Prachtige afsluiting

Hoi lieve mensen,

Daar is hij dan eindelijk, het blog over de afrondingsavond van mijn sponsortraject.
Ik moet eerlijk zeggen, hoe erg ik er ook naar uitkeek (omdat ik er echt aan toe was om mijn weg te vervolgen puur voor mezelf), toch zag ik er wat tegenop.

Aan de ene kant omdat het voorlaatste weeg moment nogal een domper was, en ik voor vrienden van Tijs een mooie eindspurt wilde trekken. En aan de andere kant omdat ik gewoon zo'n volle weken had, dat ik naar mijn zin niet genoeg tijd en aandacht kon stoppen in de voorbereidingen van deze avond.
Want natuurlijk wilde ik een leuke avond organiseren voor al die mensen die me al tijd tijd zo geweldig gesteund hebben, zowel financieel als sponsor als mentaal!
En tja, Jetje is nogal een regeltante, met een tikkie perfectionisme erbij, en dan voelt het niet fijn als je zo'n avond niet kunt voorbereiden met de zorg en aandacht zoals je dat gewend bent.

 

Achteraf gezien denk ik dat de avond juist (mede) daardoor zo'n succes was. Er was een ongedwongen, gezellige sfeer vanaf begin tot eind. Dus ja, Jetje heeft weer een lesje geleerd. "Soms is het beter om maar gewoon los te laten, en alleen het hoognodige te regelen".

We hadden om 20.00 uur afgesproken, meteen na sluiting van de bedrijfsfitness. Er zouden 5 sponsoren komen (van de 16) wat ik al super vond gezien de korte termijn waarop alles geregeld was.

Rond half acht waren we present. Dave was er natuurlijk al en Ardie ging meteen in de startblokken om alles klaar te zetten. Snel daarna trokken Dave en ik ons terug voor het weegmoment.
En wat bleek? Was ik die laatste 2 weken "gewoon" nog een kilo afgevallen! Het totaal werd dus ineens 16,7 kg. Ik maakte nog net geen rondedansje maar blij dat ik was! Vooral ook omdat ook het vochtgehalte en de spiermassa toegenomen was, dus het lag niet aan afbraak aan spiermassa of zo. Tja, vanaf dat moment kon mijn avond dus echt niet meer stuk. En toen verraste die knul (Dave) me ook nog eens met een waardecheque van 17 euro (voor iedere kilo 1 euro) voor deze actie. Ik was echt geraakt, had het helemaal niet aan zien komen. Sterker nog, ik vind al dat hij zoveel doet. Dave is echt een man die bezield werkt, ik zou niet weten hoe ik het anders zou moeten zeggen. Het meeleven en meedenken is oprecht en spontaan. Er zit niks gemaakts aan hem, anders zouden hij en ik ook nooit een match zijn geweest. En hij doet veel voor z'n cliënten. Niks de kantjes er vanaf, nee, volgens mij werkt hij zoals hij altijd gesport heeft. Niet voor 100% maar minstens 110....

Iets te laat heette ik de gasten welkom en na een (zeer) korte inleiding, gaf ik het woord aan Francy, zodat ze beknopt hun verhaal kon vertellen en wat achtergrond informatie over de doelstellingen van vrienden van Tijs kon geven. Geboeid luisterende iedereen. Het blijft ook bijzonder om hun verhaal te horen, en dan vooral door hun positieve insteek in het geheel, terwijl het toch echt een afschuwelijke ziekte is en de prognoses op dit moment nog steeds zwaar klote. Iedere keer weer merk ik dat dat me diep raakt.
Maar toen ze het woord speciaal naar mij richtte en vertelde over bijzonder Roy en zij mijn actie vonden en de manier waarop ik het deed, tja, toen kwamen de traantjes omhoog. Eigenlijk had ik tot dat moment helemaal niet door hoe m'n actie Roy en Francy geraakt had.... Simpelweg omdat het vanaf het begin heel natuurlijk voor me voelde om het zo te doen. Net zoals het waarschijnlijk voor al die lieve mensen, die allerlei fantastische acties op poten zetten voor dit doel, heel normaal voelt.
Als je voor de rest weinig anders kunt betekenen dan er gewoon zijn bij tijd en wijle, is het (vind ik)erg fijn om op zo'n manier toch een verschil te kunnen maken. De machteloosheid die je als omgeving voelt als je zo'n verdriet ziet bij mensen die je aan het hart gaan.......  is echt ZWAAR @#$$%.

Na Francy gaf ik Dave het woord om iets te vertellen over het afgelopen jaar, terwijl ik mezelf alvast warm trapte op de crosstrainer. En ook naar Dave z'n verhaal werd geboeid geluisterd, met tussendoor (merkte ik) bewonderende blikken mijn kant op m.b.t. het tempo wat ik daar op de crosstrainer had.

Vervolgens namen Dave en ik de mensen mee naar de gymzaal waar Dave op mijn verzoek een circuit had uitgezet. Het leek me nl. leuk om de mensen nu met eigen ogen te laten zien hoe ik e.e.a. had bereikt. Wat zo'n circuit nu precies inhield. Dave had een circuit uitgezet zoals ik ze al vaker gehad had, zodat hij me niet heel intensief hoefde te begeleiden en ondertussen de gasten kon vertellen over het nut van de diverse oefeningen. Dus waar het effect op had, waarom het effect heeft etc.
Blijkbaar was het een goed idee van me geweest, want de reacties waren niet mis. Van diverse mensen kreeg ik na afloop (ik deed iets van 2 rondjes) opmerkingen als "respect" en "knap" of "ik doe het je niet na". En ja, natuurlijk is dat lekker om te horen!

Mijn "favoriete" oefening met circuit, zwaaien met een gewicht van een kg of 12...

Na deze demonstratie gingen we terug naar de fitness waar Roy (inmiddels in het tenue van de Tijs Trappers) en ik op symbolische wijze zouden "finishen". Vanaf het begin had ik nl. helder dat ik ook graag hun actie nog even wilde promoten. Want tjonge wat heb ik een respect voor die mannen.
7 dagen lang 100 km per dag mountainbiken. Echt..... ik krijg al pijn aan m'n kont als ik er aan denk (over de rest nog maar te zwijgen). Ongelooflijk wat al die mannen en vrouwen daar presteren.

Meteen toen Roy op de fiets zat gingen z'n benen als vanzelf rond. Hoezo getraind?!
Het moment was gaaf, met een high five gingen we samen over de symbolische eindstreep (al moesten we het daarna nog een keer doen i.v.m. de foto.......hahahha). Het voelde ook echt als een finish, heel bijzonder....

 

Vervolgens pakte ik de gitaar en zong ik op de wijze van "leaving on a jetplane" van John Denver naar het hoogtepunt van de avond. Het idee van dat liedje had ik al lang maar echt.... een kwartier voordat we vertrokken schreef ik de laatste zin, in totaal had ik er een half uur aan gewerkt! Ik wist al dat zus en ik goed zijn in de spontane, last-minute acties maar zo op 't nippertje was ik nog nooit.
De kwaliteit was dan ook niet dat wat ik van mezelf gewend ben maar daar ging het nu ook niet om. Ik wilde met het nummer wat zeggen, iets overbrengen en dat lukte ook merkte ik tijdens het zingen.

En toen was het moment daar. Ik had ergens tussendoor snel alles bij elkaar geteld (en nageteld).

Weer nam ik het woord en haalde ik tegelijk mijn zelf geknutselde cheque tevoorschijn, waarop ik toen eindelijk het bedrag kon schrijven. € 716,15! Ik voelde me zo trots!
Later bleek echter dat mijn hoofdsponsor naar boven afgerond had en werd het totaalbedrag zelfs € 741,15! Ik ben er nog steeds een beetje van onder de indruk dat al die mensen zo royaal hebben willen sponsoren.
Dus bij deze, nog een keer, aan al jullie mooie, bijzondere mensen die een jaar lang mijn sponsor wilden zijn...... Heel heel erg bedankt.

En toen gebeurde er iets waar ik totaal geen rekening had gehouden. Ik kreeg allerlei cadeautjes!
Geen moment heb ik er bij stilgestaan dat mensen dat zouden doen, ik bedoel maar..... ze waren al allemaal zo royaal! Ik kreeg een prachtige roos, een heerlijke fruitmand met super gezonde chips ;) een prachtig boekje met Chinese wijsheden, en....... een heuse, eigen Toet!
En heel veel lieve warme knuffels....... daar kan ik nooit genoeg van krijgen :)

 

 

Als laatste kwam Ardie me feliciteren. Terwijl hij zelf toch ook hard meewerkt aan dit alles. Ik bedoel maar, als hij niet achter me zou staan en zou proberen telkens weer een lekkere, gezonde maaltijd in elkaar te draaien, zou e.e.a. een stuk lastiger zijn.

Met een laatste toast met alle aanwezigen sloten we deze heerlijke avond af.

Behoorlijk onder de indruk togen Ardie, zus Marij en ik bepakt en bezakt weer naar huis.
En toen kreeg ik thuis bij 't afscheid nog een hele dikke knuffel met traantjes van mijn zus, en vertelde ze me hoe trots ze op me was. Zo'n mooi moment... dat zijn de momenten die je in je hartje bewaard. En wat was ik blij dat ze er bij was, dat ze dit samen met ons heeft willen meemaken. Dat iemand van mijn familie (toch het naaste kringetje om me heen), die me al die tijd gesteund hebben, er bij was, dat maakte voor mij de avond compleet.

