Vakantie en de stoel van God

Bijzondere titel als je het zo ziet, tja, ik was aan het broeien hoe ik mijn schrijfsel deze week zou noemen en kon niet kiezen vandaar een combi van de twee onderwerpen waar ik het zéker over wil hebben :)

Vakantie. Jazeker, ik heb een weekje vakantie. Ja oké, hij is bíjna voorbij, nog 1 dagje en dan mag ik weer aan het werk. Maar ach, dan een weekje of zes en dan heb ik nog 3 weken dus...

De voorspellingen deze week waren zo la-la. Beetje mooi en veel regen. Ardie en ik lachten er al mee, we hadden ons voorgenomen om het zwembad te zetten en ik zou 1 dag bij "ons mam" gaan "puinruimen" en voor de rest zouden we vóóral véél gaan genieten. Ergens voelden we aan ons water (of was het gewoon stiekeme hoop?) dat het wel mee zou vallen met al die regen.
Hoe dan ook. Hoe het afgelopen week met het weer verlopen is weten jullie allemaal. Het was zonnig, het was heerlijk warm, af en toe wat klef maar heej MIJ hoor je daarover niet klagen (bovendien bij Singapore peanuts), de grootste laag nattigheid die ik afgelopen week over me heen kwam, kwam uit de tuinslang van onze buurman gisteravond die buiten de plantjes, mij ook even water wilde geven (wat hem trouwens een emmertje vanuit ons op dat moment nog vrij lege zwembad, dankzij Ardie treffend gegooid, retour opleverde....), de "zegen" van boven blijft tot nu toe dus nog uit.
Alle voorspellingen voor morgen zijn slecht, toch heb ik de hoop dat ik morgenvroeg nog een redelijk droge wandeling door de bossen van Groesbeek kan maken. Ik ben benieuwd.....

Onze vakantie is dus weer een super lekkere, relaxte, échte vakantie. Was die in mei ondanks al het werk in onze woonkamer al een cadeautje, deze mag je gerust een klein wondertje noemen in Nederland... (en zeker als je Ardie en Harriëtte heet, en diverse zomers in Nederland op de camping verregend, half bevroren of weggedreven bent).

Onze kruiden doen het goed met dit weer

 

En onze varens worden zo groot dat mr. Boeddha bijna niet meer zichtbaar is :)

De dagen kabbelen rustig voort. Relaxed, beetje uitslapen, rustig ontbijten, beetje rommelen in en om huis, veel gezellige bezoekjes bij de buren en familie en vooral heel veel buiten zitten en in mijn geval lezen. Heerlijk, urenlang, aan een stuk door, lezen. Wat een genot!
Buiten een hele stapel Margrieten en Libelle's die ik van zuslief kreeg, ben ik ook in mijn nieuwe boek gedoken, maar... daarover dadelijk meer...

Qua afvallen gaat het redelijk. Ik heb het idee een pond verder te zijn in mijn race maar durf er geen gif op in te nemen. De verleidingen zijn groot tijdens zo'n vakantieweek waarin de regelmaat ver te zoeken is...

Lekker eten is iets wat volgens Ardie onlosmakelijk bij het leven en zéker bij vakantie hoort, dus tja.... keuzes ... keuzes en nog eens keuzes maken.
Daarom ben ik deze week ook heel braaf toch twee keer op en neer naar Venlo gekachelt om te gaan sporten. Dinsdag kreeg Ardie een nieuw trainingsschema dus toen is hij mee geweest, donderdag had ik met Dave een circuit afgesproken, even flink afgeknepen worden door mr. D .... raar maar waar..... zoooo lekker! hahahha.

Woensdag zijn zus en ik een groot deel van de dag zoet geweest om mam's slaapkamer in orde te maken voor als er t.z.t. een hoog/laag bed moet komen. Op zich merk je nog niet veel aan haar maar mijn gevoel zegt me dat het wel zit te broeden in haar. Ik hoor haar vaker over buikpijn, het lopen gaat volgens mij niet bepaald vooruit en tja, weet ik veel, een gevoel is niet altijd te verklaren met logische, met feiten onderbouwde logica. Hoe dan ook, ik had het de week voor onze vakantie met zuslief erover en we zaten al langer tegen mams heiligdom, haar slaapkamer aan te hikken.
Mam had daar nl. een hele verzameling aan spullen staan waar ze geen afstand van wilde/kon doen en wat ons het poetsen daar niet bepaald gemakkelijk maakte.
Om een lang verhaal kort te maken: De slaapkamer ligt er weer gelikt bij, buurvrouw en daarmee het handwerk gedeelte van "de Reden" in Venray, is 1 mega groot koffer, 1 hele grote doos en nog een aantal kleinere koffers vol met meters stoflappen rijker. Dat wat niet gebruikt kan worden gaat naar de winkel van Sinkel.
Verder is er nog e.e.a. naar de stort gegaan, en 1 mandje met sentiment staat op dit moment bij mij in de woonkamer om uit te zoeken.
En mam? Die onderging het wonder boven wonder heel goed. Iets waar ik heel heel blij om ben.
Het was dus niet bepaald de leukste dag van de week maar ik denk wel zo'n beetje de meest bevredigende.....uiteindelijk dan ;)

Woensdagavond was helemaal top. Heerlijk eten bij Sushimi in Venlo, mijn favoriete eten sushi en zo... mmmmm.
http://www.sushimivenlo.nl/index.html

Donderdagavond hadden we de buren uitgenodigd om mosselen te komen eten. Het seizoen is weer begonnen en buurvrouw had het nog nooit en buurman heeeeel lang geleden gehad.
Ardie en ik vinden het heerlijk maar ook erg gezellig om het met meer mensen te doen, en aangezien onze buren zo'n setje is van 1 uit heel erg veel dozijnen als je godsgruwelendigveel mazzel hebt... was de uitnodiging zo gedaan en ook aangenomen! Het werd een ontzettend gezellige avond, met heel veel heerlijke mosseltjes en een dessert (dankzij de pattesier van HANOS), een dessert.... Buurman en ik hadden de chocolade versie.... we zullen er nog lang over na-kwijlen .... zoooo lekker!

En zo kwam uiteindelijk vrijdag. En nóg hadden we het zwembad niet staan dus hup, aan de slag.
Kunstgrasmat gelegd, alle kiezels verbannen naar de zijkant van de tuin, het bad prachtig glad uitgelegd, bíjna geen plooien... Rand opgepomp en slang er in.
So far ... so good. Totdat Ardie ontdekte dat het nepgras knap nat werd... @#$$% een lek!
Wat zeg ik? 1 lek??? Neeeee, heel veel kleine gaatjes, een hele %$#@ strook gaatjes.
Gadverdamme.... Tja, zit niks anders op denk ik dan, water er uit en proberen te plakken en anders op zoek naar een nieuw. Maar ja... Ardie had even wat meer tijd nodig.
Laat ik het zo zeggen. Het was even een tijdje zwaar bewolk, hèèèèl plaatselijk in Venray.... ;)

Het zwembad toen het uiteindelijk toch stond, zo goed als vol, met wat pleisters voor de diverse wondjes...

Uiteindelijk de dag toch nog gezellig, wat zeg ik, superdeluxe, op en top vakantiestyle... afgesloten bij welness resort... "bij de buren"!

Vandaag een gewone zaterdag, schoonmaken bij mams, boodschappen, bad geplakt en zo, wat rommelen in en om huis en heel veel lezen.

