen loopt. Ik ga en ging er vanuit dat zij de professionals zijn, ik hoef ze niet te vertellen hoe ze hun werk moeten doen. ;)

De Verslaggeefster was Chantalle Sampat. Een leuke en hele knappe jonge vrouw die me bekend voorkwam. Ik heb haar vast al eens gezien bij een reportage. Helaas ben ik de naam van de andere jongedame kwijt. De cameraman was een lekkere nuchtere Fries. Een stevige handdruk (net zoals van Chantalle trouwens) en een pientere & leuke kop; Tsjerk is de naam.
Kortom; een lekker jong leuk team, no nonsens en geen overbodige toeters en bellen.

De ochtend liep in mijn beleving erg soepel en relaxed. Mijn gevoel zei dat het inderdaad vakmensen waren die ik wel grotendeels hun gang kon laten gaan.
Snel na binnenkomst van het team kwam ook Daan, de directeur van Atrivision, onze leverancier van ons elearning systeem, en het bedrijf waar het item in principe over gaat. Hij vertelde me dat hij blij was dat ik als gastvrouw wilde fungeren. Tja, op de eerste plaats is het gewoon mijn werk, op de tweede plaats heb ik altijd prettig gewerkt met de mensen van Atrivision en op de derde plaats.... hartstikke leuk toch om zoiets eens van dichtbij te zien?! Maar eerlijk is eerlijk, altijd fijn als je dat soort dingen te horen krijgt.

Halverwege de ochtend kreeg ik een seintje van iemand van communicatie. Bleek de cameraman de poster gespot te hebben en getweet te hebben!
Volgens communicatie mocht ik het compliment in m'n zak steken, wat ik dus ook deed, merci Tsjerk. ;)

De tekst die ik er ter informatie op had staan valt bij deze afbeelding weg ;)

Het moge duidelijk zijn dat ik veel heb geleerd deze morgen en natuurlijk hoop ik dat het een mooi item wordt. Het zal ongeveer 2 min duren heb ik begrepen en de eerste uitzending is op 28 januari om 11.20 u bij "Ondernemend Nederland" van RTL-Z.

Natuurlijk ben ik ook heel nieuwsgierig of ze een van de shots die ze van mij gemaakt hebben gebruiken. Ik denk zelf dat ze meer dan voldoende leuk en boeiend materiaal hebben waardoor de receptioniste die aan 't werk is, net niet boeiend genoeg is. Maar goed, je weet 't nooit nietwaar?

Nu vragen jullie je misschien af of ik er rekening mee gehouden had dat ik gefilmd zou kunnen worden. En eerlijk? Ja en nee. Ja in de zin van dat ik wel 's morgens goed gekeken heb of mijn haar goed zat (vind ik altijd belangrijk en ga zelden naar het werk met een nee), en of mijn make-up niet te aanwezig was (idem). 's Morgens voor mijn kledingkast ben ik HEEL even in de verleiding geweest om mijn mooiste setje eruit te plukken maar uiteindelijk won mijn gemakkelijke (en wat mij betreft netjes genoeg) setje het waarbij ik mijn heerlijk platte schoentjes aan kan waarmee ik meters kan maken.
Tja, comfort wint het dan toch bij me. ;)
En ach, stel ze gebruiken de opnames.... dan komt toch alleen mijn hoofd of rug in beeld .......whahahahha.

Door al dat (leuke) extra werk, heb ik wel gisteren nog e.e.a. aan werk ingehaald. Niet omdat iemand dat van me gevraagd heeft maar puur omdat ik maandag graag met een rustig gevoel wil starten. Omdat ik zoals ik al zei afgelopen week wat in disbalans was en ik dat ook kon merken aan mijn kwaliteit van werken. Omdat ik gewoon een kei leuke baan heb waar ik best af en toe wat extra tijd in wil stoppen en heej, er zijn waarschijnlijk genoeg vakantieperiodes het komende jaar waar ik weer wat uren op kan nemen :)

En dan was er nog een highlight afgelopen week. Afgelopen zondag lukte het ons EINDELIJK om te gaan eten bij Eethoeve De Boogaard in Geysteren. De zaak van Jan en Anita, een bevriend stel.
Geloof het of niet, de afgelopen maanden lukte het ons gewoon niet om een datum te plannen waarbij Ardie en mijn agenda matchten.... ja ik weet het, gewoon een luxe "probleem".

Hoe dan ook. Zondag was het eindelijk zo ver. En wat hebben we genoten!
De ontvangst alleen al! Een prachtige "dame" begroette ons bij de ingang. Ik heb echt een tijdje bij haar staan kijken, wat een prachtig kunstwerk. Zucht...... zwijmel.

Kunststuk van Nel Geurts : Conratehof bloemschikken.

Het moge duidelijk zijn dat we een fantastische avond hadden bij De Boogaard. Wat een verwennerij! Wat hebben we genoten en wat voelden we ons welkom. We zullen er waarschijnlijk nog heel vaak gaan komen (niet te vaak natuurlijk, liefst na mijn weegmomenten bij Dave....grijns).

Voor nu rond ik af. Het konijnenkooi moet uitgemest en om 12 uur moeten we klaarstaan. Onze buren hebben een verrassing in petto voor ons en ze hebben geen een keer hun mond voorbij gepraat! Dedju! Jahaaaa... ik ben nieuwsgierig!

Tot gauw allemaal.

Liefs,
Harriette

Opruimwoede

Ja lieve mensen. Het nieuwe jaar maakte bij mij de schoonmaak kriebels los.
Het kriebelde al een tijdje maar ja, om echt goed aan te pakken heb je wel meer dan een uurtje tijd nodig. Dus stiekem, toen ik spontaan van mijn schoonmoeder vrij kreeg dit weekend, besloot ik om zonder dat Ardie het wist, eens even flink op te ruimen.

Voor m'n gevoel was het ook wel hoognodig, dit voorbeeld is niet eens zo overdreven.... Onze garage was een beetje "ontploft".

 

Dus, toen ik Ardie vanmorgen eenmaal netjes op z'n werk had afgezet, mijn ontbijt achter de kiezen had en mijn moeders huisje weer fris en fruitig was, ging ik op weg naar mijn schoonzus om de sleutel van het hangslot van hun aanhanger te halen, zodat ik deze kon meenemen.

 

Zo gezegd zo gedaan, sleutel opgehaald, naar opslagplaats, aanhanger uit de schuur over het grasveld, aangekoppeld en wat bleek toen? Paste die @#$%^^*&grrr stekker niet! Zucht..