Natuurlijk had ik dit blog beknopter kunnen beschrijven, maar deze ene keer doe ik dat nog bewust niet. Dit is hoe de avond verliep en dat mag gerust uitgebreid beschreven worden. Bovendien wil ik op deze manier alle lieve mensen die er die avond niet bij konden zijn, mee laten genieten. Ik hoop dat de sfeer een beetje overkomt.

Vanaf nu zal ik proberen de blogs krachtiger (beknopter) te houden, wat meer op de schrijfstijl te letten etc. Want ja, voor iedereen die zich het afvroeg..... ik ga door met bloggen.
Want mijn race tegen de kilo's voor Duchenne is dan misschien wel klaar, mijn weg "naar mezelf", die begint nog maar net...... ik heb zin in die wandeling... jullie ook?

Heel veel liefs,
Harriette

Zware dip

Ja inderdaad, jullie lezen het goed. Ik heb een fikse dip achter de rug.
En ja.... gelukkig verleden tijd, man o man, wat had ik het even gehad twee weken geleden.

Het begon met een "off" feeling m.b.t. mijn werk. Op een of andere manier liep 't gewoon niet lekker. Tja, dat heb je soms zul je zeggen, maar het was maar het begin.
Al het regelwerk wat op komst (en gaande) is m.b.t. de a.s. verhuizing van mijn schoonouders maakte dat het in m'n hoofd niet zo heel rustig was, zeker omdat ook nog eens mijn vaders verjaardag (3 april zou hij 86 geworden zijn, hij is echter in 2005 overleden). Meestal kan ik er goed mee omgaan maar het besef dat het 8gemis voor mam steeds erger wordt maakt zo'n dag dubbel.
En dan hadden we nog diverse verjaardagen, veel verleidingen dus, veel weerstaan maar niet altijd met plezier. Want ja, als ik me niet lekker voel voel snoep ik nog liever dan anders...

Ook bleek dat mijn knie het niet zo leuk vond dat ik gerend had bij het circuit die week daarvoor. Ikzelf vond het hartstikke leuk, ik heb wel vaker de neiging om te rennen als ik snel moet lopen, en als ik snel van het ene deel van de gang naar het andere moet ren ik ook regelmatig. No problem, maar die dinsdag was het telkens circuit van 5 oefeningen, 2x op en neer de zaal door rennen en weer 5x oefeningen, 2x op en neer de zaal door. Minuutje op adem komen of zo en hup weer door. Weer zo'n reeks en tot slot nog een halve ronde. Ik was door en doornat maar het voelde lekker!
Maar goed, mijn knie begon dus de dag erna te zeuren en bleef zeuren. Geen pijn maar een krakend gevoel binnenin. Niet fijn en tja, ik was toch bang dat ik misschien wat overdreven had.
Toch heb ik de hele week gewoon gesport al heb ik wel telkens mijn knie zoveel mogelijk ontzien.
En ja, donderdag ook evenzogoed weer een circuit. So far so good. Vervelend maar meer ook niet.
Maar ...... zaterdag had Dave een gezamenlijk sportgebeuren geregeld voor alle mensen die hij begeleid zoals ik. In totaal zijn dat 6 mensen geloof ik, er hadden zich er 4 aangemeld, waaronder ik. Eerst samen sporten in het Odapark en daarna samen lunchen.
Uit mijn tijd bij de Obesitaskliniek weet ik hoe motiverend het kan zijn met andere "lotgenoten" te sporten en te praten, dus ik was vanaf 't begin enthousiast.

Die zaterdag vertrok ik (heel sportief, nee eerlijk is eerlijk, gewoon praktisch) met de fiets. Nadat we compleet waren (3 meiden.. oké 2 meiden en ik en 1 jongeman), gingen we aan 't werk.
We zouden warmdraaien door een mooie ronde te lopen of te rennen, daarin werden we vrij gelaten. Tja, rennen kon ik vergeten dus ik wist dat het voor mij lopen werd. Maar ja, dan begin je en binnen no time gaan de andere 3 aan 't rennen. Auw, dat deed de streber in mij toch even fiks pijn.
Ik moest mezelf echt op 't hart drukken te blijven lopen en niet ook te gaan rennen. Zo ging er een ronde voorbij. Op 't moment dat ik bij Dave aankwam was de rest al lang weer weg voor de volgende ronde. Ik BAALDE. Had zwaar de pe in, de tranen zaten hoog (lekker handig, dat ademt ook zo fijn...).
Maar ergens die 2e ronde drong 't besef tot me door dat ik van deze groep veruit de oudste was. Dat de rest waarschijnlijk iets van 30- was en ik toch echt 40+ hoe jong ik me soms ook voel....
En daar kwam nog bij dat ik van deze groep ook veruit de zwaarste ben (nog wel in elk geval), dus tja...... Dan is het niet raar dat je minder kunt en ik in dit geval de jeugd moet laten gaan.....
Leuk vond ik het nog steeds niet (ik heb ergens afgelopen jaar ontdekt dat ik echt wel een streber kan zijn, dat ik het NIET leuk vind de niet goed of een van de betere in iets te zijn), maar ik had er wel een soort van vrede mee. Eigenlijk liep ik al te luisteren of de jongeman niet haast voorbij kwam, dan had ik hem een high five meegegeven (hij had tenslotte 10 km Venloop gelopen en daar een jaar lang of nog langer keihard voor getraind, diep respect dus), maar ietsjes achter mij stopte hij met rennen. Mmm moet hem toch eens vragen of hij me niet voorbij wilde lopen of dat hij gewoon echt even op adem wilde komen...

Na een paar rondjes lopen begon het echt leuke werk (duh), een circuit in het bos. Met halters spelen, met dumble's zwaaien, een autoband (zonder velg, dat dan weer wel) omhoog gooien oprapen en weer gooien, met een zware bal zwaaien en als kers op de pap een tractorband optillen, omgooien etc. Jippie! (ik zeg 't nu cynisch, maar als die dingen je relatief goed of in elk geval beter dan een vorige keer afgaan krijg je daar een kick van, dus ja, dat is ook echt gewoon leuk).
En daarna weer een paar rondjes lopen.
Daarna verplaatste het rondje naar een ander deel van het park, waar we weer een paar rondjes liepen en daarna weer hetzelfde circuit. Met als leuke "pauze" een man die blijkbaar iets met 't park van doen heeft en even kwam checken dat wat wij deden wel afgesproken (en dus legaal) was....... grijns.

Tot slot mochten we samen op adem komen onder het genot van een lekkere en gezonde lunch. Eerlijk is eerlijk, "den Dave"  (zo noem ik hem vaker, schijnt ook een maaskant/new kids typetje te zijn ...), had het goed voor elkaar. Aan tafel was ook eindelijk de kans elkaar wat beter te leren kennen. Leuk!
Wat mij betreft gaan we dit vaker doen. 1x per maand (of als dat lastig is 2 maanden) of zo? Lijkt me erg leuk af en toe elkaar te zien en te spreken! Maar zoals ik al zei, het strebertje in mij had wel een knauw gekregen.
En nu ik dit schrijf zakt (eindelijk) een tweede besef. Ergens.... ergens is het maar goed dat mijn knie een rem er op zette die zaterdag. Want anders was ik dus gaan rennen. Met mijn gewicht, in een bos, met ongelijke ondergrond, met gewone sportschoenen..... oei oei..... Eigenlijk heeft m'n knie me dus een dienst bewezen. Mijn knie heeft me dus een aantal inzichten gegeven, weer heb ik meer van mezelf leren kennen.
Als cadeautje is mijn knie ook weer lief voor me, kraakje weg (mensen met een spirituele inslag zoals ik denken nu, die heeft z'n zegje gedaan en kan nu weer gewoon doen....grijns).

Wat mijn humeur de afgelopen week vooral verziekte was het feit dat alles wat ik dacht kwijt te zijn aan gewicht gewoon weer er aan zat. En als je me nu vraagt waar ik iets heb laten liggen? Geen idee... Natuurlijk heb ik af en toe "gezondigd" ik wil zo gewoon mogelijk leven ondanks het afvallen (en had nogal wat feestjes/verjaardagen).
Lijnen hou ik geen jaren vol, een "lifestyle" verandering heeft niets met lijnen te maken maar met het defintief omgooien van je leven naar iets blijvends. Dat is de theorie die ik me telkens weer voor ogen moet houden, maar die bovengenoemde streber wil gewoon slinkende getallen zien op die @#$%% weegschaal ;)
En ik was me toch een portie frustie toen ik het resultaat op mn weegschaal zag!. Maandag zou ik weer naar Dave gaan en ik voelde het al aankomen. Niks - 2 kg waar ik helemaal voor was gegaan. Met een beetje pech dus nada noppes niks! Bah, bah en nog eens bah. Jet had te balen.

En inderdaad, maandag gaf de weegschaal - 0,6 kg aan. 6 ons dus als "beloning" voor een maand lang mezelf te barsten werken 3x per week bij de fitness, iedere dag zo bewust mogelijke keuzes maken. Ik was boos, niet een beetje, nee ik was pisnijdig, teleurgesteld, gefrustreerd, verdrietig en dat in 't kwadraat. Ik heb gejankt als een klein kind en was niet gevoelig voor alle positieve woorden die Ardie en Dave op me afvuurden. Ik wilde het even niet horen, nee.... ik wilde gewoon even boos zijn, en al het andere wat ik hierboven schrijf.
En.... ja, dat was ook goed. Ik had dat even nodig. Ik mocht eindelijk gewoon ook eens niet leuk, lief, aardig, vrolijk of whatever zijn, ik mocht eindelijk gewoon eens stinksjacherijnig zijn. Hehe.... en ondanks dat het kut voelde, voelde DAT (dat 't van mezelf mocht) ook wel weer erg lekker.

