Eric: Tai chi en Rock 'n Roll in 1 :)

Zondag was weer een geweldige dag. Tjonge, een weekend wat zo in mineur begint wat dan uitgroeit naar een heus topweekeinde!

Zondag had ik zou ik nl. eindelijk weer Eric gaan zien. Eric en ik hebben elkaar leren kennen bij de taoist tai chi vereniging ergens rond 2002 of zo denk ik. En vanaf de allereerste keer dat we elkaar zagen was er een klik.

Waarschijnlijk waren we voor de buitenwereld een merkwaardig "paar". Mij kenden ze nl. als een redelijk rustig persoontje en Eric is echt het type ADHD in het kwadraat.

Maar, de dingen zijn nu eenmaal soms heel anders dat je verwacht en hij en ik klikten dus vanaf dag 1. We hadden de grootste lol samen, zetten de zaak ook af en toe wel een behoorlijk op de kop en waren ook allebei erg "fanatiek" met tai chi. Buiten de lessen om gingen we daarom ook vaak in het weekend samen nog lekker in de buitenlucht een setje (of 2 of 3) lopen. Een "setje" wil zeggen, 108 opeenvolgende bewegingen waarover je een minuut of 20 doet. En anders dan je zou verwachten, het is knap intensief. Je gebruikt je hele lijf, je ademhaling gaat dieper, en je hartslag tegelijkertijd wel omhoog. Heerlijk!

En tussendoor hadden we dan vaak heerlijke, diepgaande en filosofische gesprekken, en deelden we een passie en wel ... Muziek. Een leuke vriendschap dus met veel lol en diepgang.

Eric is ook verder gegaan met z'n muziek, EAS-E (easy... een knipoog naar zijn levensstijl?)

Maar ergens in 2004 verwaterde het contact. Van mijn kant uit omdat ik met pittige gezondheidsklachten zat en steeds minder energie had om nog iets aan beweging te doen, vanuit Eric omdat hij inmiddels zelf les gaf aan een klas en hij een nieuwe liefde had gevonden en daar natuurlijk veel tijd en aandacht aan wilde spenderen. Zo gaat het gewoon soms in het leven.

Helemaal loslaten kon ik het echter niet. Ik moest vaak denken aan de lol die we hadden maar ook aan wat tai chi voor me deed en hoe ik het beoefenen ervan (en de lol die we hadden) miste.

Tegelijkertijd wist ik ook dat ik geen behoefte had om weer lid van de vereniging te worden. Ik wil niet weer aan een vereniging verbonden zijn, met ook weer verplichtingen etc.. Tai chi wil ik doen op het moment dat het me uitkomt en ik er behoefte aan heb. Ik wilde gewoon met mijn tai chi maatje, lekker in het bos of een andere mooie rustige plek, met tai chi aan de slag!

Het stomme was alleen dat ik op een gegeven moment gewoon niet meer Eric’s achternaam kon herinneren en dus ook op geen enkele manier contact kon zoeken. Hij was inmiddels verhuisd had ik ontdekt en had een ander telefoon nummer.

En toen was er een paar maanden geleden zo’n typisch moment waarop je denkt dat je af en toe een zetje van iemand daarboven krijgt….

Ik was deelnemerslijsten aan het verwerken op het werk, en ineens kom ik een naam tegen en denk "verrek ja! Zo heette hij!". Ik ben ’s avonds meteen gaan zoeken op facebook en ja hoor, bingo! Daar was hij!

En ja, Eric was net zo blij als ik om me weer te spreken. Hij zat echter nog volop in een verhuizing dus elkaar zien stelden we nog even uit.

Afgelopen zondag was het dan zo ver. Eric had niet stilgestaan in zijn ontwikkeling m.b.t. tai chi, en heeft inmiddels meerdere vormen zichzelf eigen gemaakt of geleerd van anderen.

Hij zou mijn helpen mijn setje weer op te pakken en me ook andere vormen leren. Gaaf!

Dus na een tijdje bijpraten hebben we een mooi plekje opgezocht en zijn we aan de slag gegaan. Heerlijk! Wat voelde dat lekker!

Mooi ook om te merken dat ik lang niet zo snel moe werd, of eigenlijk werd ik helemaal niet echt moe…. Conditie gaat dus echt goed ;)
Uiteindelijk hebben we een keer de hele set "gelopen" en ik moet zeggen, het viel me niet tegen nu ik een voorbeeld bij me had.

Beiden beviel het uitstekend, eigenlijk pakten we de draad gewoon weer op waar we waren gebleven. Dus, vanaf nu hebben we een vaste "date". Op zondagmorgen lekker even bezig gaan met tai chi. Dan een keer bij hem, dan een keer bij ons.