Aanhanger weer afgekoppeld, weer over het gras teruggezeuld, aan de ketting gehangen en terug naar schoonzus om sleutel af te leveren (stom achteraf maar goed).

Naar huis en daar achter de pc gedoken en wat leerde mijn speurtocht over internet? Er bestaat zoiets als verloopstekkers voor dit soort gevalletjes.

 

 

Dus Jet in de auto naar Heuts om zo'n ding te scoren.

 

Nadat de jongeman achter de balie EINDELIJK klaar was met het intikken van what te ... hij aan het intikken was, liep hij nadat hij mijn uitgeprinte plaatje had gezien naar het rek, plukte er een uit en liep zonder al te veel woorden naar god weet waar hij zo verdomde druk mee was. Sorry, hij zal het vast niet zo bedoeld hebben (duh) maar klantvriendelijk is in mijn ogen wat anders.

Toen ik de erg (zo bleek achteraf) blonde vraag stelde aan de man aan de kassa of het wel klopte dat dat ding maar 7 pinnetjes had en onze stekker 13 gaatjes, probeerde hij mij duidelijk te maken dat het heel logisch was. Ja sorry, mijn boerenverstand kon er niet aan maar deze man was wel heel erg klantvriendelijk en zette het ding er ook nog voor me op ook! (Misschien was hij bang dat ik terug zou komen om te zeggen dat hij niet paste want jaaaaaaah, je moest er mee draaien om hem te monteren)....... grinn.

 

Dus weer terug naar Merselo, sleutel halen, aanhanger halen, aangekoppeld en jaaaa, stekker passte, nummerbord er op... nummerbord er op.... nummerbord er !@$$$$ op! Gaatje in nummerbord te klein. Aaaaaaarch! (zelfs niet na een welgemikte trap)

 

Naar huis zonder nummerbord, gaatje groter gemaakt (vraag maar niet hoe). En toen kon in EINDELIJK echt aan de bak. Want tja, ons lekke bad lag nog in de tuin en dat ding was ik nu toch echt wel beu.

 

 

Nieuwe uitdaging: Hoe krijg je in je eentje een bad van 4,57 m doorsnee en 1,07 m hoog via tuin, garage (een volle dus) op een aanhanger.



Oplossing:

Na een uurtje zwoegen was het resultaat er ook naar.

Waarna ik ietwat bezweet richting gemeentewerf trok. Ik hoefde zelfs maar 1x te stoppen i.v.m. klapperend plastic .... ;)

Nadat de hele kar gelost was, soms met wat hulp van de mannen daar. Toog Jet weer richting Merselo om de aanhanger weer aan de ketting te hangen.
Wat bleek toen ik het slot dicht klikte...... Ja.... echt waar...... had ik de andere kant van de ketting er niet tussen zitten! 0 effect dus op die manier!

Naar de eigenaar van de schuur en gelukkig, hij had ook een sleutel. Pffffff

EINDELIJK kon ik naar huis om mijn 3e mok koffie die dag naar binnen te gooien. Dat ging nog net lukken voordat ik Ardie weer van z'n werk moest halen.

Zo trots als een .....

reed ik daarna naar huis en later naar Ardie.

Maar echt. Er waren aardig wat momenten vandaag dat ik spijt had dat ik mijn 1e impuls toen ik vanmorgen van het wegbrengen van Ardie niet gevolgd had.

Wat dat was?

Nog HEEL even terug naar dat lekkere warme nestje van ons.... ;)

Fijn weekend!

Het grote geschenk van ontvangen...

M.b.t. het afvallen: 14 dec. was ik weer bij Dave en was ik 0,5 kilo afgevallen sinds het vorige bezoek. Niet veel, minder dan ik zou willen voor de sponsoractie maar.... je kunt het zien als stabiel dus NIET aangekomen. En dat alleen is in de decembermaand al iets waar IK blij van kan worden ;)
In totaal ben ik officieel tijdens het sponsor traject voor Duchenne nu 15,8 kg afgevallen.
Omdat ik echter een eindsprint wil maken voordat de actie afgelopen is, heb ik tijdens dit bezoek de 14e met Dave afgesproken dat ik bij het volgende weegmoment 2 kilo kwijt zal zijn. Ja mensen, dat is met kerst en Nieuwjaar ertussen want de volgende "date" met Dave is op 11 januari a.s.
Tot zover mijn afvalrace, nu het onderwerp waar ik het deze keer over wil hebben ;)

Inmiddels zijn er een week of drie voorbij sinds mijn vorige blog.
Misschien hebben een aantal van jullie me gemist, of vonden het stil, maar ach, misschien wat het ook wel even lekker, die zendpauze? ;)

Mijn vorige blog ging over het geschenk van geven. En in de afgelopen 3 weken is er zoveel gebeurt dat ik in principe inspiratie heb voor een boek vol blogs. Daarom kies ik er nu bewust voor om 1 ervaring, een groot cadeau er uit te pikken en dat met jullie te delen.

Zoals velen van jullie weten is muziek mijn grote passie in het leven. Al vanaf jongs af aan heb ik iets met muziek. Als kind danste ik vaak door de kamer op de Duitse schlager muziek waar mijn ouders graag naar keken en luisterden, en vanaf mijn 11e ben ik lid van Happy Sound in Merselo. Destijds nog een jongerenkoor, inmiddels een popkoor met een redelijk stabiel ledenaantal, waarvan ik mezelf voorzitster mag noemen.

Bij Happy Sound leerde ik Therezi kennen. Ik heb haar wel eens vaker genoemd in mijn blogs. Therezi is inmiddels een dierbare vriendin, en niet alleen van mij maar ook van Ardie en mijn lieve zus Marij.

Therezi is opgegroeid in een heel muzikaal gezin. En daarbij een gezin waar goede manieren en cultuur met de paplepel ingegoten is. Mijn gezin is ook altijd heel muzikaal geweest en cultuur was ook bij ons niet vreemd en toch lagen beiden werelden mijlenver van elkaar.
Therezi's vader was een schoolmeester, mijn vader een boer in hart en nieren en "cultuur" betekende in beide gezinnen dan ook iets totaal anders.....