De baalzin heeft denk ik tot vorige week woensdag rondgehangen. Dinsdag heb ik de frust en boosheid vooral bij de fitness in m'n voordeel gebruikt. Met een focus om een puntje aan te zuigen doorliep ik het circuit met glans (en veel zweet ook wel ja). Woensdag met sporten legde ik de nadruk op cardio. Half uurtje crosstrainer met wisselend tempo. 20 min loopband en 10 min fiets geloof ik. Voor donderdag had ik me voorgenomen om op tijd te stoppen met werk want........ ik had een "zwemdate" met collega Remo. Een jonge knul die ook bij de bedrijfsfitness is en het zwembad wel eens uit wilde proberen. Ikzelf wilde dat ook al lang dus zo kwamen we op het idee om dan maar eens samen het zwembad onveilig te maken (met een bal of zo).

De bal-spartel-lach partij in het zwembad was volgens mij het laatste zetje wat ik nodig had, want de baalzin is voorbij. Ik ben niet weggezakt in oud "wegvreet" gedrag of troost eten (en trust me, daar heb ik regelmatig zin in gehad). Dus al met al, was afgelopen week denk ik een goede graadmeter wat ik sinds de zomer 2011 bereikt heb.
Oh ja, Dave had afgelopen week nog een "leuke" manier om me dat duidelijk te maken.... Ik moest me op een gegeven moment bij de fitness omdraaien en meteen daarna legde hij een halter met een totaalgewicht van 30 kg op m'n schouders! Het gewicht wat ik sinds die zomer tot nu ben kwijtgeraakt.....
Dat is wel erg goed voor je motivatie kan ik je zeggen. En.... auw! Wat was dat zwaar!

Wat die knorzin me verder nog bracht? Ik ben nog eerlijker geworden naar mijn omgeving. Heb met diverse mensen (die kwamen vragen hoe het ging, dus niet zomaar iedereen) verteld dat ik even niet zo lekker in m'n hum zat en waarom. Dat waren er niet heel veel maar genoeg om mn. voor mezelf helder te krijgen wat er mis was. Op het werk ben ik dus eerlijker geworden in de zin dat ik me meer en meer meld als iets gaat op een manier die me niet aanstaat. Of mensen dat nu leuk vinden of niet. Letwel, respectvol en zonodig met uitleg. Met Dave heb ik mijn reactie uitgebreid besproken en hij kan gelukkig ook respecteren dat ik even sacherijnig was. Ardie was extra lief en deed nog meer zijn best om gezonde dingen te maken en tegelijkertijd niet te bestraffend te kijken als ik snoepte.
Ik wordt meer en meer eerlijk naar mijn omgeving. Niet alleen de mensen in mijn naaste omgeving maar ook de kringen daarbuiten. Niet lachen en slikken als ik dat eigenlijk niet wil, maar vertellen waarom iets wel of niet kan. En als iets echt moet, oke, dan moet het, maar verlang dan niet van me dat ik dat leuk vind.
Wauw...... dat is pas een lifestyle verandering!

Het was dus een week waar iedere andere "lijnpoging" zou zijn spaakgelopen. Maar goed, ik ben dan ook niet aan het lijnen, ik ben bezig met een soort trainingsschema voor de "Olympisch spelen" he coach? M.a.w. een lange weg om een doel te bereiken wat nu nog onmogelijk lijkt maar wat met heel veel doorzetten, en vooral ook lol hebben in 't leven, uiteindelijk gaat lukken.
En die Olympische spelen? Die zijn nog zo ver weg dat ik me daar net op focus (m.a.w. ik heb nog geen idee wat mijn einddoel is. Ik ben geloof ik nog bezig met de Nederlandse kampioenschappen (de volgende -3 kg) en kijk met een scheel oog naar de Europese ( -5/10 kg)
:)

Fijn weekend allemaal

Liefs,
Harriette

Afsluiting sponsortraject

Ja lieve mensen, jullie lezen het goed. Ik ga het sponsortraject afronden.

Hierbij dus alvast aan alle sponsoren (en mensen die op andere wijze nauw bij dit traject/mij betrokken zijn) de uitnodiging om maandagavond 22 april a.s. samen met ons een feestelijk streep te zetten onder de "race tegen de kilo's voor Duchenne", en aan te vieren dat het vanaf nu een "race tegen de kilo's voor Harriette" zal zijn.

Locatie: Bedrijfsfitness (afdeling revalidatie) VieCuri Venlo
Tijd: 20.00 uur

De opzet van de avond zal niet groots zijn, gewoon even een gezellig samenzijn met Francy en Roy, Dave en natuurlijk Ardie en ik.

Ik heb besloten de opbrengst naar deze kanjers (zie foto) te laten gaan, oftewel naar Duchenne Heroes.
Mag ik jullie voorstellen? De Tijstrappers 2013: Roy Peeters, Henk Berkhout, Martijn Vervaet en Theo van Bakel.
Van 15 t/m 21 september 2013 fietsen de Duchenne Heroes elke dag 100 kilometer van Frankrijk naar Nederland. Zij zoeken hun grenzen op, zij geven álles voor kinderen met Duchenne. En daar heb ik ongelooflijk veel bewondering en respect voor. Dat het sponsorbedrag een mooi steuntje in de rug mag zijn voor deze geweldig stoere binken (met een heel mooi hartje).

Aangezien Ardie en ik 22 april voor iets lekkers willen zorgen, hierbij alvast het verzoek je aan te melden als je wilt komen. Dit kan per mail gewoon.harriette@gmail.com.
Dit weekend zal ik de sponsoren ook nog persoonlijk uitnodigen. En natuurlijk, alle sponsoren die niet aanwezig kunnen zijn, krijgen bericht van me wat ze over mogen maken naar de vrienden van Tijs.

Het was een bijzonder jaar (en een paar maanden). Een jaar waar ik veel over mezelf heb geleerd, veel vastgeroeste denkbeelden los heb gelaten, en dingen aan mezelf heb ontdekt die ik nog niet kende.
Ik ben sporten een soort van leuk gaan vinden, en vind het vaak (nee niet altijd) een sport om een zo lekker mogelijke gezonde maaltijd te verzinnen.
En... het was het jaar waarin ik eindelijk toe kon geven aan mijzelf en mijn omgeving, dat ik het niet alleen kan. Dat ik soms hulp nodig heb. Ik weet nu dat ik het soms heel erg moeilijk vind om verleidingen zoals chocolade, dropjes en hartige hapjes af te slaan ook al heb ik geen trek. Zeker als er een tweede of derde keer wordt aangeboden. Ik weet inmiddels ook dat frustratie voor mij een aanleiding kan zijn om te gaan zoeken naar troost eten. En simpelweg het zien van iets lekkers kan al maken dat ik er zin in krijg.

Ik heb ook geleerd dat je ondanks verstandige keuzes heerlijk kunt uit eten, zowel thuis als uit ...
En ik heb geleerd dat ik een behoorlijk strebertje kan zijn. Dat ik graag de beste in iets wil zijn, wil winnen. Net een stapje verder wil gaan als misschien soms verstandig is. En natuurlijk, die spreekwoordelijke aai over m'n bol in de zin van "goed gedaan meiske".

Kortom, ik heb geleerd dat ik net als ieder ander mijn talenten en uitdagingen heb in dit leven.

Het voelt een beetje raar, zometeen dat allerlaatste weegmoment. En tegelijk kijk ik er ook naar uit. Want vanaf dat laatste weegmoment doe ik het puur en alleen nog voor mezelf. Omdat ik af wil vallen en vooral gezond wil leven. Omdat ik mezelf het waard vind op een zo gezond mogelijke manier oud te worden. En ja, dat voelt kei lekker.

Wat natuurlijk niet wil zeggen dat ik vanaf nu de vrienden van Tijs links laat liggen. Dat mannetje en al die andere kinderen met deze ziekte hebben een warm plekje in m'n hart gekregen. Simple as that.
En... er is een sponsor die ondanks dat ik er een streep onder zet, door zal gaan met sponsoren. Trust me... daar gaat ze nog een keer spijt van krijgen!

Fijn weekend alvast allemaal.

Liefs,
Harriette

Doel = Doen!

Zo, daar ben ik weer, en.... hebben jullie me gemist? :p

Zoals ik schreef in mijn laatste blog wilde ik graag meer tijd (bewust) aan mezelf besteden. En daar heb je het woordje weer... bewust...
Want schreef ik in mijn laatste blog nog dat ik wel veel met anderen bezig ben, en het daardoor vaker als werken voelt. De afgelopen weken ben ik tot het besef gekomen dat ik echt wel momenten op een dag helemaal voor mij alleen heb, maar dat ik ze tot nu toe vaak onbewust aan me voorbij liet gaan.