En als een van beiden dan toevallig wat anders heeft is dat prima.

Ik kwam dus helemaal relaxed en blij thuis. Ardie had lekker de formule 1 zitten kijken en dus ook genoten.

Inmiddels was het toch wel behoorlijk warm en besloot ik even het zwembad in te duiken. Zaaaaalig!
Uiteindelijk heb ik waarschijnlijk ruim een uur liggen dobberen op een luchtbedje……hahahahah.

En tot slot nog die avond naar onze stamkroeg waar Ardie en ik elkaar leerden kennen in maart ’91. Gezellig bijgekletst met Toon en Nel van Babouche.

Nel vertelde nog dat wij het eerste stel waren wat daar een setje was geworden, was getrouwd en nog steeds bij elkaar was ;)

En weer besef ik dat ik toch wel een ongelooflijke mazzelkont ben, met zoveel bijzondere mensen in mijn nabijheid. Stuk voor stuk mensen waar ik een bijzondere klik mee voel, waar ik van kan en mag leren en die soms ook een dingetje van mij meepikken, mensen die mijn leven een prachtige regenboog aan kleur geven…

Liefs,

Harriette

　

Op de motor en zo....

Hi lieve mensen,

Jaja, vandaag alweer een berichtje van mijn kant :)
Want ja, ik heb alweer wat te melden vind ikzelf .......hihi.

De ietwat sombere bui van gisteren is helemaal verdwenen. Ardie heeft me superlief opgevangen waardoor het laatste restje rotgevoel wat er gisteravond nog zat langzaam maar zeker verdween. Ik heb er weer vertrouwen in, vertrouwen in mezelf en in mijn weg naar mijn slankere ik....
Natuurlijk heb ik ook met Ardie mijn plannen rondom de sponsoractie verteld en hij kon er heel kort en duidelijk in zijn: "Jij moet doen wat je goed dunkt, ik sta achter je". Kijk... daar heb je wat aan, wat jullie? Wat is het ook een schat ook.... (wist ik al maar soms is jezelf herinneren ook gezond...).
Ardie was het dus volledig met me eens dat ik mijn sponsoren maar eens moet gaan polsen hoe ze er in staan. Iedereen die liever eindpunt september aan houdt, prima, voor die mensen ga ik dan gewoon op mijn verjaardag bij Dave op de weegschaal.
Voor alle mensen die het wel zien zitten er een compleet jaar van te maken, super. Daar ga ik dus een berichtje voor opstellen om te polsen hoe iedereen er in staat, ik ben benieuwd!
En.... ik heb weer bergen energie om er tegenaan te gaan ook!

Ik had Dave gisteren nog de link doorgestuurd van het blog van gisteren, en zijn respons er op was hartverwarmend en precies goed..
In de loop van de dag, avond en de dag van vandaag heb ik alweer meerdere prikkels voor ongezonde keuzes gehad, en ze tot nu toe, op een enkel stukje chocolade na, prima kunnen weerstaan!

Gisteravond werden we ook nog even door onze buren verzocht. Buurvrouw was vlak daarvoor aan de deur geweest. Ze hadden een soort van spontane Jacuzzi party met een aantal meiden van " de Reden"  en vroeg me of ik toevallig nog die lekkere fles likeur (soort van rode wijn met chocolade) had. En ja hoor, die had ik nog, samen met nog een fles witte chocolade likeur. Beiden gaf ik mee zodat de dames even konden proeven (en er weer minder calorierijke drankjes in onze koelkast stonden...hihi). Even later werden we dus gevraagd ook te komen, gewoon even voor de gezelligheid.
En ja, gezellig was het! Wat een leuke meiden!

Moe maar heel tevreden viel ik gisteravond (rond middernacht) in mijn bed. Ik sliep binnen een nano seconde volgens mij...

Vanmorgen om half zeven werd ik spontaan wakker. Ik had trek, voelde me fit en ben daarom maar opgestaan. Ik zou vandaag bezoek krijgen en wilde voor de tijd alle klusjes gedaan hebben.
Dus... toen om 9 uur de glazenwasser langs kwam om onze kunststof ramen te "pimpen", was ik al bijna door mijn lijstje klusjes heen! Heerlijk! Om 9 uur al je klusjes af en nog een hele dag voor me!

De glazenwasser werkte goed door en het resultaat mag er zijn vind ik:



Onze kozijnen waren behoorlijk verweerd, vieze strepen stonden erop die ik er niet meer af kreeg. Ze zien er nu weer uit als nieuw....