Toen ik eenmaal Therezi had leren kennen, leerde ik ook snel genoeg daarna, beetje bij beetje haar familie kennen. Haar lieve moeder die ons koor een heel warm hart toedraagt. Een zus die een prachtige yoga studio heeft waar wij met Happy Sound al eens een hele bijzondere feestavond konden beleven. Een broer die ook lid is van een koor in Veenendaal, waar zij en ik al eens een prachtig concert van konden beleven. En alle broers en zussen die op Therezi's verjaardag maakten dat het een onvergetelijke, bijzondere avond werd met veel muziek, sketches en plezier. Waar wij van Happy Sound ook aan mochten deelnemen en onderdeel van mochten zijn.

Een broer van Therezi (Jan Ezendam) heeft van muziek zijn werk gemaakt. En niet zomaar zijn werk, maar werk wat hij met veel plezier, talent en passie doet en deelt met de wereld.
Ik wist dat Therezi bezig was met de organisatie rondom een "Mozartiana" voor hem, maar wat het precies inhield wist ik niet. Ik wist dat het "iets met klassieke muziek" te doen had en tja, als ik ergens weinig kaas van gegeten heb op muzikaal gebied... dan is het wel klassieke muziek...
En toen ging een paar weken geleden ineens de telefoon en kreeg ik van Therezi, namens Therezi's moeder de vraag of ik misschien met mijn zus gast wilde zijn bij het Mozartiana....
Ik wist even niet hoe te reageren. Had net besloten rustiger aan te doen, minder afspraken in de doordeweekse avonden, even dicht bij mezelf blijven en dan zo'n vraag....
De vraag kwam van Therezi's moeder omdat deze het zo leuk zou vinden als er vriendinnen van Therezi bij het concert zouden zijn. En ja, ik voelde wel op een of andere manier dat het heel bijzonder was dat we dit aanbod kregen.

Mijn zus bedankte, ook zij zit hartstikke vol en de decembermaand is vaak een gekkenhuis. En ik gaf aan er even over te willen denken. Maar.... toen ik Ardie erover vertelde gaf hij meteen aan dat hij dat wel eens mee wilde maken! Voor mij totaal onverwacht! Zo zie je maar weer, ben je ruim 21 jaar samen, al dik 18 jaar getrouwd, en dan nog ken je elkaar niet door en door, en weet je elkaar nog steeds te verrassen!

Tja, dat veranderde voor mij het verhaal wel. Dus heb ik gevraagd of Ardie misschien mee mocht komen i.p.v. Marij. En jawel hoor, moeder en Therezi vonden het prima!

19 december j.l. was het dan zo ver. Na een volle werkdag voor beiden, vertrokken we rond vijf uur richting stad om daar even een hapje samen te eten. Omdat we beiden in Venlo werken en het Mozartiana ook in Venlo zou zijn, vonden we het gekkenwerk om op en neer te gaan.
Ik had maar 1 eis m.b.t. het eten, het mocht niet te calorierijk zijn i.v.m. mijn "deal"  met Dave.
Het werd daarom het Japanse Sushirestaurant Sashimi.
We hebben heerlijk gegeten, allerlei zalige hapjes kwamen op tafel en Ardie en ik genoten optimaal van even weer eens echt samen er uit.
Rond half 8 vertrokken we te voet naar Domani in Venlo. Ooit een kerkje, nu een heel bijzonder plekje midden in de stad waar je kunt trouwen, feesten kunt houden maar dus ook concerten.

Ik zou urenlang kunnen vertellen over deze avond. Maar ik vrees dat de woorden niet kunnen omschrijven wat die avond met me gedaan heeft. Het was mijn 2e klassieke concert in mijn leven tot nu toe, en vanaf het moment dat de eerste noten gespeeld werden, werd ik meegezogen in het leven van Mozart.
Het bezielde spel van de hoofdrolspeler Xavier Emmen kwam vanaf zijn eerste stappen op het podium bij me binnen. Maar wat me vooral raakte was het complete gebeuren.
Muzikanten en artiesten van jong tot oud gaven me een kijkje in het leven van Mozart. Het leerde me dat Mozart een heel bijzonder kind was, een kind wat we nu waarschijnlijk "nieuwetijdskind" zouden noemen en wat waarschijnlijk het stempeltje "ADHD" mee zou krijgen.

Het eerste deel vertelde d.m.v. toneel en muziek het levensverhaal van Mozart, waardoor ik het tweede deel van de avond, de uitvoering van de diverse muziekstukken met het koor, orkest en solisten echt ging begrijpen en voelen.

Ik zag en hoorde verschillende jonge en wat minder jonge talenten, klanken kwamen rechtstreeks bij me binnen, tranen zaten vaak hoog en rolden regelmatig over mijn wangen.

En echt, jullie kunnen het misschien niet geloven, maar Jetje werd hartstikke stil.....

Ik heb die avond niet veel meer kunnen vertellen. Jan Ezendam heb ik alleen maar "dank je wel" kunnen zeggen toen ik hem de hand gaf. Moeder Ezendam heb ik een knuffel en een paar zoenen gegeven als dank je wel en voor de rest heb ik de ervaring vooral even laten zakken....

Mijn "vooroordeel" over klassieke muziek is vanaf die avond weg, gesmolten als sneeuw voor de zon.

Moeder Ezendam, Therezi, haar hele familie en niet op de laatste plaats ALLE artiesten van het Mozartiana hebben mij maar net zo goed ook Ardie, een prachtig cadeau gegeven. Zonder dat we er om gevraagd hebben, zonder dat we iets verwacht hadden.
Hoe mooi kunnen geschenken zijn als je niets verwacht....

Vandaar de titel deze keer. Want groot was het cadeau wat we kregen.

Afgelopen week stelde iemand mij de oprechte vraag: "Wordt je nu nooit eens moe van alle dingen die je doet voor anderen? Nooit eens teleurgesteld?" En ja, natuurlijk ben ik wel eens ooit teleurgesteld, ik ben net als ieder ander maar gewoon een mens.
Maar wat ik ooit, al best weer een tijdje geleden leerde is dat als ik een ander iets geef, gewoon omdat ik die ander daarmee blij wil maken en er verder niets voor terug verwacht of verlang. Dat juist de reactie van de ontvanger het grote geschenk is wat je terugkrijgt.
Ik hoop dat Therezi, haar moeder en alle andere mensen van die avond, een beetje hebben kunnen zien en voelen hoe hun geschenk mij en ook Ardie geraakt heeft....