Want als ik op een vrije dag, op m'n gemak wakker zit te worden, kopje koffie in de hand, broodje in de oven en geen of weinig geluiden om me heen, dan is dat zo'n moment.
Of het uurtje (vaak nog langer) lekker weken in een warm bad, met of zonder telefoon/facebook, check, weer zo'n moment. Of als een halve gare helemaal los gaan op een mooi nummer wat de radio/cd speler laat horen? Met of zonder poetsdoek in m'n hand... Is dat er niet ook een?
Oh ja, nog zo'n lekkere, op weg naar werk of huis, in de auto, samen met Ardie. Vaak zijn we snel uitgepraat, we hebben dan vaak al ruim een uur samen gesport bij de bedrijfsfitness en allebei houden we van rust in de auto. Soms lig ik dan te doezelen, soms gewoon wat voor me uit te staren, eigenlijk van alles behalve me bezig houden met 't verkeer. En ja, dat is vaak dus ook een heerlijk "me" moment.
Maar ook op die momenten dat ik met en voor een ander bezig ben. Als ik heel eerlijk ben haal ik daar ook veel uit. Het gevoel iets te doen wat een ander helpt geeft mij tenminste altijd een goed gevoel, mits... ik het oprecht doe en er niet moeilijk over ga denken. Dit filmpje kwam ik de laatste tijd vaker tegen en geeft mooi weer wat voor prachtig sneeuwbaleffect het helpen van een ander kan hebben, en.... dat je daarmee jezelf in feite ook iets moois geeft.

Afgelopen weken kwam ik dus tot het besef dat ik eigenlijk iedere dag wel zo "mijn" momenten heb, maar dat ik me er vaak niet van bewust ben. En dus eigenlijk een kans aan mijn neus voorbij laat gaan om er van te genieten. Vaak ben ik (zoals zovelen van ons) bezig met wat er nog allemaal "moet" (dus toekomst) of wat is gebeurt die dag/week/wanneer dan ook (dus verleden), waardoor het moment voorbij gaat (het nu) zonder er bewust van te zijn.

Alles wat ik hierboven beschrijf heb ik vast al eens vaker gezegd, of in elk geval besproken in in van mijn vele opleidingsmomenten. Weten doe ik het allemaal als de beste. Zoals jullie vast weten is tussen iets weten/beseffen en iets ook daadwerkelijk doen niet altijd hetzelfde.

Wat me brengt tot een quote van Dave die hij heel treffend tegenwoordig gebruikt: Doel = Doen!
Kortom, wil IK iets bereiken dan zal IK het ook moeten doen.

En in feite is daarmee alles gezegd. Ik kan hier een blog vol schrijven met al mijn voornemens en inzichten. Het is echter zondag. En op zondag krijgt Poemel een verse kooi en ik heb met Dave afgesproken mijn derde sportmoment deze week te nemen, dus strakjes met de benenwagen naar Merselo lopen (al verheug ik me daar dankzij de koude wind absoluut niet op). En dan heb ik mezelf nog een heerlijk bad beloofd ergens vandaag.
Kortom, volop mogelijkheden om vandaag te genieten van een aantal momenten, als ik me er maar van bewust ben op dat moment.

Twee doelen van vandaag heb ik al bereikt:
1. Lekker relaxed een gezond ontbijt maken en er van genieten
2. Een blog schrijven

Op naar de andere doelen van vandaag!

Liefs
Harriette

Me, myself & I

Het is misschien stil rondom mij, maar... er gebeurt van alles in mij.

Sinds vorige week donderdag ben ik mijn stem zo goed als kwijt. Er komt niet meer uit dan een hees gefluister.
Lukte het me vorige week om, ondanks dat en het vele hoesten te werken. Deze week lukte dat niet meer. In overleg met m'n leidinggevende besloot ik een paar dagen thuis te werken om mijn stem en mezelf rust te geven. Uiteindelijk lukte ook dat niet meer en moest ik me alsnog ziekmelden.

Normaal gesproken als ik ziek ben doe ik niet veel meer dan slapen, slapen en nog eens slapen. Deze keer is 't anders. Slapen lukte vaak niet (ook door 't vele hoesten), energie om iets anders te doen heb ik niet. Wat me dus dwingt om rust te nemen, en me bezig te houden met mezelf.
Aangezien ik amper kan praten heb ik op dit moment maar een gesprekspartner, nl. mezelf.
Het dwingt me dus om stil te staan bij waar ik nu sta, hoe het met me gaat, wat ik wil en hoe ik dat klaar wil boksen.
Confronterend? Ja! Vervelend?.... Nee....

Het klinkt misschien raar maar ergens zie ik het ziekzijn op dit moment ook als een cadeautje.

Mijn leven bestond de laatste jaren voor een heel groot deel uit werken, sporten, zorgen en regelen.

Het sporten doe ik dan wel voor mezelf. Maar het voelt toch ook wel met enige regelmaat als flink werken, ook al doe ik het dan nog zo voor mezelf.
Het zingen is een grote passie van me, maar omdat ik ook voorzitter van de club ben, voel ik toch ook altijd een verantwoordelijkheid in de groep. Eigenlijk ben ik me altijd bewust van mijn rol als voorzitter, de voorbeeldfunctie etc. Het gewoon lekker zingen kwam daardoor ook wel eens in 't gedrang.
Het zorgen (ouders en schoonouders) doe ik met alle liefde. Natuurlijk! Zij hebben al die jaren zo goed voor ons gezorgd, dan vind ik het niet meer dan normaal dat je op een gegeven moment ook je steentje bijdraagt, simple as that.
En mijn werk. Tja, ik heb gewoon heel erg leuk werk, hele lieve collega's, en nog steeds ben ik me bewust hoe blij ik daarmee mag zijn. Dat maakt dat ik ook vol voor mijn werk ga, me verantwoordelijk ervoor voel en vaak meer doe dan wat misschien gevraagd wordt.

Al die dingen doe ik met liefde en plezier, en meestal krijg ik er ook heel veel voor terug. Maar nu, nu ik een aantal dagen even niet anders kan dan me bezighouden met mezelf, besef ik ook dat ik daardoor ook te vaak over mijn eigen grenzen heenging. Het belang van de anderen eigenlijk bijna altijd boven dat van mezelf stel wat maakt dat het op een gegeven moment niet meer zozeer als een keuze maar als een moet gaat voelen. En de vraag die bij me opkwam was; waarom dan?

Nu ik zo weinig kan praten ben ik verplicht me te beperken tot de kern van de dingen die ik wil zeggen. Cut the crap & get to the point. En ja, dat voelt wel heel erg lekker.

 

Afgelopen week las ik een stukje terug wat ik een tijd geleden aan iemand mailde. Diegene gaf toen aan dat het nogal overweldigend was, een beetje too much.
Ergens is die opmerking blijven hangen. Ging ik beseffen dat het zo maar zou kunnen zijn dat ik op sommige mensen heel erg aanwezig over kan komen. Ik ging beseffen dat ik toch wel heel vaak het woord heb... dat soort dingen. En...weer ging ik me afvragen waarom ik zo doe.
En toen ik het stukje mail teruglas, kon ik ook niet anders dan erkennen dat het wel heel erg veel was. Echt een massa aan woorden, ik kreeg het er zelf gewoon benauwd van....

Gelukkig heb ik nogal wat mensen om me heen die heel eerlijk naar me durven zijn en precies de vinger op de zere plek weten te leggen. Zo zei laatst iemand tegen me "je doet veel te veel je best om aardig gevonden te worden, dat is helemaal niet nodig!".
Auw! Raak! Midden in de roos....
Ik wilde het op dat moment nog niet meteen als waarheid aannemen, maar nu, na een paar dagen volop met mezelf bezig te zijn geweest, kan ik niet anders dan erkennen en herkennen, dat er wel een grote kern van waarheid in zit.
Waarom zou ik anders zo aanwezig zijn? Als ik volledig tevreden met mezelf was, zou ik in alle rust in een groep kunnen zijn zonder het hoogste woord te voeren....
Natuurlijk heb ik ook een enthousiaste aard, dat hoort bij mijn karakter, en daar is ook niets mis mee. Maar als je zo aanwezig bent in een groep, neem je wel heel erg veel ruimte in en is er minder ruimte voor anderen....

Afgelopen week mailde ik met een vriendin. Geen koetjes en kalfjes verhalen, het ging over de wezenlijke dingen in ons leven. En ergens tijdens die mailwisseling ging er een lichtje op bij me. Ineens had ik helder waarom ik me ondanks dat ik ziek ben en verre van (lichamelijk) fit ben, ook een goed gevoel over dit alles heb. Ineens kon ik het glashelder beschrijven.
Het voelt nl. alsof ik in een soort van transformatie zit. Ik vergeleek het met het vervellen van een slang. Voor die slang is het fysiek erg vermoeiend, zo'n proces, maar het is gewoon nodig om te kunnen groeien. En precies zo voelt 't ziek zijn van mij ook.
Het is pittig, het vraagt fysiek veel maar misschien is het even nodig voor mijn groeiproces?

Het afvallen is een onderdeel ervan. Langzaamaan wordt ik fysiek minder aanwezig, heel letterlijk. Gewoon minder massa. Het misschien staat dat wel symbool voor mijn innerlijke transformatie.....

Ik hoop van harte dat ik dit gevoel, en deze lijn vast kan houden. Dat ik minder woorden nodig heb om duidelijk te maken wat ik denk, voel en vind. Zodat ik duidelijk ben naar mijn omgeving en tegelijk ruimte geef aan mezelf en de mensen om me heen.