En voila, ons "zo goed als nieuw" huisje ;)

En zoals afgesproken, rond kwart over tien stond André voor de deur. André is een mailvriend van me die ik ongeveer een jaar geleden leerde kennen via een oproep in de het "Onkruid magazine".

Hij was op zoek naar mensen die niet bang waren voor een "echt"  gesprek i.p.v. alleen maar gesprekjes over koetjes en kalfjes.

Tja, jullie kennen me inmiddels. Het oproepje was me op het lijf geschreven dus... ik reageerde.

Bijna wekelijks hebben we mail-contact. Over zo'n beetje alles wat ons bezighoudt. Van werk tot gezin en alles daartussenin. Gewoon een leuk contact wat langzaamaan uit lijkt te groeien naar een heuse leuke vriendschap.

En... André is motorfan. Hij maakt zo wat kilometers door Nederland, wat hem wel eens wat jaloerse opmerkingen van mijn kant opleverde. Want ja, ook wij hebben een motor maar... Ardie rijdt niet heel vaak en als hij gaat is het zonder mij. Dit omdat ik een onervaren " bijrijder"  ben en hij zich er dus niet zeker bij voelt mij achterop te nemen (ik ben tenslotte ook niet bepaald een 'vedergewicht').

André had van dat soort zorgen geen last en had me al een hele tijd terug beloofd zo gauw het weer mee zou werken, deze kant op te komen en me dan een stuk mee achterop te nemen.

En jaaaa. Vandaag was het dus die dag. Eerst hebben we natuurlijk een hele tijd gewoon lekker zitten kletsen. En ook zo "live" schuwden we de meer diepgaande gesprekken niet zo bleek.

En na een snelle lunch kwam daar zijn vraag of ik nog achterop wilde.

Tja.... dat hoefde hij maar 1 keer te vragen. Ik heb mijn laarzen aangetrokken, me goed ingepakt (want ja, op zo'n motor is het toch een stukkie frisser), de helm van de kast afgeplukt (en een dikke laag stof er af gewist) en klaar was ik er voor. :)

Het erop klimmen was even puzzelen maar bleek achteraf vrij eenvoudig en weg waren we.

 Andre's motor

 En André op z'n motor :)

Nou lieve mensen........ Ik heb genoten! Ik vond het zo verschrikkelijk, ongelooflijk gaaf! Het was echt genieten met hoofdletter G. Van alles trouwens... Van het accelereren, tot het bochtjes nemen, van het rustig toeren tot de hendel ver open op de autoweg. Ik vond het allemaal geweldig!

Ik denk dus dat ik nog maar eens met Ardie moet babbelen want ik denk dat Jetje gewoon motor rijlessen wil gaan nemen :)

Ik heb het altijd al gedacht en vandaag heb ik het kunnen ervaren.. Motorrijden is iets wat absoluut, zonder enige twijfel, totaal bij mij past :)

Dus ... hierbij nogmaals mijn welgemeend dankjewel richting André. Die voor dit bezoekje een rit van een uurtje of 2 overhad (Lelystad) en me daarna ook nog een heel stuk achterop nam....

En natuurlijk ook een dankjewel richting Patricia, zijn vrouw, die me haar man een dagje "uitleende". Ik kan me levendig voorstellen dat je op een vrije zaterdag ook wel dingen weet te verzinnen om gezellig samen te doen. Dus aan beide.... lieve mensen, bedankt! Jullie hebben me heel blij gemaakt...

Het was dus een topdag, na die dip-dag van gisteren. Ik ben er weer helemaal bovenop, heb er weer zin in en kijk weer vol vertrouwen en plezier vooruit. Heerlijk!

Liefs,

Harriette

D-day deze keer dip-dag?

Hoi lieve mensen,

Tja, vandaag was weer een D-day, een dag/moment waar ik naartoe leef en meestal ook weer nieuwe energie opdoe.
Vandaag was ietsjes anders. Niets negatiefs over Dave hoor, hij heeft zijn best gedaan me weer met een goed gevoel te laten gaan.

Wat er aan de hand is? Nou eigenlijk niet eens iets schokkends. Het moment wat ik gevreesd heb is gewoon nu daar. Het moment dat je het gevoel hebt dat je alles doet om af te vallen en geen gram kwijt raakt.....