Dat was het voor vandaag, 1e kerstdag 2012. De pc gaat nu weer uit en Jetje gaat genieten van dat wat er komt vandaag. Geen mensen om me heen en gewoon doen waar ik zin in heb....
Fijne dagen lieve allemaal :)

Liefs,
Harriette

Het grote cadeau van geven...

En weer is er een week voorbij. Volgens mij wordt ik toch echt oud, het lijkt wel alsof ik even mijn m'n vingers knip en hup, we zijn weer een week verder...

Het was dan ook wel weer een volle week (ik val in herhaling, ik weet het), maar.... wel ook een hele leuke! Ik zal jullie de standaard dingen besparen (werken, sporten, schoonmaken etc.) en me beperken tot de hele hele leuke dingen. Want ....afgelopen week stond zoals jullie weten, voor een groot deel in het teken van Sinterklaas!
Mensen die me goed kennen weten hoe leuk ik het vind om cadeautjes uit te zoeken voor anderen (en ook voor mezelf trouwens), om er helemaal voor te gaan om iets te vinden waar een ander ECHT blij mee is. Iets wat past bij die persoon. Daar kan ik behoorlijk wat energie in steken en... daar krijg ik ook enorm veel energie voor terug! Een duidelijk gevalletje win-win dus ;)

Ieder jaar wordt er wel iets aan Sinterklaas gedaan op mijn werk. Niets groots, geen dure cadeaus (dat zou ook wat krom zijn in deze tijd lijkt me) maar wel iets waar aandacht aan is besteed en over is nagedacht. Mijn collega secretaresse en ik hadden de opdracht gekregen dit jaar scheurkalenders te bestellen, welke we bestelden waren we vrij in. Beiden vonden we het een erg leuk idee. Je krijgt dan in feite een cadeau waar je 365 dagen wat aan hebt.. toch? Nou mensen, nooit geweten dat er zoveel verschillende en leuke scheurkalenders waren!
na wat speuren hadden we een selectie van 5:
* 365 dagen positief denken (favoriet bij ons beiden)
* Kook ook (allemaal recepten)
* Braintraining
* Anti-crisis kalender
* Onderwijsneus (onderwijskalender)

 

 

Het idee was om ze willekeurig te verdelen tussen de collega's, en in het gedicht een stukje te verwerken waarin stond dat er onderling volop geruild kon worden.
We zouden het dan compleet maken met een lekker chocolade pietje of sintje van Rousseau(bescheiden aangezien er genoeg mensen zijn die aan de lijn denken en het cadeau tenslotte de kalender was) en een leuk naamkaartje.

Mij was gevraagd het bijpassende gedicht te schrijven omdat inmiddels bekend was dat ik dat vaker (en blijkbaar ook leuk en goed genoeg) doe. En leuk vind om te doen. De managers hadden me input gegeven over de diverse onderdelen van PO&O zodat ik deze in het gedicht kon betrekken. Al met al toch een hele uitdaging, mede omdat PO&O ongeveer 57 medewerkers heeft, maar absoluut een hele leuke!
Na een aantal versies kwam ik uiteindelijk (dankzij de aanvullende input van de managers en collega secretaresse) tot een gedicht van 2 A4tjes... ja echt! Niet te geloven he....
Maar ja, als je alle onderdelen wilt benoemen en nog een algemene boodschap voor iedereen mee wilt geven, niemand te kort wilt doen en het moet ook nog een beetje rijmen... dan krijg je het niet in een gedichtje van een regel of 15 rond. IK niet in elk geval....hihi.
Kortom, we waren er stiekem aardig wat tijd mee zoet. Tja, zoals ik al zei, als ik (en mijn collega is daar volgens mij niet anders in) een cadeau uitzoek, doe ik dat met zorg. Dat vraagt tijd en aandacht.
Het bestellen op zich was nog al eens gedaan en het inpakken viel op zich ook nog wel mee. Maar ja, de boodschappen eromheen, en al dat inpakken ga je (ik in elk geval) niet de hele tijd op of tijdens je werk zitten doen. Daar lagen andere dingen die riepen om onze aandacht. Al met al vroeg het dus wel wat vrije tijd. Maar nogmaals.... je krijgt er zoveel voor terug dat het me dat wel waard is.
Uiteindelijk was het dan woensdagavond zo ver dat mijn collega en ik ook daadwerkelijk klaas en piet konden spelen. Yes!
Inmiddels hebben we ook al weer aardig wat reacties terug gekregen. En... de reacties die we krijgen zijn erg leuk! Missie geslaagd mogen we dus denk ik wel zeggen ;)

Sinterklaasavond zouden we bij Ardie's ouders eten. Lekker de bakplaat op tafel en allemaal kleine hapjes. Heerlijk! Geen gedoe, geen uren in de keuken maar vooral gezellig met elkaar zijn.
Normaal gesproken zijn we op 5 december altijd bij Ardie's broer omdat hij dan jarig is, maar omdat hij net geopereerd was en ze natuurlijk ook graag zelf met hun dochtertje Sinterklaas wilden vieren, hadden we besloten dan gewoon gezellig naar pap en mam te gaan. En tja, bijkomend voordeel was natuurlijk voor Ardie een avondje niet hoeven koken :) Het werd in elk geval weer erg gezellig.
En als kers op de pap kreeg ik 's avonds van Sinterklaas een leuk tuniekjurkje en een prachtig bedeltje voor aan mijn armband (dolfijntje) en Ardie kreeg een lekker geurtje en een lekker drankje. Wat een verwennerij!

Gisteren mocht ik nog kerstvrouwtje spelen ook! Ik had van de schoonmaker op het werk gehoord dat hij waarschijnlijk geen kerstboom zou zetten dit jaar omdat hij nog geen spullen had. Hij was pas gescheiden en was nog volop bezig met het inrichten van zijn nieuwe woning. Tja, dan ga je je geld niet meteen uitgeven aan kerst spullen. En meteen ging er een lampje bij me branden. In onze garage stond nog onze oude kunstboom en een flinke lading blauwe kerstballen van mijn schoonouders. En nog wat andere kerstspullen die niet bij mijn verzameling pasten, maar die ik ook niet weg wilde gooien....
Spontaan vroeg ik hem dus of hij die spullen misschien wilde hebben. En jawel hoor, het viel in goede aarde, jullie hadden zijn gezicht moeten zien! Zeker toen ik zei dat ik er niets voor wilde hebben. Heel snel was het daarna geregeld, zaterdag zou hij alles komen halen.
En precies op de afgesproken tijd was hij er ook. Snel alles in de auto, nog even wat drinken en even een praatje en en passant kreeg ik nog een lekkere fles wijn in mijn handen gedrukt.
Maar echt.. die smile op zijn gezicht, dat was mijn cadeau. Natuurlijk had ik alles op marktplaats kunnen zetten en misschien had ik dan nog iets van 25 euro kunnen vangen. Maar echt, de tijd die je daarmee kwijt bent is het me niet waard. En bovendien, het cadeau wat ik er nu voor terugkreeg is niet in euro's uit te drukken. Iemand oprecht blij maken is toch veel leuker?!