Het is nog een uitdaging om dat ook qua tekst korter neer te tikken, ook dat is een proces.
Heb wat geduld met me ;)

Liefs,
Harriette

De volgende stap

Het is weer een tijdje stil geweest, I know.
Tja, ik schrijf alleen als ik ook het gevoel heb wat zinnigs te kunnen schrijven, en.... ik daar ook rustig de tijd voor kan nemen ;)

Ik merk aan mezelf dat ik het sponsorjaar (oke... een jaar en een beetje) echt voor mezelf aan het afronden ben. Het is goed zo. Het voelt heel sterk alsof ik klaar ben voor een volgende stap.
Was het sponsortraject rondom de vrienden van Tijs afgelopen jaar een goede extra stimulans in moeilijke momenten, nu kijk ik er echt naar uit om het helemaal voor mezelf te doen.
Met die kanttekening dat er wel een hele trouwe sponsor is die besloten heeft te blijven sponsoren. Natuurlijk ben ik daar hartstikke blij om, de stichting blijf ik tenslotte een heel warm hart toedragen.

Wat me de laatste tijd meer en meer op is gaan vallen, is dat ik echt steeds meer vanuit een keuze handel. Vaak is dat de keuze om een gezonde, evenwichtige maaltijd te eten, niet te laat 's avonds, liever vers gemaakt dan afhaal, soms een vette hap maar dan wel heel bewust, zelden gebak op 't werk en bij familie verjaardagen liefst een "snibbeltje voor de lekker" en natuurlijk niet te vergeten, met enige regelmaat sporten.

Ik heb heus niet altijd zin om die verstandige keuzes te maken, om 3x per week mijn sporttas uit de kast te pakken na dik 9 uur werken, om me dan nog even helemaal te geven, om iedere dag weer bewust met eten en alles eromheen (en dan m.n. het emotionele stuk) bezig te zijn. Echt niet. Maar toch doe ik het wel meer en meer, ook als ik er eigenlijk even geen zin in heb.
En af en toe kies ik dan ook met een heel relaxed en lekker gevoel de minder verstandige variant. En dat voelt dan ook helemaal prima!

Afgelopen week tijdens een gesprek met Dave, kreeg ik weer een een helder moment. Dat heb ik vaak als ik met hem praat, en dat heb ik hem dan ook gezegd. Hij vroeg me nl. op een gegeven moment wat ik nog van hem verwachtte, wat zijn toegevoegde waarde voor mij was.
En ergens in dat gesprek kwam ik er op terug. Ik zei hem toen dat ik heel vaak tijdens onze gesprekken van die heldere momenten heb. Dat ik ineens weet waarom ik iets wil, of doe. Krijg ik inzichten in mijn eigen handel en wandel. Waarschijnlijk omdat ik er heel bewust voor kies om naar hem te gaan, om even een half uurtje echt helemaal voor mezelf te hebben, waar het alleen maar over mij gaat en wat ik wil.
Dan is er ook de rust om de wat lastigere vragen in 't leven aan te vliegen en er goed over na te denken, of om een vraag (Dave stelt echt hele goede vragen) goed te laten bezinken. En dan komt er ook vanzelf een antwoordt. Het was een heel mooi moment, zowel voor hem als voor mij.

En... dat gesprek leerde me twee dingen:
1. Dave is echt een goede keuze geweest als coach.
2. Het wordt tijd dat ik wat meer tijd op een dag inruim voor mezelf, al is het maar even een stuk lopen, een bad (zonder leesboekje), een meditatie of wat dan ook. Iedere dag een momentje al is 't maar een kwartier, waarin ik even helemaal terugga naar mezelf en wat ik wil en hoe ik dat wil doen, lijkt me een goed idee.

Wat mooi om te horen was dat Dave kon zien en voelen dat wat ik zei oprecht was. Toen ik net bij hem kwam lachte ik nog veel weg. Nu is die lach er wel even maar meer om te laten zien dat ik iets herken, en daarna komt het stukje eruit. Eerlijk, met emotie, vanuit m'n gevoel. Blijkbaar heb ik toch wel wat stapjes gezet ;)
Grappig ook dat die avond ervoor een vriendin van me nog tegen me gezegd had dat ik een stukje mysterieus ben. Ze kent me goed, maar heeft 't idee dat ze nog steeds niet alles van me te zien krijgt. En ik denk dat ze wel gelijk heeft. Aan de ene kant ben ik een heel open mens maar aan de andere kant zijn er onderwerpen die ik niet snel en niet met veel mensen zal delen. Een deel van mezelf laat ik niet snel zien, alleen aan de mensen die dat vertrouwen verdiend hebben en op 't moment dat ik daar klaar voor ben.
Is dat erg? Nee... vind ik niet. Maar het leert me wel dat ik niet het open boek ben wat ik lang dacht te zijn....

Afgelopen week belandde ik in de lappenmand. Ik moest steeds heftiger hoesten. Mijn longen deden pijn, ik had geen trek (grote zeldzaamheid) en slapen lukte ook niet best.
Wel heb ik gewoon gewerkt, heb zelfs een paar hele productieve dagen gehad door de relatieve rust op 't werk, maar een aantal collega's vroegen zich af wat ik kwam doen. Dus vandaag toch maar even naar de huisarts.
Er zit nog geen ontsteking maar ze hoorde wel geluidjes die niet erger moeten worden, volgende week dus terug en aan de ventolin.
Maar goed, dat is eigenlijk maar bijzaak. Doordat ik het zo aan m'n longen had kwam er dus van sporten niets, ik had niet eens de puf. (Als ik dan 't onderwerp spiritueel aanvlieg staan je longen voor ruimte.... mijn ruimte of 't ontbreken daarvan....I rest my case).
Donderdag ben ik toch even naar Dave gelopen om even een afspraak te verzetten en we raakten aan de praat. En ja hoor, er kwam weer zo'n moment.

We hadden het erover dat er qua voeding toch nog wel een winst te halen is. We halen toch nog redelijk vaak iets aan eten als Ardie geen zin heeft om te koken en tja, dat is vaak nu eenmaal geen gezonde keuze. Het treft dus dat Ardie de volgende keer meegaat naar Dave, kunnen we het er samen over hebben. Ook dat is een volgende stap.
Wat ik bv. ook vaak merk is dat als ik een bewuste keuze maak bij bv. een traktatie, om niet mee te doen, maar mijn stuk fruit daarvoor te bewaren, er vaak mensen zijn die dan zeggen dat ze dat eigenlijk ook zouden moeten doen. Ze krijgen dus blijkbaar een schuldgevoel als ze mij een gezonde keuze zien maken. Waarom denk ik dan?!
Iedereen maakt zijn of haar keuze. Niemand is aan mij verantwoording schuldig of ze een stuk taart nemen, van mij part al eten ze het halve ding op. Leven en laten leven.
Als ik iets niet snel zal doen is mensen daar op aankijken. Ik weet hoe vervelend dat is, want geloof me, ik wordt altijd wel door iemand aangekeken als ik een frietje op de hand durf te nemen of in de zomer ergens eens een lekker ijsje neem. Dat maakte ook dat ik vroeger veel liever thuis iets nam omdat ik er dan niet op afgerekend werd. M.a.w. die bestraffende blikken werken het stiekem eten lekker in de hand.
Tegenwoordig maak ik naar zo'n mensen een denkbeeldige middelvinger (ik hoop tenminste dat ik het nooit onbewust ook doe) en geniet van dat wat ik heb. Dan ga ik toch geen anderen vertellen wat ze moeten doen!

Maar het belangrijkste moment was toch wel toen we het op die afhaal maaltijden hadden en Ardie's rol in 't geheel. Dat ik ineens een power in me op voelde borrelen en ik zei " klopt, hulp van mijn omgeving is nodig, IK heb dat nodig, maar.... IK ben degene die het eten in m'n mond stopt, IK ben degene die de keuze maakt. Ik wil me NOOIT meer in de slachtofferrol laten drukken, daar heb ik lang genoeg in gezeten. Het is mijn lijf, mijn keuze, mijn ding". En echt.......... dat voelde zo goed en zo krachtig!

Ik ben er dus klaar voor, voor de volgende stap. Laat jaar 2 met Dave maar beginnen, ik heb er zin in!

Stilte

Hi lieve mensen,

Tja, voor het eerst zolang ik me kan heugen heb ik geen inspiratie voor mijn blog. That is.... er is niets wat zich al in mijn hoofd gemanifesteerd heeft waar ik perse wat over wil schrijven.
Iedereen die me kent weet dat ik zelden volledig zonder praatstof ben.....grijns.

Maar ja, op dit moment is het gewoon even stil.... Stil in huis (Ardie is het grootste deel van het weekend weg) maar ook stil in mij....
En jongens wat geniet ik daar van!

Het waren een paar pittige weken.
De schietpartij in onze straat had er harder bij me ingehakt als dat ik in eerste instantie wilde toegeven. Ik was even helemaal uit balans, zowel in mijn doen en laten als m.b.t. eten en bewegen.
Daarna (of misschien wel dankzij) kreeg ik behoorlijke maag/darm klachten waardoor ik ruim 8 dagen veel van mijn tijd doorbracht op het toilet (ik bespaar jullie de details).
Je zou misschien denken dat dat in elk geval een gunstig effect zou hebben op m'n gewicht maar helaas, het werkte eerder averechts. Mijn energielevel zakte behoorlijk, en donderdag had ik daar blijkbaar een dieptepunt in bereikt, ik was niet vooruit te branden met sporten!
Ondanks dat voelde ik me echter niet ziek en heb ik ook gewoon de hele tijd gewerkt. Gisteren merkte ik echter wel dat ik niet meer zo alert was, ik dingen door elkaar haalde etc.. Het werd dus tijd dat ik weer mijn gewone zelf werd!
Uit frustratie heb ik 2 stroken pure chocolade naar binnen gewerkt en een banaan. En of dat nu het wonder medicijn voor me is geweest of dat mijn buik net op dat moment besloot weer normaal te doen, geen idee maar eindelijk voelt het weer in balans. Hehe.