Kom ik terug op het boek waarin ik bezig ben. Het is een boek van Paul Brand en heet "de stoel van God". Mijn god wat een indrukwekkend boek.
Een collega van me tipte me laatst, ze had me horen vertellen over de boeken van Kim Moelands (een CF patiënte die 2 prachtige, heel indrukwekkende boeken heeft geschreven over het afscheid van haar vriend, haar rouwproces en haar uiteindelijke longtransplantatie).
CF is een afschuwelijke ziekte. Net als Duchenne eigenlijk....
En net als Duchenne een ziekte waar je niet oud mee wordt (hoogst zelden in elk geval). CF staat voor Cystische Fibrose, in de volksmond beter bekend als taaislijm ziekte. Ik las de recensie en wist, dat boek wil ik lezen, dus meteen die dag nog besteld en binnen no time in huis (sorry noodlijdende boekhandels, als ik iets snél wil hebben bestel ik). En deze week dus begonnen aan dit indrukwekkende boek. Geschreven door Paul Brand, een kinderarts en onderzoeker. In feite pleit hij in dit boek voor wet en regelgeving voor actieve euthenasie bij kinderen. Iets wat tot nu toe nog verboden is in Nederland omdat kinderen "wilsonbekwaam" zijn.
In de recensie stond dat het eigenlijk verplichte kost zou moeten zijn voor alle co-assistenten. Nou, ik vind het vooral ook verplichte kost voor al die mensen die met die wet en regelgeving bezig zijn.
Natuurlijk begrijp ik de moeilijkheden (enigszins) rondom dit probleem, maar God allemachtig. Je zou maar een kind hebben wat een afschuwelijke dood tegemoet gaat, een dood die niet om te keren is, waar uiteindelijk, als alle trukendozen leeg zijn niet meer af te keren is, en je moet dan toezien hoe je kind een vreselijke doodstrijd moet doorstaan omdat de artsen met handen en voeten gebonden zijn.....

Ik weet het, niet bepaald een luchtig of fijn onderwerp om mee af te sluiten. Maar ik kan niet anders, zo opgezogen als ik wordt door dit verhaal en het besef dat zoveel ouders, kinderen, artsen, verpleegkundigen en ga zo nog maar even door..... zo vaak geconfronteerd worden met de gevoelsmatig zo onrechtvaardige regelgeving.
Zoals Theo, de fictieve arts in dit verhaal het zo mooi omschrijft in zijn gedachtegang. Je mag als arts niet op de stoel van God gaan zitten en beslissen over leven en dood. Maar... doe je dat, als je zo'n kind ondraaglijke pijn en strijd laat doorstaan door niets te doen, niet ook?

Het boek is bijna uit. Dr. Paul Brand heeft er een fan bij, thats for sure en dit boek? Nadat zuslief hem gelezen heeft wil ik hem de bibliotheek in ons ziekenhuis aanbieden, in de hoop dat het vaak gelezen gaat worden....

Liefs,
Harriëtte

p.s. Het is inmiddels zondagochtend. Het werd vannacht laat omdat het boek uit MOEST.
Het is me behoorlijk onder mijn huid gekropen... mijn god wat een verhaal.
Even voor de duidelijkheid, het is een boek geschreven in roman vorm, het zijn fictieve karakters. Natuurlijk heeft de schrijver zijn ervaringen er links en rechts in verwerkt, dat zeker. Het is in tegenstelling tot Kim haar boeken echter wel fictie.
Feit blijft dat jaarlijks te veel mensen, te veel kinderen en jongeren, sterven aan deze ziekte. Gelukkig zijn de behandelingen de laatste 50 jaar zo sterk verbeterd dat inmiddels ongeveer de helft van de patiënten 30 jaar of ouder wordt. Maar ja... de andere helft dus niet....

Benefietavond vrienden van Tijs

Lieve mensen,

Ik weet bijna niet waar te beginnen. Wat een waanzinnige avond hebben we gisteren beleefd tijdens de benefietavond van vrienden van Tijs!
Het was geen dag met een gouden randje zoals met dat zo mooi zegt, het was een dag met een dikke, vette gouden lijst!
Ik ga niet eens moeite doen om er een beknopt verslag van te maken. Dat zou afbreuk doen aan de bijzondere sfeer van de avond, aan de inzet van al die fantastische mensen.. Nee sorry, jullie zullen gewoon even de tijd moeten nemen willen jullie weten waarom ik zo onder de indruk ben....

Het weer speelde al goed mee, heel prettig als je een evenement in de open lucht hebt. Dat was al het eerste kadootje.
De avond ervoor kwamen een paar vrienden van ons spontaan aan, en we hadden een heerlijke avond waar op een gegeven moment de benefietavond ook ter sprake kwam. Ik vroeg spontaan of ze geen zin hadden mee te gaan, mijn gevoel zei me dat het een fantastische avond ging worden waar je met bergen energie vanaf komt. En spontaan besloten deze vrienden mee te gaan.
Dus Francy een sms gestuurd (sorry Francy... het was al half twaalf.... goddank wist ik dat je vaak nog laat actief bent), en binnen no time een reactie terug dat ze twee kaartjes voor ze apart hield.

Rond kwart voor zes verzamelden een aantal dames van Happy Sound bij ons voor de deur die ook gezellig even binnen kwamen om de nieuwe kamer te bewonderen. Ik had ze gezegd dat ze bij ons voor de deur de auto veilig neer konden zetten, ze hadden hem eerst ergens langs de weg willen zetten op een verzamelpunt maar dat vond ik toch wat tricky op een zaterdagavond...
Zij zouden de hele avond blijven, de rest vertrok vanuit Merselo en ging na het optreden snel weer terug. Het is tenslotte kermis in Merselo en een deel van hen kreeg nog visite. Sterker nog, waarschijnlijk heeft de visite hun koffie in kunnen schenken :)
Hoe dan ook, de sfeer zat er al meteen in, we hadden er zin in! Toen iedereen compleet was vertrokken ze in 1 auto richting Reuver.
Ardie en ik zouden met onze vrienden samen reizen, zodat de rest kon drinken. Ik drink nl zelden alcolol en amuseer met net zo kostelijk op cola light en water... ;)

We waren daarom al lekker op tijd binnen en meteen werden we hartelijk ontvangen door de dames aan de entree, door de dames die de artiesten opvingen en niet te vergeten Francy die ook nog persoonlijk even gedag kwam zeggen. De ontvangst was dus al warm en bijzonder....
Mede ook door de prachtige muziek van een dixieland band.

En wat een prachtige locatie! Ongelooflijk, wat een sfeer straalt "de vertraging" uit. Het is het voormalige stationsgebouw, de treinen komen er ook nog gewoon langs, het gebouw is prachtig opgeknapt, het straalt een geweldige sfeer uit en toen ik de eigenaar zag begreep ik ook meteen waarom......

Deze foto's heb ik trouwens even gebietst bij een collega van me. Ik was helaas toen we binnen kwamen nog niet zo alert er een foto van te maken :)

Al snel hadden we alles opgebouwd en waren we klaar voor de soundcheck. Omdat de podiumwagen een stuk smaller (minder diep) was dan we verwacht hadden, en een groot deel van de wagen ook al in beslag genomen werd door instrumenten van de andere groepen, moesten we heel snel aan het "omdenken".
Happy Sound is nl een koor wat niet statisch staat te zingen maar bij diverse nummers ook een uitgebreide choreografie heeft. Dat was nu niet mogelijk, we waren blij dat we allemaal stonden.
Maar goed, eerst maar snel de soundcheck, en als we daarmee klaar waren zouden we de rest wel bekijken.
We besloten een nummer te gebruiken wat we niet die avond zouden uitvoeren, anders geef je al meteen zoveel weg van je optreden... We kozen voor Halleluja van Lisa, en het ging best lekker. En wat bleek? Ik hoorde later van Francy, dat dit het favoriete nummer van hun zoon Max was!

Na de soundcheck hebben we snel de koppen bij elkaar gestoken en alternatieven besproken, eea was zo geregeld. Goddank zijn we niet zo snel voor 1 gat gevangen :)

Rond half acht begon het offciële gedeelte. Men had een paar prachtige presentators geregeld, Pieter en Frans wát een prachtexemplaren!

De mensen van vrienden van Tijs werden op het podium geroepen incl Francy en haar gezin. (Inmiddels begrijpen de dames van Happy Sound dan ook waarom het wat mij betreft die allereerste keer dat ik Tijs ontmoette, "love at first sight was", wat een heerlijk ventje is het toch. En die prachtige lieve en tegelijk ook grote stoere broers van hem...  Het gezin was het stralende middelpunt daar op het podium.)
Er werd even kort uitgelegd hoe eea ontstaan was, wat voor impact de diagnose destijds had gehad, niet alleen op Francy en Roy maar ook op hun vrienden.
Hoe Francy het innitiatief had genomen voor het boekje en hoe alles steeds verder uitgegroeid was tot wat het nu was. Een solide stichting en een prachtig boekje waarvan de eerst oplage van 250 stuks gemaakt was en wat straks ook in ziekenhuizen als informatieboekje gebruikt gaat worden!
Het allereerste exemplaar werd daarna uitgereikt aan Francy, waarna Francy op haar beurt de 2e exemplaren uitreikte aan Maria de Wildt en Carla Schrijvers die voor de prachtige illustraties en de mooie opmaak gezorgd hebben.