En dan was er gisteravond nog het feest ter ere van Rianne's 50e verjaardag. Ook daarvoor moest natuurlijk een cadeau verzonnen worden. Deze was echter zo verzonnen. Een tijdje terug had ze nl. een post op facebook gezet met de titel "ik ben verliefd" met een plaatje (letterlijk en figuurlijk) van een jas. Tja, dan is het zo duidelijk toch? Een bijdrage voor die jas op een leuke manier verpakt zou het worden. Een aantal collega's zouden meedoen dus het zou nog een leuk bedrag worden ook!
Bij Action liep ik vervolgens maandag spontaan tegen een snoepje van een doosje, in de vorm van een hart en bij Xenos vond ik vervolgens prachtige houten hartjes en bloemetjes en een zakje waar het geld in kon. Nog een klein uurtje fröbelen en klaar was het cadeau. En zoals ik het in kon schatten "helemaal Rianne" ook nog. Wat ze vandaag ook bevestigde op haar facebook :)

Het grootste cadeau voor mij afgelopen week was echter weer een inzicht. Het gebeurde ergens tijdens een van de ritten naar huis toe, altijd zo'n lekker moment om even niets te zeggen en bezig zijn met je eigen gedachten en gevoelens. Ardie vind het fijn als ik niet de oren van z'n hoofd praat na een dag hard werken dus dat treft... ;)
Tijdens dat ritje zat ik me af te vragen hoe ik het wat rustiger kon krijgen. De afgelopen weken waren zo vol vaak, ja zelfs te vol soms. Maar wat kon ik dan laten vallen? Het waren toch ook veel hele leuke dingen die mijn weken zo vol maakten. En daar ergens ging het (spaar)lampje van Jet branden, mede door de feedback die ik deze week kreeg in een mail van een vriend van me....

Ik heb het al vaker gezegd, ik vind mezelf een ongelooflijke mazzelaar met al die talenten die ik in mijn leven meegekregen heb. Gaandeweg de jaren heb ik ontdekt dat ik veel meer in huis heb als dat ik ooit dacht. Was tot 2002 mijn grote passie en een van mijn weinige hobby's het zingen. Na verloop van tijd ging ik ontdekken dat ik eigenlijk alles wat ik uitprobeer, wat ik ECHT graag wil en waar ik tijd en energie in stop, me ook eigenlijk altijd lukt. In principe kan ik dus best veel en... vind ik ook HEEL veel erg leuk om te doen. En daar, precies daar zit mijn uitdaging....
Ik kan het nl. allemaal wel leuk vinden, uiteindelijk kun je maar 1 ding tegelijk GOED doen. Dus zal ik wat vaker een bewuste keuze moeten maken wil ik er ook optimaal van kunnen genieten.
Als ik voor het een helemaal wil gaan, dan kan ik het ander niet net zoveel tijd en aandacht geven. Perfectionisme zit in mijn aard, ik heb een broertje dood aan dingen half doen dus daar zit een echte uitdaging voor me. :)

Ach ja, spaarlampjes hebben wel zo hun voordelen he. Ze zijn energiezuinig en gaan lang mee... :))

Rust

Hi lieve mensen,

Tja, eigenlijk heb ik volgens mij niet eens zoveel te melden. Maar goed, dat denk ik dan wel eens vaker en als ik dan klaar ben met typen staat er nog een heel verhaal. ;)

Afgelopen week was een relatief rustig weekje. Niet dat er veel minder werk ligt maar ik voelde me rustiger. Ik had dan ook wel bewust wat gas terug genomen links en rechts. Even bijtanken.
Het werk schoot lekker op, iedere keer en ik zat lekker in mijn vel. Gewoon lekker dus.

Er moest e.e.a. aan Klaas cadeautjes gezocht worden (iets wat ik altijd leuk vind om te doen), ik had een training van het werk (altijd leuk om nieuwe dingen te leren), ik had een mylene avond en ik ben nog even lekker gaan rondstruinen bij een outletwinkel voor grote maten.
Oh ja, ik kreeg ook nog een hele leuke reactie over mijn zingen bij het mannenkoor, heel gaaf om te horen!
En natuurlijk ben ik weer di, wo en do avond gaan sporten bij de bedrijfsfitness. Dinsdag en donderdag heb ik mezelf vermaakt, woensdag heeft Dave me goed onder handen genomen. Dan kom je zo voldaan van het sporten af!

En voor je het dan weet is het alweer weekend.

Mijn vrijdag was super productief. Ik was al heel vroeg wakker en ben toen eerst voor mijn werk aan de slag gegaan, daarna de benedenverdieping onder handen genomen, vervolgens schoonmaken bij mam, daarna door naar mijn schoonouders om de slaapkamer onder handen te nemen, weer terug naar Marij om op te halen voor ons winkel rondje, tussen de bedrijven door een paar machines was gedraaid, nog wat kado's voor klaas gehaald, boodschappen gedaan  en nog een hele tijd aan de telefoon gehangen met iemand die door een hele heavy periode gaat.
Zeg nu zelf, dat ziet er toch ook uit als een productief dagje of niet?