Gevoelsmatig was ik een week geleden al zover. Ik voelde me hartstikke lekker in mijn velletje. Nu mijn buik ook meewerkt voelt het weer helemaal als Jet.

En echt, ook de afgelopen weken heb ik ondanks die buik en de disbalans, ontzettend genoten van zoveel! Soms vraag ik me wel eens af wat het maakt dat ik zoveel mooie dingen mag beleven. Ondanks e.e.a. aan pittige dingen voelt m'n leven als een aaneenschakeling van bijzondere, prachtige en feestelijke gebeurtenissen.

Op mijn werk zijn we bv. gestart met "Meditatie voor en door VieCuri". Wat simpel gezegd wil zeggen dat medewerkers (die er ervaring mee hebben) meditaties verzorgen voor hun collega's. Wel te verstaan in eigen tijd voor zowel de collega's als de mensen die de meditaties verzorgen.
Het is bedoeld als een kort moment op de dag voor jezelf, of weer even helemaal tot jezelf te komen waardoor je de rest van de dag met nieuwe energie tegemoet kunt treden. De eerste reacties zijn in elk geval erg positief en vorige week vrijdag mocht ik de 1e sessie leiden. Zie hiervoor het blog van Rianne.

Zaterdag de 19e waren we bij de Kermenaaj visite in Merselo, samen met mijn zus en zwager. En mijn god wat hebben we gelachen! Wat een ongelooflijk gave avond!
Echt heel erg veel mooie en bijzondere acts, wat een talent toch daar in mijn mooie geboortedorpje.
Bij de groep waar ook mijn broer onderdeel van is heb ik echt met tranen in mijn ogen van 't lachen gezeten. Wat hadden ze een prachtige act in elkaar gedraaid!

Zondag de 20e zijn we bij Eddy en Omaira, twee schatten van vrienden, op bezoek geweest en aansluitend bij "Michelangelo" in Nettetal gaan eten. Wat een bijzondere man deze Italiaanse kok in hart en nieren, wat hebben we genoten!

Kortom, ondanks alles hebben we ook deze weken weer prachtige dingen meegemaakt.

En de stilte? Ik vind 'm heerlijk, geniet er enorm van. Misschien juist wel omdat mijn dagen vaak gevuld zijn met werk en veel mensen om me heen. Geen idee.
Daarom hou ik het nu dus ook kort. Ik ga nu lekker mijn gitaar erbij pakken en even heerlijk in m'n eentje wat tokkelen en zingen.
Man o man wat heb ik het toch goed!

Fijn weekend allemaal
xxx
Harriette

Derek Ogilvie



Zo, het weekend is weer zo goed als voorbij. En wat een bijzonder weekend weer!
Het weeg resultaat waar sommigen van jullie op zitten te wachten? Nog heel even geduld! Daar staat een blog van klaar maar ik moet even een paar dingen checken voordat ik het kan posten.
Sorry.

Vandaag (zondag) was de surprise dag die de buren voor ons hadden georganiseerd. Helemaal NIETS hadden ze losgelaten en ja, ik was nieuwsgierig. Had gisteren nog een poging op Google gedaan om te kijken of ik een bijzonder evenement, niet al te ver weg kon vinden (we moesten tenslotte om 12 uur klaar staan, voor Amsterdam vertrek je vroeger...). Maar nee, niets gevonden.
Wel zei ik nog tegen Ardie "misschien willen ze wel met ons naar onze favoriete Japanner", ik wist dat ze dat nog wel eens mee wilden maken. Maar goed, dan vertrek je niet om 12 uur...

Al snel was duidelijk dat we richting Nijmegen vertrokken. Toch de Japanner?
De stemming zat er goed in, wat hadden ze een lol dat ik al zo vroeg wakker en nieuwsgierig was. En wat had ik een lol, ik vind zoiets toch zo leuk he!
Als iemand de moeite doet om je een verrassing te bezorgen.... (ik weet uit ervaring hoe leuk het is om voor iemand te doen), hoe bijzonder is het dan, als het dan ineens voor ons gedaan wordt....

In Nijmegen kwamen we bij het Keizer Karel plein aan en daar zag ik een concertgebouw, ik had al zo'n gevoel van theater (had die dag daarvoor nog aan Rieu gedacht maar goed, die zit meestal in Maastricht of echt heel ver weg...).

De auto werd geparkeerd op 't dak van een winkelcentrum, de winkel die buurvrouw "open" zag was volgens mij een coffee shop maar goed, whatever ;)

Volgens de buren moesten we richting het Keizer Karelplein. Heel toevallig had ik al eens op dat dak gestaan jaren geleden met mijn vriendin Hellen, dus ik wist de weg. Al snel waren we weer bij het plein, langzaam ging een (spaar)lampje branden. Kwam Derek Ogilvie niet ook hier?
Ook had ik buurvrouw wel er eens over gehoord dat ze daar wel eens heen zou willen, en had ik mijn enthousiaste verhalen over destijds in de Theaterfabriek ook niet met ze gedeeld?
Ze hadden losgelaten dat ze zeker wisten dat ik het leuk zou vinden, ze twijfelden over Ardie....

En jawel hoor, daar was het theater, we draaiden er naar af, en daar stond het.
Today in this theater of zoiets... Derek Ogilvie!
Ik werd nog blijer dan ik al was (en jullie weten, ik kan al zo'n blije gup zijn), volgens mij heb ik vanaf dat moment een grijns van oor tot oor gehad....

Even nog wat gedronken in het café. Bij gratie Gods werden er nog een paar muffins opgesnord. De buren hadden eigenlijk gedacht daar nog wat te kunnen eten :)

 

Maar goed, om 14.00 uur begon de show, dus eigenlijk was er ook niet veel meer tijd dan een paar koppen koffie en een rondje wc (waarom maken ze in een theater, waar zoveel mensen in kunnen, zo weinig wc's?).

Het bleek dat toen onze buren boekten, het programma al bijna uitverkocht was. Alleen al het bemachtigen van kaartjes was dus al een avontuur op zich geweest. Maar goed, ze hadden toch maar mooi 4 kaartjes, op een rij. Op het balkon, allerlaatste rij (rug vrij is wel heel prettig), niet te enthousiast opspringen want dan stoot je je hoofd (he buuf). Maar echt. Jet was blij, Jet was blij!
En ja, Ardie natuurlijk ook ;)



De foto's zijn natuurlijk gemaakt voor aanvang voor de show, nog voor het moment dat aangegeven werd dat er geen opnames meer gemaakt mochten worden. Daarna had ik wel wat anders te doen! :)

Het duurde niet lang tot de lampen doofden en man o man, ik vond het bijzonder!
Over inhoud van de diverse readings ga ik niet in. Zoals in de show ook wordt gezegd, je mag de mensen die een reading krijgen wel respecteren, en dat wat verteld wordt, hoeft niet meteen de hele wereld over... En ja, daar geef ik hem helemaal gelijk in.

Een ding wil ik echter wel kwijt.... Want op een gegeven moment kreeg ik de kriebels. Al die dingen die verteld werden....... ging dat niet over onze eigen buuf? Alle verhalen had ik wel eens gehoord, alleen het aantal kinderen uit het gezin wist ik niet. Ik fluister naar haar, zie haar twijfel (het gaat ook zo ongelooflijk snel!). Maar na wat op en neer gefluister gaf ze toch richting Derek aan dat het om haar ging.



Je moet dan met allebei je armen zwaaien zodat de geluidsmensen en camera je snel kunnen vinden, zodat ook iedereen in de zaal het kan volgen, en je verstaanbaar bent (je krijgt een hand microfoon).
Ergens tijdens de reading wilde Derek zien met wie buuf daar was, maar hoe de camera ook zocht, hij vond ons niet en nee, wij stonden niet op (Sorry Derek).

Aan de ene kant ben je een beetje overdonderd dat het nu zo dichtbij is. Aan de andere kant was ik volop bezig te vertalen voor de buuf want Derek praat erg snel en de vertaler bleef deze keer wat achter, en eigenlijk...... weet je...... het ging niet over ons. Af en toe gepaste bescheidenheid mag ook wel..... toch?
Derek vond het in elk geval dolkomisch dat buuf en haar man zo ver (ja logisch... Ardie en ik zaten er tussen!) van elkaar zaten.
De grapjes tussendoor verteld hij trouwens (vind ik) ook heel goed getimed. Op het moment dat het erg emotioneel wordt, maakt hij even een kwinkslag. Sommigen vinden dat misschien niet respectvol. Ik persoonlijk vind dat juist HEEL respectvol. Er worden soms hele persoonlijke dingen van de mensen die een reading krijgen, gedeeld met een pakweg 500-600 mensen... Een grapje tussendoor kan je dan echt wel even lucht geven....pffff.