Helemaal terecht is mijn teleurstelling niet trouwens. Want inderdaad, in die 5 weken ben ik volgens de weegschaal niet afgevallen, maar ik heb wel 1% meer spiermassa gekweekt en mijn visceraal vet (het vet rondom de organen) is ook weer met 1 punt gezakt. Twee hele positieve ontwikkelingen. Jaja, ik weet het, ik hoor het allemaal, maar toch.... toch baal ik gewoon.
Ik heb nog maar een korte tijd om zoveel mogelijk geld voor Duchenne binnen te slepen. Ik wil dus gewoon heel graag een goede eindspurt maken m.b.t. de actie. Die dip mag wat mij betreft dus potverdomme ff wachten tot na deze actie. Dedju!

Dus tja, hoezeer Dave ook zijn best gedaan heeft me op te peppen, ik zit even in een dipje.
Zelfs de tranen vloeiden terwijl hij juist zo zijn best deed om me een goed gevoel mee te geven...
En ook Dave vond het niet echt goed te begrijpen, ook hij was heel benieuwd nu ik al zoveel weken weer zoveel intensiever bezig was met sporten. Want geloof me mensen (en voor die twijfelen ik heb getuigen en een filmpje om het te bewijzen) ik heb de afgelopen weken mijn stinkende best gedaan met sporten. Ik had met enige regelmaat geen droog stukje kleding meer aan. Twee keer per week doe ik tegenwoordig een pittig circuit, inmiddels zelfs telkens met 2 cardio oefeningen en dan nog een stukje kracht, en dat een keer of 6 achter elkaar. En geloof me, dat is HEEL pittig, zeker als je al 25 min je longen uit je lijf hebt geswingd op de crosstrainer, waar ik het programma ook flink opgevoerd heb ook nog eens.... En tussen die twee pittige trainingsdagen heb ik nog altijd een "gewone" sportdag.

Hieronder twee korte filmpjes terwijl ik met de zgn kettlebell bezig ben. Ze lijken een beetje op een koe-bel, maar dan veel zwaarder :). Het ding waar ik hieronder mee aan het swingen ben weegt 12 kg...
Het is een nieuwe manier van cardio/kracht training, en geloof me... het kost heel veel energie dat spelen met die dingen....

Eigenlijk wel jammer dat jullie het geluid niet horen wat er bij hoort. Op een of andere manier lukt het me niet om de filmpjes met geluid over te halen naar de pc. Want echt, Monica Seles is er niks bij..... ;)

De teleurstelling was er dus, en die is er nog steeds. Heel eerlijk... toen ik straks van mam en zuslief afkwam na het rondje poetsen en een kop koffie had ik mezelf eigenlijk voorgenomen even flink te gaan snaaien, gewoon... uit pure frust even me helemaal vol vreten. En ja, daarna weer met goede moed verder, dat wel, maar helemaal gezond is het niet.... en echt....Ik had HEEL veel zin in!

Maar goed, ik moest nog wat boodschappen doen en goddank heb ik onbewust dat gedaan wat we ook geleerd hebben bij de obesitaskliniek. Op het moment dat je in een oude (slechte) gewoonte wilt schieten, even je zinnen verzetten, even wat anders gaan doen.
Nou, ik moest nog naar de apotheek en wat boodschappen halen in het dorp. Dat ging ik dus eerst doen.

En ja ja, wat doet een vrouw als ze zichzelf op wil vrolijken? JUIST! Shoppen!!!
Ik heb dus een nieuwe broek en een paar schoenen gescoord. En die broek bevestigde nog een keer wat ik al langer geconstateerd heb. Ik ben echt duidelijk in omvang geslonken. Qua maat zit ik bijna vergelijkbaar aan mijn slankste periode destijds na de obesitaskliniek. Qua kilo's scheelt dat echter nog bijna 10 kg... Waar dat in zit?? Geen idee, misschien meer spieropbouw tegenover destijds, misschien gaat het er gelijkmatiger af, wie zal het zeggen...

Hoe dan ook, die ronde door het dorp (en die paar tientjes, want duur was het shoppen niet) heeft er wel voor gezorgd dat ik nu bij de lunch heel braaf een relatief gezond broodje kipfilet heb gegeten i.p.v. allerlei ongezonde dingen waar ik dan later weer spijt van zou hebben gehad.
Oftewel, een heuse vreetbui. Want eerlijk is eerlijk, ik zat HEEL dicht tegen een echte fikse vreetbui aan. It was a very close call deze keer. Pffff.

En nu ik dit hier zo allemaal neertik komt ook langzaamaan mijn positieve zelf weer naar boven. Kan ik oprecht blij zijn dat ik die vreetbui af heb kunnen wenden, kan ik ook blij zijn met het resultaat wat ik wel behaald heb, en merk ik dat de sombere stemming stilletjes aan verdwijnt. Toch wel erg therapeutisch, zo'n blog bijhouden.....