Zaterdag heb ik daarom lekker rustig aan gedaan. Eerst heerlijk lui uitgeslapen, en daarna uitgebreid op mijn gemak ontbeten. Wel wat klusjes gedaan zoals het bed verschonen en nog meer was wassen, nog wat klaas cadeautjes ingepakt, nog een beetje werk voor het werk en dat was het ook wel zo'n beetje. We zouden al op tijd naar mijn schoonouders vertrekken want Sinterklaas zou die avond bij mijn zwager en schoonzus komen.
Ardie had lekkere lasagne en gyros (met gebakken aardappelen, salade en zelfgemaakt tzatziki)gemaakt als avondeten. Een leuke traditie aan die kant van de familie. Lekker samen eten en dan nog wat cadeautjes voor m.n. de jongste telg Shinju.
Het werd super gezellig ondanks dat mijn zwager Wilbert heel rustig aan moet doen, hij is net geopereerd aan zijn neus en zitten is nog geen succes. We hebben het dan ook niet laat gemaakt om hem zijn broodnodige rust te gunnen.
Nog even lekker nagepraat bij mijn schoonouders en toen op weg naar huis (dacht ik).
Ardie kwam echter op het idee om nog even bij Babouche (de kroeg waar we elkaar hebben leren kennen) binnen te wippen dus zo gezegd zo gedaan. Bleek een groot deel van zijn oude vriendengroep daar te zijn. Ardie kon dus even zijn hartje ophalen en ik heb heerlijk staan kletsen met Laura, een prachtig mens en vrouw van een van de vrienden. Ze komt oorspronkelijk uit Ierland en is heerlijk alternatief. Echt my kind a girl dus.

En dan is het alweer zondag, en weer bijna het begin van een nieuwe week...

Maar het mooiste wat me afgelopen week overkwam was toch wel weer een inzicht. Eentje die me ook waarschijnlijk voor een groot deel deze rust bezorgd heeft.

Doordat ik mijn blog over mijn moeder geschreven had, kreeg ik behoorlijk wat reacties van mensen om me heen. En gaandeweg ging me opvallen dat wel heel veel mensen van mijn leeftijd of ietsjes ouder, ouders hebben met depressieve klachten. Opvallend veel vond ik zelfs.
Ik heb daar eens rustig over zitten peinzen en ineens viel het kwartje....

Mijn ouders en die van vele leeftijdgenootjes van mijn zus (ik ben tenslotte een nakomertje), dus zeg maar de mensen uit eind 50er, begin 60er jaren, hebben bewust de oorlog meegemaakt.
Als kind weliswaar maar toch.
Het is voor mij en velen met mij, gelukkig niet voor te stellen hoe dat destijds geweest moet zijn. De constante dreiging van een bezetter, armoede en honger op plaatsen, mannen, zonen, kleinzonen, neven, buurjongens, etc. die meegenomen werden om te gaan werken of erger nog, die opgepakt werden voor verzetswerk en waarvan je niet wist wat er mee gebeurt was. De onzekerheid en angst. De heftige gevechten rondom de bevrijding. En ga zo maar even door.
Wij kunnen van geluk spreken dat we geen idee hebben hoe dat voelt, en ik hoop van ganser harte dat we dat ook nooit gaan ervaren.

De generatie die het wel heeft meegemaakt is eigenlijk allemaal wel op een of andere manier getraumatiseerd. Daar komt bij dat na de oorlog de mentaliteit heerste van aanpakken en niet zeuren. De wederopbouw. Men wilde vergeten veelal, het er niet over hebben.
Gevoelens werden weggestopt, er werd niet gepraat over gevoelens en angsten.
En vrouwen? Die werden geacht om voor hun man en gezin te zorgen. Met ambities kon je nog niet zoveel in die tijd. Een vrouw stopte met werken na haar trouwen en kreeg kinderen.
Het was dus een generatie van hard werken en niet zeuren.
Tja.... is het dan raar dat juist van die generatie veel mensen rondlopen met depressieve klachten?
Bovendien, als ze al eens naar een arts gingen was de kans groot dat ze wat pilletjes toegestopt kregen en daar met een beetje pech de rest van hun leven aan vast bleven zitten.
Therapie was nog niet echt gangbaar. Eenmaal eens bij een psychiater gelopen wilde al snel betekenen het stempeltje "gek".

 

Voor mijn moeder kwam daar nog een stukje verdriet bovenop. Toen mijn opa en oma nl. niet meer zo goed vooruit konden, ontstond het idee om voor hun een bejaardenunit te bouwen aan mijn ouderlijk huis. Mijn vader deed een groot gedeelte zelf met ingehuurde bouwvakkers.
Mijn vader werkte in die tijd ploegendiensten wat betekende: in alle vroegte opstaan, werken, thuiskomen, even eten en hup verder werken aan de bouw. Of als hij late had, eerst meewerken en dan naar zijn werk. Dat heeft hij zolang volgehouden totdat hij totaal overspannen thuis kwam te zitten. Een HELE heftige tijd thuis.
En toen mijn opa en oma eenmaal bij ons woonden, kwam mijn opa na 2 weken of 2 maanden, dat moet ik even in het midden laten, te overlijden aan kanker. Hij ging naar het ziekenhuis, werd geopereerd en heeft toen nog een paar weken geleefd. Het was al helemaal uitgezaaid.
Dat alles heeft een zware wissel op mijn moeder getrokken. Ze had haar eigen verdriet, maar ook haar lamgeslagen moeder bij zich wonen. Dubbel op dus. En oma die claimde mijn moeder behoorlijk.
Als wij als gezin eens ergens heen wilden, dan zat oma in bed, "ziek". Dat was haar manier om met angst om te gaan. Als mam dan maar thuis bleef dan was het goed. Ik kan me zelfs zondagen herinneren dat we stiekem via de andere kant van het huis wegreden zodat ze het niet zag..... go figure.
Mijn vader kon ook behoorlijk uit zijn slof schieten als een gepland uitje weer eens in het water viel, om maar te zwijgen van mijn teleurstelling (mijn broer en zus waren ouder en deden hun eigen ding).

Tja, als ik dat allemaal op een rijtje zet, dan komt er toch wel een flinke dosis begrip naar boven geplopt. Wat niet wil zeggen dat ik nu ineens weer alles ga pikken van mijn moeder.
Ik begrijp haar beter, wat dan weer helpt om minder snel uit mijn slof te schieten. Maar bepaalde opmerkingen of bepaald gedrag zal ik nog steeds niet kunnen accepteren. So be it ;)

Bovendien hadden zuslief en ik het vrijdag goed aangepakt. We hebben eerst gezellig samen koffie geleut waardoor we daarna ook ontspannen naar mam vertrokken. Die houden we er dus in :)

Hoe dan ook, dat inzicht heeft mij wel e.e.a. aan rust en begrip gebracht. Nog steeds vind ik het lastig als mam zo somber is maar tegelijk voel ik me gezegend met mijn positieve kijk op het leven.

Hoeveel leuks kun je in 1 week proppen?