En oh ja, je mag ALTIJD een reading weigeren, zolang je maar even aangeeft dat het over jou gaat maar dat je geen reading wilt. Dan kan hij verder en is het klaar.

Al met al, echt heel bijzonder vonden wij viertjes.

De terugweg was even een tikkeltje eng. De straat waar onze auto op het dak stond was inderdaad een straat met coffeeshops en op het tijdstip dat we terugkwamen dus ook dealers. We werden aangesproken, maar ik geloof dat onze reactie (verbaal en non verbaal) duidelijk was. Bah!
Maar ach, dat was op het dak alweer bijna vergeten ;)

En dan, als dikke vette en erg lekkere kers op de pap? Een etentje bij... jawel.... onze favoriete Japanner!
Kijk en krijg het water in jullie mond ;)

 





Sorry, ik had honger... iets te laat met het maken van een foto... :)

 

Heej..... op tijd! Maar....eh.... sorry.... toetje ben ik vergeten ;)

 





En voordat je het weet is het dan tijd om naar huis te gaan....

Welterusten allemaal en nogmaals lieve buren...... Dank jullie wel voor deze hele bijzondere dag.

Liefs,

Harriette (maar dank je wel natuurlijk ook namens Ardie!)


PS.
Ik heb nog een paar prachtige foto's van Ardie en de buurtjes maar ja. Ik kan op dit moment niet meer vragen of ze oké zijn met plaatsen er van en ach...... sommige dingen mag je ook wel een beetje privé houden ;)

Uitstel ... geen afstel

Hi lieve mensen,

Waarschijnlijk zitten een aantal volgers/sponsoren vol spanning af te wachten wat het weeg resultaat gisteren (vrijdag 12-1-2013) opgeleverd heeft, aangezien ik had gemeld dat ik daarmee de sponsoractie zou afronden.

Tja, soms gaan dingen anders dan gedacht. Zoals een aantal van jullie inmiddels weten was ik afgelopen week behoorlijk uit balans, waardoor ook het eten en het sporten toch ietwat uit balans raakten.
Was ik de voorgaande weken goed bezig mijn streven van - 2 kg te halen, afgelopen weekend ging het faliekant mis. Eigenlijk kon het me ook gewoon even niet meer schelen.
Niet dat ik achterlijk over de schreef ben gegaan, maar de motivatie die ik (bijna) altijd heb om goed op mijn eten en sporten te letten, was even ver te zoeken. Goh...... Harriette blijkt ook maar een gewoon mens! :)

Zo voelde het afgelopen week. De ezel......ja duh, dat ben ik, de lading dat wat er in mijn hoofd rondspookte ;)

Eigenlijk was ik geneigd om mijn moment met Dave maar uit te stellen zodat ik de "schade" in kon halen. Maar ergens had ik ook gewoon behoefte om te zien wat het gedaan had, want tja, mijn eigen weegschaal is nooit zo eerlijk als die van Dave ;)
Tijdens het wegen bleek inderdaad dat er 9 ons bij was gekomen sinds de vorige keer. Maar... aan de andere kant was er sinds de vorige keer ook ruim 1% meer spiermassa. Wat volgens Dave wilde zeggen dat ik op gewicht was gebleven. Spiergroei is natuurlijk hartstikke positief en ook te begrijpen aangezien ik inmiddels weer zwaarder aan het trainen ben. En nog een positief punt was dat mijn vochtbalans weer wat gestegen was. Al met al geen verkeerd resultaat. Ik was en ben dan ook niet verdrietig of boos op mezelf.
Maar een leuke afsluiter van 1 jaar sponsor traject voor de vrienden van Tijs vind en vond ik het niet.

Vandaar dat Dave en ik tot de conclusie kwamen dat het veel leuker is, het resultaat pas bekend te maken op de avond van de officiële beëindiging van het traject. De avond dus dat het totaalbedrag aan de vrienden van Tijs, sponsoren en belangstellenden bekend gemaakt zal worden.
Omdat we eigenlijk wel "uitgepraat" zijn m.b.t. alleen maar praten tijdens een consult gingen na het wegen meteen de sportschoenen aan en wandelden we, al pratend, in een behoorlijk pittig tempo (maar wel goed te doen) rondom een deel van Merselo.
Dave vertelde me dat hij volgende week (dinsdag dus waarschijnlijk) een andere aanpak wilde starten. Niet in de zin van nog zwaarder trainen (ik hoef geen body buildster te worden) maar weer meer cardio (crosstrainer en loopband). We moeten er voor zorgen dat mijn lijf niet teveel gewend raakt aan dat wat ik doe aan beweging, het moet regelmatig even wakker geschud worden.
Misschien wel net zoals ik? ;)

Wat me dus wel meteen een redelijk urgente to do gebracht heeft: Een leuke afsluiting regelen voor mijn sponsortraject. Liefst ergens begin februari (aangezien 13 mijn geluksgetal is, ergens rond 9 februari misschien (13 maanden)? zonder dat ik teveel met Carnaval in de clinch kom), een locatie zoeken, kijken dat Francy & Roy/de vrienden van Tijs kunnen, en Dave, en Ardie en ikzelf natuurlijk en liefst zoveel mogelijk sponsoren. Een leuke invulling aan de avond geven en het mag natuurlijk ook nog liefst niet al te veel kosten (ik ga het natuurlijk zelf dokken en niet van het sponsorgeld doen...).
Dus lieve mensen, ideeën zijn welkom! :)

Afgelopen week was buiten de stress en hectiek ook nog een HEEL leuk iets op mijn werk.
Woensdagmorgen kwam mijn leidinggevende vragen of ik de "gastvrouw" wilde zijn voor de filmcrew van RTL-Z, die donderdag tv opnames zouden komen maken bij ons.
Ja natuurlijk wilde ik dat! Meteen ook wel een "IEKS" moment m.b.t. al het andere wat nog op mijn bordje ligt, maar heej, zolang het geen hinder aan mijn andere werk brengt.... laat ik zo'n kans natuurlijk niet schieten!
Dus schoof al het niet heel dringende even aan de kant en dook ik in het script om uit te zoeken wat ik nog te doen had.

Natuurlijk had ik er blind op kunnen vertrouwen dat alles goed afgesproken en gepland was maar ja, je bent secretaresse of je bent het niet. Vertrouwen is goed, checken is beter.
Ik kwam in het definitieve script een wijziging tegen, waarin stond dat er bij de hoofdingang gefilmd zou worden, terwijl tot die tijd alleen gesproken was over filmen op onze afdeling.
Gezien de privacy bescherming m.b.t. onze patiënten leek het me verstandig even te checken bij onze afdeling communicatie wat de regels hierin zijn.
Ook leek het me verstandig de gebruikers van de leer/flexplekken in de bibliotheek te waarschuwen dat er donderdag opnames gemaakt zouden worden. Iedereen die geen zin in dat soort dingen heeft kan er dan tenslotte tijdig voor kiezen niet te komen of op een ander tijdstip. Dus nog 'even' posters gemaakt volgens het officiële format van interne VieCuri posters en op alle werkplekken in de bibliotheek en op de leestafel gehangen.

Donderdagmorgen bij binnenkomst om 07.30 uur (normale tijd) de mensen van de informatiebalie bij de hoofdingang verteld dat ze in de loop van de ochtend een camerateam konden verwachten. Van de afdeling communicatie nog een snel cursusje "waar op te letten" gekregen en de beveiliging op de hoogte gebracht.
Ja mensen, er wordt echt niet zomaar gefilmd bij ons. Hoe zouden jullie het vinden als je naar het ziekenhuis moet voor God weet wat en er staat ineens een cameraman voor je neus?
Meteen even gekeken of de ruimte die ik gereserveerd had voor de ploeg oké was en de trainers van de training waar ook gefilmd zou worden gezegd dat ik ze voor de pauze niet zou storen. Zodat tijdens de pauze de crew met ze af kon stemmen wanneer, hoe en wat.
En ja, tussendoor natuurlijk ook nog gewoon mijn normale werk gedaan aan de balie.

Nadat de mensen van de crew binnen waren, ik mezelf voorgesteld had en zij aan mij, konden we via ze kortste weg naar de afdeling (sorry, ik loop sinds mijn -30 kg iets vlotter door). Ik vertelde ze wanneer mijn leidinggevende tijd ingeruimd had voor hun interview, wanneer de trainers beschikbaar waren, gaf een snelle rondleiding over het gedeelte waar ze zouden filmen en liet ze"hun" ruimte zien (sorry dames, ik had echt eerder moeten waarschuwen dat er poppen in die kamer lagen. Ik ben er zo aan gewend.....), vertelde nog even waar de koffie/thee stond, waar de toiletten waren en dat ze me altijd konden vragen als ze iets nodig hadden. Daarna liet ik ze alleen, aangezien ik me levendig voor kan stellen dat zij veel beter weten dan ik wat ze moeten doen qua voorbereidingen, en ikzelf altijd een beetje kriebelig wordt als iemand continu om me heen loopt. Ik ga en ging er vanuit dat zij de professionals zijn, ik hoef ze niet te vertellen hoe ze hun werk moeten doen. ;)

De Verslaggeefster was Chantalle Sampat. Een leuke en hele knappe jonge vrouw die me bekend voorkwam. Ik heb haar vast al eens gezien bij een reportage. Helaas ben ik de naam van de andere jongedame kwijt. De cameraman was een lekkere nuchtere Fries. Een stevige handdruk (net zoals van Chantalle trouwens) en een pientere & leuke kop; Tsjerk is de naam.
Kortom; een lekker jong leuk team, no nonsens en geen overbodige toeters en bellen.