Daarna was het onze beurt. We zongen 7 nummers. I'm gonna knock, Mien durp, Nah Neh Nah, Gabriëlla's Sang, Shoop shoop song, What's a woman when a man, en tot slot Oh happy day.
Zoals ik zei, helaas konden we bijna geen choreografie laten zien, maar ondanks dat kwamen we (denk ik) redelijk goed uit de verf.
Van deze 7 nrs zong ik 2 solo's en 1 duet. Mien durp en Oh Happy day solo, Shoop shoop als duet met Diana. Verder zong Mia nog een mooie solo bij What's a women en Therezi een prachtige bij Gabriëlla's sang..... Hierbij een foto impressie....

Even tussendoor hoe ik mijn solo's beleefd heb...
Mien durp was voor mij erg spannend. Waarschijnlijk is dat ook te horen geweest, normaal gesproken heb ik volgens mij een iets warmere stemkleur. Maar goed, maakt niet uit, het was de premiere voor dit nummer, dat mag nog groeien. Voordat we het gingen zingen heb ik eerst uitgelegd waar het vandaan kwam. Het origineel "ons dorp" van Sonneveld, is een nummer wat ik in de loop der jaren enorm ben gaan waarderen, en wat ik op een gegeven moment, geínspireerd door Karin Bloemen, wilde zingen. Als eerbetoon aan mijn vader die in 2005 is overleden (en die een boer/tuinman in hart en ziel was). Later ontstond het idee het in het dialect te doen en het naar de tegenwoordige tijd te halen. En uiteindelijk werd het een nummer wat helemaal bij mij past. Letterlijk vertaald werd het een te melancholisch lied. Let wel, ik vind het origineel fantastisch maar ik denk gewoon anders... Ik denk met veel liefde terug aan vroeger maar geniet ook van het nu. En dat wilde ik graag in het lied door laten klinken. Met behulp van mijn zus Marij voor de finishing toutch is dat, denk ik, ook goed gelukt.
En de reden dat ik het die avond wilde zingen was duidelijk voor mij. Ik wens alle jongens en mannen toe dat ze MINSTENS een leeftijd, en liefst zo fit mogelijk, mogen bereiken dat ze dit soort nummers ook echt gaan waarderen. Daarvoor moet je een bepaalde leeftijd bereiken denk ik zo...
De uitleg en het lied kwamen aan had ik het idee.....

De shoop shoop song ging erg lekker, alleen gingen Diana en ik bij het allerlaatste stukje wat mis. Maar goed, ik was tevreden :)

En Oh happy day. Ik blijf het  een heerlijk nummer vinden. Echt een nummer wat ik met ziel en zaligheid zing. Waar ik helemaal in op ga, bijna vergeet dat er nog mensen voor me staan....
En mensen...... WAT een enorme muur van geluid kwam daar achter mij vandaan!  Ik hoorde mezelf op een gegeven moment niet eens meer.... hahahahha.

Dus ondanks dat ik verre van ons beste optreden was, denk ik dat we heel tevreden mogen zijn. Ik denk dat we goed hebben laten zien wie we zijn. En zoals ik altijd zeg. De grote kracht van happy sound is dat iedereen er kan en mag zijn die ze is. Iedereen wordt in z'n waarde gelaten.
En ons grootste doel is laten zien en horen, hoeveel plezier we hebben in het maken van muziek.
En beide zijn volgens mij gisteren duidelijk naar voren gekomen. En... ik heb veel prachtige complimenten namens Happy Sound mogen ontvangen.

Toen de presentatoren op het podium kwamen, bleek dat iemand ze in het oor gefluisterd had dat ik deze sponsoractie gestart was (hé Therezi), dus daar wilden de heren meer van weten :)
In het kort heb ik uitgelegd hoe het idee ontstaan is en het applaus was  hartverwarmend toen het publiek hoorde hoeveel ik al kwijt was en hoeveel kilo sinds de actie gestart was. De presentatoren hadden nog iets anders opgevangen qua verrassing maar daar mochten ze niets verder over vertellen :) Het bleek dat mijn hoofdsponsor twee envlopjes bij had met  25 euro per kg! Dus 1 voor de 11 en 1 voor de 12 (die er toch aan zit te komen). Ik was behoorlijk onder de indruk en ben meteen naar Francy gelopen om het af te dragen.

Na ons optreden snel het podium ontruimen zodat Phil's connection hun eerste blok kon gaan spelen. Wat een gave band! Wat een pracht muzikanten. Ik kon bijna niet blijven zitten en om eerlijk te zijn.... al snel stonden we met een clubje te dansen. Heerlijk!

En daarna kwam de plaatselijke dichter Herman Bors aan het woord. Wat een prachtig literair stukje in het dialect had hij gemaakt. Wat hébben we gelachen! Echt geweldig.

Mijn lieve collega/vriendin Rianne, ze "matchte" in alle opzichten bij "ons van Happy Sound"

Een deel van Phil's connection op de achtergrond 

Het publiek luisterde met aandacht....

Na dit stukje literair vermaak kwam het tweede deel van Phils connection. Tja, toen waren we helemaal niet meer te houden! We hebben ons heerlijk vermaakt op de "dansvloer". Of ja, dansvloer... voor het podium was ruimte......die hebben we gebruikt ook! :)

Daarna volgde de eerste veiling. Ze hadden echt een paar prachtstukken weten te verzamelen. Twee prachtige cd's van Sanne Verdonck, een shirt van die onfortuinlijke wielrenner die vorig jaar tijdens de tour zo'n klap maakte en door prikkeldraad zijn hele been verwondde én de tour toch uitreed, een prachtig schilderij, nog een shirt (sorry, ik ben heel even kwijt van wie die was, ik geloof van een aanstormend talent met mountainbiken) en een fotoshoot.
Ze startten met de cd. Een eerste stuk gaat altijd wat stroef, en dit waren nog wel 2 cd's ook. Dus heb ik meteen geboden (even het zaakje op gang brengen). Uiteindelijk ginden de cd's voor 40 euro weg. De shirtjes waren in trek. Die eerste wilde de eigenaar van de Vertraging persé hebben, hij heeft flink in de buidel getast. Ook het shilderij was populair en uiteindelijk werden alles stukken goed verkocht. Met name door de bezielende manier van verkopen van de burgemeester van gemeente Beesel, Petra Dassen en de presentatoren. Alleen hun presentatie was al goud waard!

Vervolgens was het tijd voor de 3e set van Phil's connection. En ook nu gingen we weer helemaal uit ons dat op de dansvloer, god god, wat wás dat heerlijk! En voor de nodige ontspanning waren daar de dames van massage studio Body & Mind uit Beesel, die overheerlijke stoelmassage's gaven. Ik heb heel veel respect voor deze dames. Ze hebben de HELE avond, bijna doorlopend, staan masseren. Chapeau!



Daarna was het tijd voor het eerste optreden van Sanne Verdonck en Laurens-Jan Pubben. Wat een bijzonder muzikale mensen. Echt... ik heb met bewondering staan te luisteren en kijken, diep respect!
Wat een talenten....wat gingen ze op in hun muziek, wat hébben we van ze genoten...

En daarna volgde de tweede veiling deze avond, met een paar echte topstukken bij. Er waren twee kunstwerken te koop, echt prachtig, beiden, en nog een shirt van Bart Brentjes. Een legende op het gebied van mountainbike sport. Een wereldkampioen!

De prijs voor het eerste kunstwerk ging hard, het was erg gewild. Ik weet niet meer precies wat het opbracht maar ik meen me te herinneren een goede 200 euro. Het shirt ging wat moeizamer, er waren natuurlijk ook maar een beperkt aantal wielerliefhebbers, maar uiteindelijk ging de prijs toch nog over de 300 euro als ik me niet vergis. Het mooie vond ik wel dat een van de jongens met Duchenne het uiteindelijk wist te bemachtigen. Ook alweer zo'n heel bijzondere knul.