Zoooo, daar is ze weer... :)

Voor de mensen die druk zijn. Weeg resultaat bij Dave vorige week - 1,7 kg.
Totaal tijdens sponsoractie tot nu toe: - 15,3 kg
Totaal sinds augustus vorig jaar: - 29,4 kg

Ik denk dat jullie begrijpen dat ik die dag met een HELE dikke vette grijns van Dave vandaan kwam.
Hij vond het ook tijd voor een volgende stap in ons trainingsprogramma. Dus voortaan alleen even wegen bij hem en daarna naar buiten, aan het werk. Mag hij me en public lekker afbeulen..... ach ja, heeft die jongen ook een pleziertje (ja, ik zal hem tippen dat hij mijn blog even moet lezen).

Het was weer een volle week. Goh, hoor ik jullie al denken, is het wel eens anders dan?
Eh.... jawel hoor, komt best wel eens voor dat ik me verveel, zo heel af en toe, kan me alleen nu even de laatste keer niet herinneren :))

Ik zal jullie de normale dingen besparen en even alleen op de highlights toespitsen,

Zondag de 18e was ik uitgenodigd door Rianne, voor de boekpresentatie van verhalenbundel "het Keerpunt" waar zij een van de auteurs van is! Jullie begrijpen vast dat ik me erg vereerd voelde.
De reden dat ik mee mocht was omdat ze zoals ze zelf zegt, door mijn blog weer gemotiveerd raakte om zelf ook te gaan bloggen. Op die manier herontdekte ze haar passie voor het schrijven (en echt, ze heeft talent!) en zag je haar blogverhalen mooier en mooier worden.
Geen verzonnen verhalen, nee verhalen zo uit het leven gegrepen. Heerlijk om te lezen (vraag mijn zus maar, die is inmiddels ook fan).
En zo kwam het dat ze, waarschijnlijk aangemoedigd na vele complimenten van liefhebbers zoals ik, dat ze meedeed aan een verhalenwedstrijd en won! Samen de verhalen van 50 andere auteurs werd haar verhaal als ik me niet vergis uit 163 inzendingen gepikt om het te publiceren in het boek.

En zo werd het zondag en togen we opgetogen richting Driebergen waar de presentatie gehouden werd. De reis verliep voorspoedig en gaandeweg konden we beiden ook even lekker ons hart luchten over ons overlopend emmertje m.b.t. onze moeders. Zo lekker om het er even over te hebben met iemand die met een half woord begrijpt wat je bedoeld!
Voordat we het wisten waren we al daar en pas daar, op het parkeerterrein ontdekte ik dat Toetje ook mee was gekomen! Het arme ding had nog wat last van een katertje en lag dan ook met wat lodderige oogjes naar ons te staren. Het leek ons dan ook het beste hem nog maar even lekker te laten slapen op de achterbank, lekker onder een dekentje.

De locatie was echt prachtig. Het was bij het wapen van Rijsenburg.
Wat ik alleen wel bijzonder vond was dat de presentatie gehouden werd in de serre, die in een open verbinding stond met een restaurant gedeelte en een bar gedeelte. En jawel hoor, het rumoer was soms niet leuk meer.
Het sfeertje daarentegen vond ik geweldig. Ik stond te genieten (op een enkele ergernis na bij een ietwat uit de kluiten gewassen ego links of rechts), keek mijn ogen uit en was echt stomverbaasd wat voor prachtige stukjes er voorgedragen werden.
We hebben vreselijk gelachen met een aantal andere auteurs (waarbij een zeker ego ook al opgevallen was) en ja... ik geef toe, ook even lekker geroddeld dus. Tja, ook ik ben verre van perfect :)
Bijzonder ook om door een wildvreemde herkend te worden van het blog van Rianne, die nog even een schepje erbovenop deed door me voor te stellen als "topmodel"...... !

Even lekker in de buitenlucht bijkomen, is het geen plaatje?

Hoe dan ook. Het werd een heerlijke middag die omvloog en voor we het goed en wel wisten tuften we alweer richting Venray. Toetje, inmiddels iets wakkerder hebben we een boek toegestopt zodat hij zich kon vermaken met wat leesvoer.

Het was al knap mistig op de terugweg waardoor Rianne en ik volop aan het fantaseren gingen en al bijna een eenhoorn of hobbit uit de mist zagen verschijnen, zo'n sprookjesachtig landschap ontpopte zich rechts van ons. Gelukkig werd de autoweg nog gevrijwaard van de dikke mistbanken...

Ardie had een verrassing verzonnen. I.p.v. een diner (wat we als feestelijke afsluiting hadden verzonnen voor Rianne) had hij de Tepanyakki plaat klaargezet en allerlei kleine hapjes voor op de bakplaat voorbereid. Heerlijk. Gewoon lekker gezellig met elkaar aan tafel, even goed napraten over de belevenissen van de dag. Had hij dus heel goed verzonnen!
Rianne genoot zichtbaar en veel te snel was de heerlijke dag voorbij.

De week erna was een klein tikkeltje rustiger op het werk als de weken ervoor. Of beter gezegd.... ik maakte me minder druk. Had nog steeds last van mijn maag als ik meer dan 2 koppen cappuccino durfde te drinken en reageerde erg gevoelig op suikers. Het grote pluspunt in het geheel was echter wel dat ik i.p.v. te gaan snaaien met alle stress, ik juist besloot om minder koffie en minder suikers of zoetstoffen tot me te nemen. Ik dronk bewust meer water. Ging nog bewuster eten, sloeg een flinke portie fruit in en was trots op mezelf dat ik het seintje opgepikt had en niet in de valkuil gevallen was.
Het resultaat was er dan ook naar bij het wegen! Yes!

Woensdag hadden we voor het eerst een avond samen thuis, en dat werd hoog tijd ook! Ik moest Ardie nl. nog een dansje aanleren wat hij donderdag moest kennen en zaterdag met een uitvoering moest doen!
De carnavalsclub van Merselo bestaat 5x11 jaar en daarom hadden ze een feestweekend waar op een van de avonden een revue gehouden zou worden met allemaal  plaatselijke artiesten.
Happy Sound was gevraagd een flashmob te doen en daarom ook introducees mee te vragen (om een grote groep te krijgen). Ardie was zo lief om meteen ja te zeggen net de vriendin van mijn petekind by the way :)
Precies zoals ik dacht hadden we na een paar keer oefenen de dans goed genoeg zitten en konden we vol vertrouwen naar de generale repetitie donderdag.
Daar mochten we de flashmob 2x doen, omdat we nog niet hadden kunnen oefenen met het opkomen vanuit de coulissen en vanuit de zaal. Ik had er een goed gevoel over.
Ook wel handig aangezien ik een van de 3 dames was die zouden beginnen. We hadden besloten dat het wel grappig zou zijn om de 3 "grootste"  dames van het koor te laten beginnen. De echte Weathergirls waren tenslotte ook geen kleintjes!
En voor we het doorhadden was het ook al zaterdagavond en zaten we te wachten tot we op mochten.
Ik mocht tussendoor nog even een dik compliment scoren van een van de mannen daar, die me vertelde dat het overduidelijk te zien was dat ik het leuk vond om te doen. Ik straalde gewoon volgens hem. En aan het eind van de avond kreeg ik datzelfde compliment nog een keer (samen met het compliment dat diegene me nog nooit zo slank had gezien en ik nog meer straalde dan anders)! Bloos....