De ochtend liep in mijn beleving erg soepel en relaxed. Mijn gevoel zei dat het inderdaad vakmensen waren die ik wel grotendeels hun gang kon laten gaan.
Snel na binnenkomst van het team kwam ook Daan, de directeur van Atrivision, onze leverancier van ons elearning systeem, en het bedrijf waar het item in principe over gaat. Hij vertelde me dat hij blij was dat ik als gastvrouw wilde fungeren. Tja, op de eerste plaats is het gewoon mijn werk, op de tweede plaats heb ik altijd prettig gewerkt met de mensen van Atrivision en op de derde plaats.... hartstikke leuk toch om zoiets eens van dichtbij te zien?! Maar eerlijk is eerlijk, altijd fijn als je dat soort dingen te horen krijgt.

Halverwege de ochtend kreeg ik een seintje van iemand van communicatie. Bleek de cameraman de poster gespot te hebben en getweet te hebben!
Volgens communicatie mocht ik het compliment in m'n zak steken, wat ik dus ook deed, merci Tsjerk. ;)

De tekst die ik er ter informatie op had staan valt bij deze afbeelding weg ;)

Het moge duidelijk zijn dat ik veel heb geleerd deze morgen en natuurlijk hoop ik dat het een mooi item wordt. Het zal ongeveer 2 min duren heb ik begrepen en de eerste uitzending is op 28 januari om 11.20 u bij "Ondernemend Nederland" van RTL-Z.

Natuurlijk ben ik ook heel nieuwsgierig of ze een van de shots die ze van mij gemaakt hebben gebruiken. Ik denk zelf dat ze meer dan voldoende leuk en boeiend materiaal hebben waardoor de receptioniste die aan 't werk is, net niet boeiend genoeg is. Maar goed, je weet 't nooit nietwaar?

Nu vragen jullie je misschien af of ik er rekening mee gehouden had dat ik gefilmd zou kunnen worden. En eerlijk? Ja en nee. Ja in de zin van dat ik wel 's morgens goed gekeken heb of mijn haar goed zat (vind ik altijd belangrijk en ga zelden naar het werk met een nee), en of mijn make-up niet te aanwezig was (idem). 's Morgens voor mijn kledingkast ben ik HEEL even in de verleiding geweest om mijn mooiste setje eruit te plukken maar uiteindelijk won mijn gemakkelijke (en wat mij betreft netjes genoeg) setje het waarbij ik mijn heerlijk platte schoentjes aan kan waarmee ik meters kan maken.
Tja, comfort wint het dan toch bij me. ;)
En ach, stel ze gebruiken de opnames.... dan komt toch alleen mijn hoofd of rug in beeld .......whahahahha.

Door al dat (leuke) extra werk, heb ik wel gisteren nog e.e.a. aan werk ingehaald. Niet omdat iemand dat van me gevraagd heeft maar puur omdat ik maandag graag met een rustig gevoel wil starten. Omdat ik zoals ik al zei afgelopen week wat in disbalans was en ik dat ook kon merken aan mijn kwaliteit van werken. Omdat ik gewoon een kei leuke baan heb waar ik best af en toe wat extra tijd in wil stoppen en heej, er zijn waarschijnlijk genoeg vakantieperiodes het komende jaar waar ik weer wat uren op kan nemen :)

En dan was er nog een highlight afgelopen week. Afgelopen zondag lukte het ons EINDELIJK om te gaan eten bij Eethoeve De Boogaard in Geysteren. De zaak van Jan en Anita, een bevriend stel.
Geloof het of niet, de afgelopen maanden lukte het ons gewoon niet om een datum te plannen waarbij Ardie en mijn agenda matchten.... ja ik weet het, gewoon een luxe "probleem".

Hoe dan ook. Zondag was het eindelijk zo ver. En wat hebben we genoten!
De ontvangst alleen al! Een prachtige "dame" begroette ons bij de ingang. Ik heb echt een tijdje bij haar staan kijken, wat een prachtig kunstwerk. Zucht...... zwijmel.

Kunststuk van Nel Geurts : Conratehof bloemschikken.

Het moge duidelijk zijn dat we een fantastische avond hadden bij De Boogaard. Wat een verwennerij! Wat hebben we genoten en wat voelden we ons welkom. We zullen er waarschijnlijk nog heel vaak gaan komen (niet te vaak natuurlijk, liefst na mijn weegmomenten bij Dave....grijns).

Voor nu rond ik af. Het konijnenkooi moet uitgemest en om 12 uur moeten we klaarstaan. Onze buren hebben een verrassing in petto voor ons en ze hebben geen een keer hun mond voorbij gepraat! Dedju! Jahaaaa... ik ben nieuwsgierig!

Tot gauw allemaal.

Liefs,
Harriette

Opruimwoede

Ja lieve mensen. Het nieuwe jaar maakte bij mij de schoonmaak kriebels los.
Het kriebelde al een tijdje maar ja, om echt goed aan te pakken heb je wel meer dan een uurtje tijd nodig. Dus stiekem, toen ik spontaan van mijn schoonmoeder vrij kreeg dit weekend, besloot ik om zonder dat Ardie het wist, eens even flink op te ruimen.

Voor m'n gevoel was het ook wel hoognodig, dit voorbeeld is niet eens zo overdreven.... Onze garage was een beetje "ontploft".

 

Dus, toen ik Ardie vanmorgen eenmaal netjes op z'n werk had afgezet, mijn ontbijt achter de kiezen had en mijn moeders huisje weer fris en fruitig was, ging ik op weg naar mijn schoonzus om de sleutel van het hangslot van hun aanhanger te halen, zodat ik deze kon meenemen.

 

Zo gezegd zo gedaan, sleutel opgehaald, naar opslagplaats, aanhanger uit de schuur over het grasveld, aangekoppeld en wat bleek toen? Paste die @#$%^^*&grrr stekker niet! Zucht..

Aanhanger weer afgekoppeld, weer over het gras teruggezeuld, aan de ketting gehangen en terug naar schoonzus om sleutel af te leveren (stom achteraf maar goed).

Naar huis en daar achter de pc gedoken en wat leerde mijn speurtocht over internet? Er bestaat zoiets als verloopstekkers voor dit soort gevalletjes.

 

 

Dus Jet in de auto naar Heuts om zo'n ding te scoren.

 

Nadat de jongeman achter de balie EINDELIJK klaar was met het intikken van what te ... hij aan het intikken was, liep hij nadat hij mijn uitgeprinte plaatje had gezien naar het rek, plukte er een uit en liep zonder al te veel woorden naar god weet waar hij zo verdomde druk mee was. Sorry, hij zal het vast niet zo bedoeld hebben (duh) maar klantvriendelijk is in mijn ogen wat anders.

Toen ik de erg (zo bleek achteraf) blonde vraag stelde aan de man aan de kassa of het wel klopte dat dat ding maar 7 pinnetjes had en onze stekker 13 gaatjes, probeerde hij mij duidelijk te maken dat het heel logisch was. Ja sorry, mijn boerenverstand kon er niet aan maar deze man was wel heel erg klantvriendelijk en zette het ding er ook nog voor me op ook! (Misschien was hij bang dat ik terug zou komen om te zeggen dat hij niet paste want jaaaaaaah, je moest er mee draaien om hem te monteren)....... grinn.

 

Dus weer terug naar Merselo, sleutel halen, aanhanger halen, aangekoppeld en jaaaa, stekker passte, nummerbord er op... nummerbord er op.... nummerbord er !@$$$$ op! Gaatje in nummerbord te klein. Aaaaaaarch! (zelfs niet na een welgemikte trap)

 

Naar huis zonder nummerbord, gaatje groter gemaakt (vraag maar niet hoe). En toen kon in EINDELIJK echt aan de bak. Want tja, ons lekke bad lag nog in de tuin en dat ding was ik nu toch echt wel beu.

 

 

Nieuwe uitdaging: Hoe krijg je in je eentje een bad van 4,57 m doorsnee en 1,07 m hoog via tuin, garage (een volle dus) op een aanhanger.



Oplossing:

Na een uurtje zwoegen was het resultaat er ook naar.

Waarna ik ietwat bezweet richting gemeentewerf trok. Ik hoefde zelfs maar 1x te stoppen i.v.m. klapperend plastic .... ;)

Nadat de hele kar gelost was, soms met wat hulp van de mannen daar. Toog Jet weer richting Merselo om de aanhanger weer aan de ketting te hangen.
Wat bleek toen ik het slot dicht klikte...... Ja.... echt waar...... had ik de andere kant van de ketting er niet tussen zitten! 0 effect dus op die manier!

Naar de eigenaar van de schuur en gelukkig, hij had ook een sleutel. Pffffff

EINDELIJK kon ik naar huis om mijn 3e mok koffie die dag naar binnen te gooien. Dat ging nog net lukken voordat ik Ardie weer van z'n werk moest halen.

Zo trots als een .....

reed ik daarna naar huis en later naar Ardie.

Maar echt. Er waren aardig wat momenten vandaag dat ik spijt had dat ik mijn 1e impuls toen ik vanmorgen van het wegbrengen van Ardie niet gevolgd had.

Wat dat was?

Nog HEEL even terug naar dat lekkere warme nestje van ons.... ;)

Fijn weekend!