En toen kwam het andere kunstwerk. Onze vrienden hadden ons ingefluisterd niet te schrikken als ze zometeen gingen bieden, ze waren bereid om ver te gaan. Dit omdat ze laatst een organisatie spontaan sponsoring hadden aangeboden en dit geweigerd werd! En dat hadden ze nu al voor de tweede keer meegemaakt. Wat haar de droge opmerking opleverde van mij "als jullie nog eens op zoek zijn naar iemand om te sponsoren... Happy Sound zou het met dank aannemen" (door de economische crisis waardoor we bijna geen betaalde optredens meer krijgen, en het steeds verder korten van subsidies is het ook voor ons lastig om het hoofd boven water te houden). We moesten allebei erg lachen, ze zou een volgende keer aan ons denken, maar nu was het voor dit prachtige doel.
Vol spanning wachtte ik af wat ging gebeuren, ik zat me te verkneukelen!
En jawel hoor, de prijs vloog omhoog, 200 euro, 300 euro... het ging in een razend tempo. Het werd een hele show, de burgermeester liet op een gegeven moment al vallen "we gaan voor 500" ... little did she know.....
De prijs steeg verder... 400 euro, 460 euro... waarop onze vriendin op de tafel ging hangen en riep "ik bied 500 euro!". Het publiek ging banana's! En... heel even een aarzeling en toen bood de andere bieder in 1 klap 550 euro! Bij 500 was de limiet van onze vrienden wisten we. Dus uiteindelijk werd het kuntwerk voor het fantastische bedrag van 550 euro verkocht. Het is van een aanstormend talent. Het zal het goed doen te horen wat voor sensatie zijn werk heeft gebracht. En god wat stonden onze vrienden te glimmen.. hun doel was bereikt, ze hadden de prijs goed weten op te drijven. Geen teleurstelling dat ze het niet hadden, ze gunden het de Reuverse gemeenschap dat het daar bleef.

Maar wat er toen gebeurde.....Onze vriendin stond te glimmen, kijkt me aan en zegt "nu zijn we die 500 euro nog niet kwijt… dus Harriëtte… hierbij schenk ik Happy Sound deze 500 euro”!

Mijn mond viel open, tranen welden op, en Therezi die naast me stond riep “wat zeg je? Dat meen je niet!”. Maar jawel, het was bloedserieus… in 1 klap zijn we voorlopig van onze zorgen bevrijd. Kunnen we onze passie volgen, ons vol overgave gaan storten op de voorbereidingen van ons 30 jarig jubileum en hebben we langer de tijd om ons te beraden op manieren om andere financiële bronnen aan te boren.

De dames van het koor vielen stil. Ze waren bijna in shock, ongeloof, blijdschap, tranen… het wisselde elkaar af in een heel rap tempo. Ik stoof meteen om de tafel heen om mijn vrienden te gaan knuffelen maar een aantal dames waren me al voor. En juist dat is het wat door onze vrienden zo gewaardeerd wordt. Die  oprechte dankbaarheid, die blijdschap, die spontane knuffels…..

Tja, toen was het hek helemaal van de dam. Sanne en Laurens-Jan zouden de avond afsluiten, samen met een deel van Phil’s connection. En meteen stoven we met onze club, inclusief Rianne en onze vriendin de dansvloer op, en ging we helemaal los. Wat een ontlading!

En… spontaan sloten zich er Reuvers dames bij ons aan, een vrouw kwam me nog zeggen hoe ze van ons genoot, van onze lol, de spontaniteit, het sprak haar enorm aan. Ze vond het spijtig dat ze niet kon zingen anders was ze meteen bij ons koor gekomen J

En zo dansten we tot in de vroeg ochtend. Tot op een gegeven moment verteld werd dat gezien de vergunning die was afgegeven er nog 2 nummers zouden volgen en dat de avond dan tot z’n eind zou komen.

Helaas was rond deze tijd de batterij van mijn fototoestel echt leeg, dus vanaf hier heb ik geen foto's meer om het verhaal te begeleiden...

Sanne en Laurens-Jan hadden speciaal voor vanaond, voor Tijs en de vrienden van Tijs een nummer geschreven. En echt mensen. Het kippenvel loopt me nog over mijn armen. Wat een prachtig, puur, emotioneel maar ook bijzonder postief nummer. Het was zó Tijs…..

De tranen rolden over mijn wangen, en niet alleen die van mij…….. ik zag overal om me heen mensen die geraakt werden. Wat een bijzondere talenten die twee, dat ze de emotie van het hele verhaal rondom Tijs, zo prachtig in zo’n lied weten te stoppen. Ik hoop van harte dat ik het lied kan kopen binnenkort….

En toen was het tijd voor de afsluiting. Er werden een aantal mensen naar voren geroepen om in het bijzonder te bedanken, Francy nam het woord en gaf een prachtige emotionele maar ook heel krachtig slotwoord. Ik kan het hier niet herhalen, het zou alleen maar afbreuk doen aan… maar het was oprecht, uit haar hart en je kon aan alles merken hoe dankbaar zij en Roy zijn voor alle steun, alle innititatieven, alle bijzonder mensen die ze al hebben mogen ontmoeten….

Het totaalbedrag van de avond werd bekend gemaakt. De volledige opbrengst van de vertraging was eerder die avond al aangeboden 4500 euro! Dankzij sponsorende leveranciers, personeel wat gratis kwam werken etc. Kon men de volledig opbrengst schenken!

Maar nu, dankzij die prachtige veilingen, werd het totaalbedrag van deze avond … ratatata… 6000 euro!!! Ongelooflijk he…. Kippenvel gewoon.

Tot slot kwam het nummer “you never walk alone”. Een betere afsluiting kun je niet hebben…. We stonden met onze hele club vooraan, arm in arm, Happy Sound, onze vriendin, die vrolijke dames uit Reuver, Ardie  en ga zo maar door. Vol overgave meezingend…. In mijn beleving stond Francy er ook bij maar dat weet ik even niet meer zeker. Ondanks dat ik nuchter was zijn sommige delen van de avond wat vager, gewoon omdat het soms zo emotioneel was…

Hoe dan ook. Op een gegeven moment stonden we daar en stond Francy bij ons en vertelde ik haar heel snel wat ons optreden daar, wat we met hart en ziel gedaan hadden voor het goede doel, nu ook zo’n prachtig geschenk voor ons had opgeleverd. Francy was geraakt, moest even snel weg omdat ze de sprekers nog wilde bedanken en kwam toen terug. En wat er toen gebeurde….

Onze vriendin nam het woord en zei “ik heb het er net nog even met mijn man over gehad, het zit me niet lekker dat we nu nog niets hebben kunnen doen voor dit goede doel (ja duh… kaartjes gekocht en sponsoren mij ook al met mijn race tegen de kilo’s.. maar dat terzijde), daarom hebben we besloten ook de vrienden van Tijs 500 euro te schenken!

Echt mensen, ik wist niet wat ik hoorde! En hup, daar waren ze weer, de traantjes, en Francy’s gezicht…. Echt waar… onbetaalbaar….. zó mooi……

Natuurlijk moesten we toen weer met z’n allen aan het knuffelen. En tot slot kwamen er nog meerdere mensen van onze club langs die spontaan een bijdrage in mijn hand stopten. De dames wilden niet zonder iets te geven gaan (artiesten hadden vrij toegang  gekregen) en binnen no time stond ik met een hand vol geld. Dus hup, snel naar Francy om het meteen weer af te dragen….

En Francy… die wist niet meer hoe ze het had. Ik denk dat ze wel een paar dagen nodig heeft om deze avond goed te laten bezinken. Als ik naar mezelf kijk is dat al zo dus….

En nog wat het niet klaar. Weer kwam er iemand bij me langs en propte zomaar 50 euro in de handen! Niet te filmen gewoon….

Deze keer ben ik naar Roy gelopen en heb het hem gegeven. En ook met hem heb ik nog even staan praten. De uitstraling die ik op zijn gezicht las was zo mooi….

Inmiddels was het half twee geweest en hoog tijd om op te breken. De laatste knuffels werden uitgedeeld, links en rechts nog even gedag zeggen, nog wat knuffels, schouderklopjes en zwaaien en toen togen we moe maar zo ontzettend voldaan naar de auto.