Ook erg leuk trouwens dat ik daar Eric, een jeugdvriend van lang (heel lang) geleden weer tegenkwam. Hij heeft ooit ook nog eens een tijdje meegezongen met Happy Sound. Echt leuk weer eens bij te kletsen. Hij zat nu bij de drumband waar mijn neef(je) en nicht(je) ook bijzitten. Leuk!

En toen was het moment al daar. We stonden achter het gordijn startklaar terwijl de toneelmeester Bas nog even flink zat te ginnegappen. Volgens hem kon ik best nog even naar hartenlust flashen, zou toch niemand zien. Ik keek hem even droog aan, waarop hij zeg "och ja, ik sta hier ook nog".... whahahah. Wat een gast, perfect zo vlak voor een optreden. Thanks Bas.

En daar gingen we. En het ging lekker! Ik stond te genieten... niet normaal meer! En ... ik was niet de enige... ik hoorde later van andere dames dat ze eigenlijk nog helemaal niet van het podium wilden....hahahahhah.
Ook de reacties vanuit het publiek later was erg gaaf. En ik kreeg weer een dikke veer in m'n ... gestopt...  Volgens een kennis werden haar ogen telkens naar mij getrokken, ik danste zo sierlijk....
Tjonge.... je zou er bijna van naast je schoenen gaan lopen....

 

Excuses voor de kwaliteit. Ardie heeft z'n best gedaan maar de camera is maar een simpel ding en hij moest ook nog in de gaten houden wanneer hij op moest. En helaas... daarom ook geen beeldmateriaal van Ardie in actie...

Maar ... snel genoeg moest ik weer het koppie erbij houden want... zuslief Marij had ook nog een act. En wel als Surinaamse voorleesmoeder die het 16+ verhaaltje van Dikkie Dik voorlas.
Ik heb me rot gelachen! En wat deed José, een van onze koorleden het leuk als kindje, ongelooflijk, zo gaaf!
Ik heb haar (José) beloofd dat ik het filmpje hier niet plaats..... sorry mensen, ik kan jullie dus alleen maar linken naar het origineel, belofte maakt schuld ;)

De drumband had trouwens ook een erg gaaf stuk. Allemaal verkleed als dames, behalve de dame in het geheel, die stond in een overal.......hahaah. Met allerlei bijzondere attributen zetten ze een spektakel neer. Gaaf!

Maar ook alle overige optredens waren ongelooflijk goed. Ik heb zo genoten! Waar een klein dorp toch bijzonder in kan zijn. Waarschijnlijk de enige reden dat de tent niet volgepakt was met publiek was dat er nog een kleine 150 man achter het podium stonden om op te treden... :)
Mijn persoonlijke topper die avond was wel de cancan dans, uitgevoerd door de dames van het korfballen. Die act stond als een huis. Waanzinnig gewoon!

En ook deze avond vloog voorbij en voor we het wisten was het middernacht geweest en hoog tijd om naar huis te gaan want... zondagmorgen moest Happy Sound optreden in de jongerenkerk in Venlo.
Al rond half acht was ik wakker, wel lekker ook, kon ik tenminste rustig wakker worden en ontbijten. En niet te vergeten weer wat kleur op mijn gezicht smeren.....hihi.
Na nog 2 dames opgepikt te hebben tuften we relaxed naar Venlo, waar we zowaar de eersten bleken te zijn! Later kwam de aap uit de mouw, een van de dames had ik ongelooflijk verslapen... ietsjes te gezellig geweest bij de revue....

Het optreden in de kerk ging lekker op wat perikelen met het geluid na. Ondanks dat we misschien maar met de helft van het koor waren, zetten we er een mooi optreden neer voor mijn gevoel. We konden tevreden zijn. En eerlijk is eerlijk, het is altijd zo lekker om daar te zingen. Heerlijk sfeertje altijd, je voelt je er zo welkom!

Als toegift zongen we "Oh happy day", en hij ging lekker! Ik liet me helemaal gaan, stond gewoon te genieten samen met de rest van het koor en het publiek.
En echt, daarna zo gelachen....
Komt er een man naar ons toe die mij altijd vraag "of ik hem weer doe" en daar bedoeld hij deze solo mee. Nu stond hij naast me en zegt "ik weet niet wie die solo zong, maar het was mooi!" en meteen komt een dame van de kerk naar ons toe, kijkt me aan.... en vraagt of we een nieuwe soliste hadden bij het nummer en hoe mooi ze het vond..... Die lieve mensen herkenden me gewoon niet meer met en zoveel kilo's er af en een ander kapsel.....

Jullie begrijpen........ Mijn dag kon niet meer kapot!

Maar nog was het niet genoeg.... Omdat de winkels open waren en Ardie toch F1 wilde kijken, struinde ik vanmiddag even lekker op mijn gemak het dorp in. Eerst een hele tijd gezellig bij Ans van Twister koffie geleut onder het genot van heerlijke traktaties van "Kaffee Met".
En daarna nog even lekker op mijn gemak het dorp rond om alvast wat inspiratie op te doen voor de Klaas.

Helemaal voldaan kwam ik thuis en wat denken jullie? Had Ardie ook nog zin om iets overheerlijks te maken als avondeten. Ganzenlever, met een taartje van groente risotto, gebakken spinazie, een tagliatelle van wortelen en een truffelsaus.

Wie was er aan het afvallen? Wie ik? Oh ja... nee geintje. Ardie heeft goed opgelet en waar mogelijk magere varianten gebruikt.

Want, lieve sponsoren. Geloof maar dat ik nog een eindsprintje probeer te trekken voordat de sponsoractie is afgelopen :)