De terugreis was heerlijk. Zó mooi om onze vrienden zo te zien genieten. Onze vriendin zat zich helemaal te verkneukelen, eerst die prijs van dat kunstwerk opgeschroefd, toen een heel koor intens blij gemaakt en als kers op de pap het snoetje van Francy ……

Ik wist het al uit eigen ervaring maar geven zonder er iets voor terug te verlangen, het levert je zoveel op……

Ik weet dat het een enorm verhaal is geworden maar ik kon en wilde het niet inkorten.

En dan heb ik niet eens gesproken over al het overheerlijke eten van de Vertraging, de ongelooflijk lekkere kazen van het kaashuys waarbij ook de overheerlijke wijnproeverij, de verrukkelijke Tijs bonbons en Tijs vlaai (geïspireerd op de smaken van Tijs) van bakkerij Pollen-Pubben en ga zo nog maar even door. Voor de volledige lijst van mensen die meegewerkt hebben kijk op www.vrienden vantijs.nl….

En daarom lieve mensen, daarom was dit niet een dag met een gouden randje maar een met een ongelooflijk dikke vette glanzende gouden lijst!

Durf te vragen

Wauw! Wat een ontzettend gave, inspirerende, bijzondere, warme, leuke bijeenkomst heb ik vanmorgen gehad! Ongelooflijk gewoon hoeveel een paar uurtjes met een groep mooie mensen je kan brengen... Ik ben nog maar nét terug maar ik wil het zó graag met jullie delen dat even alles moet wijken en dit blog eerst geplaatst moet worden :)

Waar heeft ze het over denken jullie vast? Wat is er gebeurt?

Een tijdje geleden kreeg ik een uitnodiging van een collega van me om deel te nemen aan een bijeenkomst "durf te vragen".
Suzanne is een heerlijk warm, spontaan mens en dat wat ze vertelde in haar mail over de bijeenkomst, en wat ik las op de site www.durftevragen.com, prikkelde me meteen, dus binnen 5 minuten kreeg ze mijn aanmelding retour. Blijkbaar een onverwacht vlotte reactie waar Suzanne op haar beurt weer heel blij van werd. :)

Wie er allemaal uitgenodigd was wist ik niet, alleen van een naaste collega van me wist ik het. Het maakte me ook niet zo veel uit. Ik voelde dat het wat voor me was en had er meteen ongelooflijk veel zin in.

Vanmorgen was het dan zover. Bijna was ik nog te laat. Ik zat zo in een stukje verdiept (schrijven) dat ik de tijd totaal uit het oog was verloren. Gelukkig zag ik nét op tijd dat het HOOG tijd werd om me op te frissen en te vertrekken.
Daar aangekomen zag ik diverse bekende maar ook diverse totaal onbekende gezichten. De sfeer voelde voor mij meteen goed.

De ochtend werd door Suzanne (Poeth) en Yvonne (Beckers) begeleid. Dus deze twee dames begonnen de ochtend met in het kort uit te leggen wat "durf te vragen" nu eigenlijk voor een bewging is, wie ze waren en hoe ze bij dit werk zijn uitgekomen.

Heel simpel gezegd is het een bijeenkomst waar iedereen de gelegenheid krijgt een vraag te stellen die voor hem/haar speelt. Dat mag werkgerelateerd zijn maar ook persoonlijk. Gewoon iets wat er nu speelt en waar je wat mee wilt. Als je je vraag duidelijk geformuleerd hebt schrijf je hem op een groot vel op en mag iedereen ideeën en tips aandragen (op een memo wat op het papier wordt geplakt). En uiteindelijk heeft de vragensteller dus een blad voor met hele conrete adviezen waar hij/zij echt mee vooruit kan.
Wat er allemaal voor vragen kwamen ga ik hier niet vertellen. Dat zou niet respectvol zijn tegenover de andere deelnemers. Iedereen mag er op vertrouwen vind ik, dat als je aan zo'n bijeenkomst meedoet dat wat besproken wordt ook daar blijft. Maar ik kan natuurlijk wél met jullie delen wat mijn vraag was en wat daar op aan respons kwam. :)

In eerste instantie speelde er een vraag door mijn hoofd die puur met mijn werk te maken heeft maar al snel liet ik dat los. Ik voelde duidelijk dat het niet echt iets was wat heel erg speelt.
Na de eerste vraag plopte hij zomaar op. MIJN vraag, eentje die ik dolgraag wilde stellen, waar ik wat mee kan en waarvan ik ook echt heel nieuwsgierig was wat er aan respons op zou komen.

Nou hier komt hij, dit was mijn vraag:

"Hoe kom ik over?" Ik wilde dit HEEL graag horen omdat ik er juist voor mijn gevoel voor kies om heel open te laten zien wie ik ben maar soms geen idee heb of dat ook echt aankomt bij de ander.
Deze groep bestond uit mensen die ik goed tot heel goed ken maar ook uit mensen die ik nog nooit gezien had. Een uitgelezen kans dus om eerlijke feedback op deze vraag te krijgen.
Ik kreeg meteen als reactie dat het zo'n moedige vraag was. Wat voor mij niet echt zo voelde, maar goed, nu achteraf gezien begrijp ik die opmerking wel ;)

Hoe dan ook. Dit zijn de briefjes die ik mocht ontvangen:

Beken kleur. Ben je kleur? (ik was in het zwart terwijl iedereen die me kent weet dat ik ook graag kleurijke kleding draag)
Vind ik lastig, we delen al veel met elkaar en niet alleen het kantoor.
Heerlijk mens.
Je doet erg je best voor anderen.
Open.
Stelt grenzen.
Durf keuzes te maken in je werk.
Geeft feedback.
Laat veel van jezelf zien.
Introvert (oké, duidelijk, deze persoon kent me nog niet ...hihi)
Rustig (oké.... ze kent me écht nog niet)
Rustig, oprecht.
Fijne collega/mens.
Lekker gek.
Super gevoelig.
Dankbaarheid.
Warm.
Hebt geleerd keuzes te maken en daarbij te blijven.
Pretoogjes (hoor ik meer)
Ik zie iets ondeugends (joh)
Reageert direct op vragen.
Bescheiden en semi-open (kan ik absoluut iets mee)
Durf te delen met mensen (zingen-acteren) laat meer zien wie je bent.
Maak het soms wat persoonlijker.
Dapper, vriendelijk, bescheiden = de eerste indruk.
Vriendelijk.
Behulpzaam.
Altijd vrolijk als ik je zie.
Betrokken.
Zorgzaam voor andere, dit heb je nodig (klopt)
Je bent intern kleurrijk=> laat je kleur naar buiten (weer die kleding.....grijns)
Je bent al jij! (wauw, dank je!)
Vol energie.
Je draagt veel last bij je. Je mag loslaten. Kies een moment, bepaal je ritueel, voer uit en ervaar...
Creatief! Ben benieuwd naar jou=>Je maakt me nieuwsgierig als je praat over je hobby.
Mooie vraag. Open, kwetsbaar opstellen.
Warm, slim (bij het volgende woordje stond eerst potentie tot voor) Groots-heid=> Bloei!
Bescheiden.
Zachtaardig.
Spiritueel (Reiki).
Harde werker.
Open.
Behulpzaam.
Vrolijk zingend door de gangen.
Laat jezelf zien! Kom er helemaal uit!
Vraag wat je nodig hebt.
Heel lief.

Nou... zou je daar niet even stil van worden? Ik had een paar traantjes in mijn ogen staan hoor, de reacties waren zo oprecht! Daarom even een afbeelding die voor mij uitdrukt hoe ik me op dat moment voelde:

Natuurlijk herken ik sommige dingen meteen en sommige dingen ook niet. Zo dacht ikzelf altijd dat ik gerust wat bescheidener mag zijn...... en nu komt juist naar voren dat ik bescheiden overkom....

Hoe dan ook. Het doel wat ik voor ogen had heb ik bereikt. Ik heb hele eerlijke, oprechte feedback gekregen op mijn vraag. Er zitten een paar hele mooie tips bij waar ik zeker wat mee kan.
En het mooiste van alles, dat wat ik hoopte te bereiken door naar deze bijeenkomst te gaan heb ik bereikt. Ik héb me toch een energie! Heerlijk! Weer net zoals als toen ik net aan dit blog begon begin dit jaar.
Dus lieve Yvonne en Suzanne, maar zeker ook alle deelnemers ... vanuit mijn hart een welgemeend dank jullie wel. Jullie hebben me ontzettend geholpen.

Zo ben ik b.v. inmiddels op het idee gekomen om een vraag die ik heb over time-management gewoon te gaan stellen op de interne (soort van ) linkedIn site van mijn werk.
Ik heb een tijd geleden een aanvraag gedaan voor zo'n training maar vanmorgen ging ineens een lampje branden. Wie weet zijn er diverse mensen bij mijn werkgever die al een dergelijke training gedaan hebben, en mij binnen korte tijd een paar hele goed, bruikbare tips kunnen geven.
Waarom telkens opnieuw hetzelfde wiel uitvinden? Het is toch veel leuker (en verbindend) als we juist dat ene wiel delen (en misschien wel verbeteren) met elkaar?!

Omdat ik zo ontzettend enthousiast ben over deze beweging besloot ik meteen vanmorgen dat hierover mijn blog moest gaan deze keer. Natuurlijk heb ik ook nieuwtjes op het afvalfront.
Sinds vorige week zit ik weer in een hele fijne flow. Alsof ik nieuwe energie heb om mijn ingeslagen weg te vervolgen. Ik ben nog fanatieker gaan sporten, krijg er ook steeds meer lol in (al heb ik heus niet altijd zin), en ik voel in mijn lijf dat het me heel erg goed doet (en in mijn hoofd ook).
Kortom, ik zit weer vol in mijn race tegen de kilo's en voel me er superlekker bij! En dan vandaag dit kado....
Echt.... ik voel me zo ontzettend rijk!

Fijn weekend allemaal en veel liefs,
Harriëtte

ps.
Om nog even op dat ondeugend aan te haken... Hierbij een afbeelding van een ansichtkaart die ik kocht in de week dat ik ingewijd werd als Reikimaster. Ik herkende mezelf in haar, vind haar (nog steeds) prachtig en krijg altijd een grote smile op mijn gezicht als ik naar haar kijk.

En weer een D-day!

Hoi lieve mensen,

Jaja, vandaag was het weer zo ver. Vandaag had ik weer een afspraak bij Dave.
Voor al die mensen met weinig tijd en tegelijk wel belangstelling hier eerst het resultaat:
Sinds 3 weken geleden - 1,4 kg!  Yes!!! Ik ben weer op de goede weg!
Hèhè... Eindelijk! :)

In totaal, sinds ik begon in augustus vorig jaar ben ik nu (op mijn eigen weegschaal) 25,8 kg afgevallen. Bij Dave, sinds 9 januari dit jaar tot nu  11,5 kg.
Dus 25,8 kg in 10 maanden en "officieel" 11,5 kg in 5 maanden. een gemiddelde van iets meer dan 2 kg per maand. En dat schijnt een heel mooi gemiddelde te zijn.
Als ik veel sneller zou gaan, is het risico groot dat ik ga crashen en dus spier-afbraak heb. Ik wil juist op een gezonde, verantwoorde manier hiermee bezig zijn. Langzaam maar zeker een nieuwe manier van leven me eigen maken, en dan is dit simpelweg: perfect! :)

Dus lieve, lieve sponsoren.... Maak jullie borst maar nat want ik ga er nog even flink tegenaan! Hahahhaha.

Nu alle gekheid op een stokje. Ik voel me gewoon erg lekker weer. Een tijdje was het iets minder. De situatie rondom mijn moeders ziekte zal daar zeker aan bijgedragen hebben maar er speelde meer.
Ik heb maanden aan een stuk geroepen dat het als vanzelf ging allemaal, en dat was ook echt zo, of beter gezegd, dat voelde echt zo. De laatste tijd had ik gevoel stil te staan.
Maar.... als ik dan eerlijk kijk naar mezelf, langzaam maar zeker slopen er ook weer minder goede gewoontes in. Wat vaker en koekje in huis, wat vaker een ijsje, wat vaker ja zeggen tegen gebak... etc.. etc..
Ik zat in een soort van "comfort" zone zo vertelde ik vanmorgen aan Dave. Eigenlijk was ik gewoon heel tevreden met het resultaat, ik zat lekker in mijn vel, voelde me fit, het sporten kostte me weinig moeite... kortom... het ging gewoon lekker. Op 1 puntje na dan... er ging ook niets meer qua gewicht af.

Een paar weken geleden begon dit op te vallen, niet eens zo bewust maar ik werd me wel langzaamaan bewust van deze stilstand. En Dave pikte het feiloos op en prikkelde me bij de fitness nog wat extra. Het trainingsprogramma werd aangepakt, ik ging op alle fronten wat pittiger aan de slag en ik moest zowaar weer eens echt zweten bij de fitness!

Deze week pas werd het me echt duidelijk dat ik in een soort gezapig ritme terecht was gekomen, waardoor ik geestelijk én lichamelijk eigenlijk te weinig geprikkeld werd.
Sinds een week of twee is dat anders. Ik kom weer gemakkelijk op hoge hartslagen op de crosstrainer (het kostte me voorheen moeite om boven de 130 hartslagen te komen), ik zweet als een otter, heb regelmatig een boei alsof ik de maan aangeblazen heb, drink me suf, kreun en puf alsof er een hp film gedraaid wordt en het mooiste van alles, ik heb me toch een partij lol!
Ik voelde deze week duidelijk dat ik weer op de goede weg was, zag op mijn nieuwe weegschaal (de oude had de geest gegeven) langzaam maar zeker ook resultaat en na afgelopen "eetweekend" ook daarvan het resultaat :))
Met een flinke eindspurt deze week nu dus het resultaat - 1,4 kg waar ik super, super blij mee ben!

Wat echter nog veel belangrijker is, en wat ik ook duidelijk met Dave besproken heb dat ik dit hier ook zou benoemen is het volgende:

Jarenlang heb ik geroepen dat ik bij wijze van spreken maar naar eten hoef te kijken en ik er weer een kilo aan heb hangen en dat anderen kunnen eten wat ze willen en geen gram aankomen.
Bij de obesita kliniek jaren geleden werd deze theorie al ontzenuwd maar toen was het nog van horen zeggen. Inmiddels is het besef ook echt gezakt bij me.
Er zijn maar HEEL weinig mensen die er echt niets voor hoeven doen. Sterker nog, er zijn ook veel mensen die ontzettend veel moeite moeten doen om aan te komen en in feite hebben die hetzelfde probleem als ik alleen dan omgekeerd. Het LIJKT misschien vaak alsof iemand er niets voor hoeft te doen, maar.... dat zijn dan heel waarschijnlijk mensen die gewoon al een gezond patroon (aangeleerd of van nature) hebben. Deze mensen hebben heel waarschijnlijk veel minder drang om ongezonde dingen te doen, te over-eten, te snaaien, emoties weg te eten etc.. etc.. Misschien gaan deze mensen wel juist extra sporten om stress weg te werken i.p.v. met een zak chips op de bank te ploffen voor de tv..... het zou zo maar kunnen. ;)

Toen ik dit zo uitsprak tegenover Dave zag ik een gigantische grijns op zijn gezicht komen, zijn ogen begonnen echt te twinkelen mensen... Want ja, dat is ook wel een hele rake gewaarwording....
Met dat besef, dat wat ik hier nu juist neertik stap ik definitief uit een soort "slachtoffer-rol" en neem ik de volle verantwoording voor mijn eigen gedrag.

Ik ben niet alleen baas over eigen buik, ik ben baas over mijn eigen leven. Alles wat ik in mijn mond stop of verzaak aan gezonde keuzes zijn mijn eigen verantwoordelijkheid. Hieraan is niemand anders "schuld". Ja natuurlijk kan mijn omgeving me helpen door bij 1x een nee tegenover gebak of whatever dat ook te accepteren en niet aan te dringen. Maar deze mensen bedoelen het goed als ze dat wel doen. IK ben degene die dan vast moet houden aan haar keuze en gewoon nog een keer nee te zeggen. IK kies voor deze manier van leven en IK wil tenslotte afvallen. Als ik daar duidelijk in ben zal de verleiding ook steeds minder gepresenteerd worden. Daar ben ik zo langzaamaan van overtuigd. En ja, natuurlijk mag ik alles eten wat ik maar wil. Ik ben niet aan het lijnen, ik ben bewuster gaan leven. Ik mag van mezelf gerust gebak, chips, prik, alcohol, koolhydraten of whatever. Zolang het op dat moment maar een bewuste keuze is om iets te nemen om van te genieten en niet om "mee te doen", of iets "weg te eten".

Ik hoop dat ik niemand voor zijn/haar schenen trap met bovenstaand inzicht. Het is MIJN inzicht en MIJN waarheid. Niemand anders hoeft zich aangesproken te voelen, iedereen is echter welkom om er wat mee te doen.... ;)
Ik heb echter 41,5 jaar erover gedaan om tot dit inzicht te komen, iedereen mag zijn/haar eigen tempo bepalen.......hihi.

Verder deelde ik vanmorgen met Dave mijn lichte zorgen over de naderende vakantietijd. Vakantie is zo'n ontregeling van je dagelijkse patroon..... Heerlijk natuurlijk maar voor mij nu ook even heel lastig.
Zolang ik nog aan het werk ben is het wel te doen maar die weken vakantie.....Daar zat ik wat mee in mijn maag. Ik ben nu lekker bezig, ik zou het zo jammer vinden als dat straks ontregeld zou worden en ben dus druk zoekende naar een oplossing.
Dave reageerde meteen. In eerste instantie gaf hij aan nog niet te weten of hij tijdens zijn vakantie niet gewoon toch praktijk zou draaien waar ik heel droog op reageerde dat ook HIJ momenten nodig heeft voor zichzelf en dat ik het dus heel normaal vind dat hij wel vakantie neemt. Een opmerking waar hij trouwens erg blij mee was. Tja, ook hij is maar gewoon mens nietwaar?

Hoe dan ook. We waren wat aan het brainstormen. Dave gaf al aan dat hij eventueel ook een trainingssessie (in mijn vakantie, als hij dus weer aan de bak is) met me in het park kan doen. Hij had nog wel "een heuveltje op het vlakwater" wat mijn droge opmerking opleverde "oh? Heb je die er zelf heengesleept dan?" :)
Maar we zaten wel in een goede flow. Uiteindelijk ben ik tot de conclusie gekomen dat ik ook in mijn vakantie wel dingen kan doen om een ritme te houden. Ik kan 's morgens beginnen met een lekkere wandeling. Ik kan evenzogoed (in elk geval 1x per week) naar de fitness rijden op het werk, ik kan oefeningen doen en ja, ik kan natuurlijk ook gewoon een "personal trainer" sessie met Dave doen. Kortom....... legio mogelijkheden om ook tijdens mijn vakantie in een sportritme te blijven. Dat gaf mij in elk geval rust. En Dave heeft er een notitie van gemaakt zodat hij straks, bij mijn laatste sessie voor zijn vakantie er nog even op terug kan komen en we samen kunnen kijken hoe ik e.e.a. ga oppakken.

Lieve mensen. Ik voel weer een sterk vertrouwen in de toekomst en vooral in mezelf. En eigenlijk ben ik nu wel heeeeeel nieuwsgierig waar deze race me gaat brengen. En met de race bedoel ik dan niet het stukje sponsoring van de race tegen de kilo's voor Duchenne, maar mijn eigen, persoonlijke race tegen de kilo's. De race tegen de kilo's van Harriëtte :)

Fijn weekend allemaal. Geniet er van en .... doe dat genieten niet met mate maar wel.... bewust! ;)

Liefs,
Harriëtte

Het was een waar familie weekend

Dit bericht heeft even op zich laten wachten. De weken vlogen om en om eerlijk te zijn had ik na al het geklus ook even tijd voor mezelf nodig. Even weer in mijn ritme komen, de focus op mijn sporten terugleggen en een schepje er bovenop. En... eerlijk naar mezelf en mijn eigen handelen kijken.
Waar kan ik nog dingen anders doen? Nog bewuster, eerlijker naar en voor mezelf én mijn omgeving...
En sinds het laatste moment bij Dave ook de vraag; waar komt die grote drang naar zoetigheid vandaan? En toen ik er op ging letten viel me op, zoveel meer zoetigheid ik tot me neem, zoveel meer drang er komt.....
En toen werd ik deze week ook nog getipt met dit artikel Zoetstoffen, een bittere strijd (http://www.artsennet.nl/opinie/artsen-blogs/Frank-van-Berkum/Blogbericht-14/116313/Zoetstoffen-een-bittere-strijd.htm). Voor mij in elk geval reden om te besluiten volledig te stoppen met zoetstof in mijn koffie en zo min mogelijk in het geheel dus ook minder light drinken.

Dat was een beetje het thema waar ik vorige week regelmatig mee bezig was.
Verder was het knap hectisch op het werk en vlogen de dagen om. En ik moest op de tijd letten omdat Ardie deze week telkens na het werk meteen weg moest, ik moest dus zorgen dat ik op tijd naar de bedrijfsfitness ging anders kwam er niets van terecht.
Dinsdag had ik weer een hectische baliedag op het werk als vanouds. Het betere ren je rot principe maar... eerlijk is eerlijk, ik vond het ook lekker :)
Die avond hadden we weer repetitie met Happy Sound en ja, dat werd weer een heerlijke repetitie. Lekker door kunnen werken en weer mijn eigen dialect versie (concept) van ons dorp gezongen. De dames zijn er redelijk van onder de indruk. Een vriendin van het koor was heel eerlijk en gaf als feedback dat het zo triest voelde. Dat ik weer helemaal in het verleden zat met het nummer, alsof ik terug verlang naar die tijd. En daarmee legde ze precies de vinger op de zere plek.
Ik voelde de hele tijd dat het nummer nog niet klaar is. Het voelt nog niet af. En dat is het dus.
Ja natuurlijk geniet ik van mijn herinneringen aan vroeger.... Ik kan er zelfs af en toe wat melancholiek over zijn, lekker mijmeren maar.... ik geniet ook in het NU. Heel erg zelfs. Meer en meer leef ik ook in het nu. En dat wil ik ook verwerken in het nummer. En dan kijk ik ook vol nieuwsgierigheid uit naar de toekomst en ook dat moet er voor mijn gevoel in.
Dus eigenlijk 1 couplet over het verleden, 1 over het heden en 1 over de toekomst en dan met het gevoel van iedere periode heeft z'n mooie momenten, z'n charmes en ja, ook z'n uitdagingen. Er is dus nog werk aan de winkel, op 30 juni tijdens het benefietconcert van Duchenne is de premiere :)

De rest van de week vloog ook voorbij. Flink gas geven op het werk, op tijd stoppen en sporten en daarna Ardie wegbrengen en 's avonds weer ophalen. En dan tussendoor nog wat klussen thuis, nog wat werken of gewoon even niets en heerlijk relaxen in ons heerlijke bad...

En toen brak het weekend aan. Vrijdag was op en top gevuld met schoonmaken bij mijn moeder, bij mijn schoonouders, boodschappen doen voor het etentje dit weekend ter ere van vaderdag en moederdag etc etc. De dag vloog om maar wat zát ik in een heerlijke flow!
Ardie ging 's avonds nog in de keuken aan het werk om alles voor het weekend voor te bereiden en ik daarna om puin te ruimen :)

Zaterdag was ik alweer lekker op tijd wakker. Even rustig wakker worden met een ontbijtje en lekkere koffie, mailtjes lezen etc en toen snel naar het dorp voor eea aan boodschappen.
Rond half twaalf was ik thuis en na een korte lunch nog snel even een klein uurtje opruimen in huis. Aangezien ik die middag met Therezi op stap ging wilde ik nog eea aan kant hebben.
Half een was Therezi er en vertrokken we richting Westelbeers, naar de Loek Knippels academie/ het IHC (internationaal holistisch centrum). Het weekend ervoor had ik Therezi mogen begeleiden op een persoonlijk stukje waarmee ze worstelde. We hadden een keer daarvoor er al wat mee gespeeld en nu een afspraak gemaakt. Wat er precies speelde ga ik hier niet neertikken, dat is niet aan mij, het is tenslotte Therezi's verhaal. Jullie kunnen me op mijn woord geloven dat het een prachtige ervaring was, bijzonder om te mogen begeleiden, echt een kadootje!
Na afloop gaf Therezi aan dat ze al heel lang graag een keer aan een familie opstelling wilde meedoen en dat bij de Loek Knippels academie ( http://www.loekknippelsacademie.nl/) het weekend erna open dag was en gratis mini workshops gegeven werden, waaronder de familieopstelling.
Tja, mijn agenda bood ruimte en ik had in mijn opleidingsperiode als reikimaster wel al eens aan famlieopstellingen mogen snuffelen tijdens diverse trainingen maar toen werd ik zo in beslag genomen door mijn eigen proces dat er ook veel langs me heen ging....
Dus de afspraak was zo gemaakt.

De weg erheen was Therezi weer druk aan het babbelen en ik liet haar. Blijkbaar had ze er behoefte aan en ik heb er geen last van. Dat was er op dat moment en het was goed.
Een keer heb ik even haar aandacht terug laten brengen naar het verkeer, ze had wat zitten foeteren op een vrachtwagen die te dicht op ons reed toen ze ontdekte dat we er af moesten en zonder goed te kijken naar rechts ging. Ik voelde die vrachtwagen komen, hij zat naast ons! Dat zei ik en Therezi voelde het blijkbaar ook want net op tijd stuurde ze weer naar links en zag ik rechts van mij een paar grote wielen langs komen....... jaiks. Gelukkig was ik de schrik zo weer kwijt ;)

We verheugden ons beiden op de middag, waren erg benieuwd.
Het centrum ligt op een prachtige plek, midden in de natuur, echt super..
Het gebouw zelf is ook prachtig ingericht. Veel natuurlijk materiaal en veel mooie kunst. Ik had er best een paar uurtjes kunnen ronddolen. Maar goed........ we hadden een missie :)

Als snel vonden we de mannen Loek en Peter-Jan en was het een warm weerzien voor Therezi en een warm welkom/kennismaking voor mij. Het voelde goed. We zochten een plaatsje en al snel begonnen we.
Eerst deel Peter-Jan een inleiding over hoe de middag zou verlopen en dat we zometeen in 3 groepen opgesplitst werden naar rato we ons ingeschreven hadden voor diverse workshops.
Wij konden in de ruimte blijven omdat Loek daar de familieopstelling zou doen.
Loek vertelde in het kort hoe hij tot dit werk was gekomen (indrukwekkend verhaal! prachtig om te horen) en wat we zometeen gingen doen.
Er werd een vrijwilliger gevraagd die een opstelling wilde doen en al snel melde zich iemand.
Ik had de hele tijd het gevoel dat ik mee zou gaan doen, ik een "rol" zou krijgen en ja hoor.... ik werd "Katinka" de 3e uit een rij kinderen van 7.
Zo werden alle leden van het gezin geselecteerd uit de mensen van de groep en daarna mocht de vrouw iedereen opstellen hoe het volgens haar zat qua postitie in het gezin.
Toen we allemaal op onze plek stonden kreeg ik heel sterk een gevoel dat ik me af wilde wenden, ik werd echt bijna misselijk zo sterk voelde die energie! Heftig.
Katinka wilde het allemaal niet zien, Harriëtte zoveel te meer :)
De conclusie in het geheel was dat de vrouw ( de de opstelling maakte) als kind heel veel aandacht van haar vader gekregen had. Ze was de jongste, stond erg dicht bij vader waardoor uiteindelijk veel andere kinderen weinig aandacht kregen (even een beetje kort door de bocht) of zelfs helemaal niet gezien werden.
Ook moeder vond het maar niets dat die kleine zoveel meer aandachte kreeg, er was dus wel eea aan onderhuidse jalouzie, terwijl deze vrouw het juist altijd ervaren had als een druk van het gezin wat ze wel niet allemaal moest....
Er kwam ook uit dat ze doordat ze dit vanaf jongs af aan gewend was, ze altijd op zoek was naar aandacht.....
Ik vond het prachtig om mee te maken dat alle deelnemers (die een rol speelden) de energie van die persoon die ze uitbeelden zo sterk voelden. Wat een bijzondere ervaring!
Een man genoot ik in het bijzonder van, god wat deed die het goed, hij zat volledig in de weerstand, er klopte niets van hoe het ging in het gezin........ en dat uitte hij duidelijk in deze opstelling....hihi.
Wat ook mooi is, is dat zo'n opstelling waar je aan meedoet, ook altijd iets voor jezelf brengt. In eerste instantie zag ik dat nog niet echt maar langzaamaan druppelden dit weekend de inzichten wat dat betreft binnen. Ik ging me ook afvragen hoe ik de opstelling gemaakt zou hebben over mijn gezin.
En ja, ik vroeg me ook af wat mijn rol in ons gezin betekend heeft voor bv mijn broer en zus. Als nakomertje 9 jaar na de vorige. Terwijl het gezin eigenlijk al compleet was.
Natuurlijk heb ik daar al eea aan gedaan in mijn opleiding als reikimaster maar ach, nooit verkeerd om nog eens er eerlijk naar te kijken met nieuwe inzichten ;)

Om 16.00 uur vertrokken we weer richting Venray en onderweg genoten we samen na van een heerlijke dag. Ook zaten we wat te brainstormen over mogelijkheden om samen iets te gaan doen qua praktijk, of beter gezegd, samen wat dingen te ondernemen. Ben benieuwd wat we daarin gaan verzinnen.

Klokslag 17.00 uur was ik thuis (timing!) en ging ik even bij de buren vragen hoe laat ze wilden vertrekken. Ze hadden ons nl uitgenodigd mee te gaan eten bij de chinees in Wanrooy.
Het bleek uiteindelijk een wok restaurant te zijn die heel toevallig ook erg lekker sushi maakte.

Ik heb me dus in eerste instantie tegoed gedaan aan de sushi, zo'n beetje mijn favoriete eten.
Daarna maakten we telkens allemaal verschillende bordjes en die zetten we dan in het midden van de tafel zodat we met z'n allen allerlei verschillende dingen konden proeven. Heerlijk!
Het werd een erg gezellige avond ondanks de nederlaag van Nederland (ja sorry mensen, voetbal boeit me niet bepaald) en de mooie (ja sorry, als ik het dan al zie ben ik ook eerlijk) goal van Duitsland.
Ik mocht terugrijden in de auto van de buren aangezien ik meestal niet drink en de rest wel van een wijntje houdt en als afsluiter hebben we nog even gezellig bij hun wat gedronken.
En ja, meteen ook een nieuwe afspraak gemaakt samen weer eens naar thermae2000 te gaan. Ik verheug me nu alweer op een heerlijke watsu! En niet te vergeten het floaten!... mmm zalig.

Zondagmorgen was ik alweer erg vroeg uit de veren. Ik wilde nog even een paar uurtjes werken en rond de middag moest ik toch wel beginnen met alles voor te bereiden op het etentje.
Het werk verliep vlotjes en na een snelle lunch met Ardie die inmiddels ook weer onder de levenden was, ging ik aan de slag. Eerst de kamer helemaal netjes, en vervolgens de tafel netjes dekken, serviesgoed klaarzetten, menukaartje maken, etc. etc.
Uiteindelijk kon ik rond drie uur onder de douche en op weg om de ouders op te pikken.

Ik kan er een heel lang verhaal over maken maar laat ik de foto's voor zich spreken. Het is een prachtige dag geworden waar we allemaal ontzettend van hebben genoten. Om je ouders zo te zien genieten is natuurlijk een kadootje. Het was echt zo'n dag met een gouden randje. Heerlijk. Kijk naar onderstaande foto's en geniet lekker met ons mee.
Enne.....tja Dave... vrijdag is het weer D-day. Ik hoop van harte dat dit weekendje vol met eten niet te veel effecht op de weegschaal heeft........ hihi.

 Even gezellig een aperetiefje

 In plaatcervelaat gerolde asperge

 Vol verwachting klopt ons hart

 Heb ik niet mijn best gedaan op de tafel?

 Ons mam

 En de chef....

 We hebben er zin in!

 Aspergesoep a la Ardie

 Asperge met kreeft en een bieslooksaus

 Asperge zoals het volgens Ardie hoort

Een taartje van aardbeien met een mascarpone   

            creme 

 De ouders lekker aan het smullen

Veel liefs en tot gauw weer,

Harriëtte