Een beetje baal ik nog steeds, niet voor mezelf, ik heb er alle vertrouwen in dat ik nog best wel wat aan kilo's ga verliezen. Nee ik baal gewoon een beetje dat ik niet meer eruit sleep voor Duchenne. Ik had gewoon gehoopt nog een fikse eindspurt te maken en zoals het er nu naar uitziet, zit dat er niet in.
Ik zat net te kijken. Oorspronkelijk zou ik de actie afronden net voordat Roy gaat fietsen. Maar omdat Roy en Francy rond die tijd heel druk zijn met voorbereidingen lijkt me dat niet zo'n strak plan. Want Francy heeft al gezegd dat ze er wel een heus officieel moment van wil maken. :)
Gevoelsmatig zou ik het liefst de actie willen verlengen tot het eind van het jaar. Zodat de race tegen de kilo's voor Duchenne in totaal een jaar duurt, maar ja, dat is weer niet eerlijk tegenover mijn sponsoren..... Ik zou tenslotte in september eindigen.
Ik kan dus twee dingen doen. Of ik rond de actie af op 21 september, mijn verjaardag. Een feestelijke dag is altijd leuk om zoiets te doen. Of ik ga al mijn sponsoren mailen met de vraag of ze het ermee eens zijn dat ik de actie verleng...... Daar moet ik nog even op broeien... en natuurlijk even met mijn steun en toeverlaat Ardie overleggen.

En tja, natuurlijk ben ik ook heel eerlijk gaan kijken naar de afgelopen weken. Er zat een week vakantie tussen, en die week heb ik echt wel wat minder gezonde lunches gehad, zijn we geloof ik 2x gaan uit eten en zo... En ook over al die 5 weken gezien, als ik heel eerlijk kijk had ik links of rechts waarschijnlijk nog wel wat verstandigere keuzes kunnen maken. Echt heel duidelijk kan ik mijn vinger er niet op leggen, voor een deel blijft het onverklaarbaar voor mezelf. En ach, wat heeft het ook voor zin om nog lang erover na te denken. Het is zoals het is. Ik kan beter vooruit kijken. ;)

Over 4 weken heb ik het volgende weegmoment. 4 weken met nieuwe kansen. Het sporten ga ik trouwens mooi voortzetten op deze manier. Ik voel me er gewoon hartstikke lekker bij, en dat is uiteindelijk het allerbelangrijkste. En ik ben ondanks het dipje, hartstikke trots op mezelf. Trots dat ik al zover ben gekomen, trots dat ik zo trouw ga sporten, trots dat ik zo vaak wel goede keuzes maak, en... trots dat ik bovenstaande zo eerlijk met jullie durf te delen.
Want ja, als het goed met je gaat, als je je lekker voelt of goed resultaat haalt, dat is gemakkelijk om te delen. Maar voor mij is het altijd lastig geweest om mijn zwakkere momenten de delen met anderen. Eigenlijk was het altijd maar een heel select groepje mensen die het mochten zien als ik in een dip zat en nu flep ik het zo het web op... toch een aardige vooruitgang dunkt me :)

Eerlijk is eerlijk. Of ik het ook eerlijk verteld had als ik daadwerkelijk die gigantische vreetbui had gehad? Daar durf ik geen gif op in te nemen....

Ik rond voor nu af. Eigenlijk wil ik gewoon wat vaker gaan bloggen en dan minder lange stukjes, net zoals mijn collega en vriendin Rianne doet. Misschien wel mega korte stukjes met alleen de highlights van de dag of zo. Ach ja, ik zie het wel. Voor nu is het in elk geval genoeg.

Thanks voor het lezen en meeleven en tot gauw!

Liefs,
Harriette

Ik vind het gewoon lekker...

Ongelooflijke lieve mensen, wat zit ik ontzettend lekker in mijn vel!
Nu heb ik van nature al een redelijk zonnig gemoed, en zit ik al ettelijke maanden erg lekker in mijn vel, het lijkt wel of het steeds lekkerder en lekkerder gaat voelen! Ter illustratie hier nog een foto van het Duchenne concert 30 juni...

Vanmorgen werd ik alweer blij van de weegschaal. De vakantieweek heeft niet al te veel schade toegebracht, volgens de weegschaal ben ik weer 0,7 kg lichter dan tijdens het vorige weegmoment bij Dave. Vorige week was er wat bijgekomen mede door de heerlijke relaxte vakantieweek.
0,7 klinkt misschien als niet veel maar ik ben er hartstikke blij mee, iedere kilo is er een (minder) en het gaat dan misschien langzaam, er zit nog steeds beweging in.

Ook in mezelf zit er volop beweging! Gisteren hebben twee collega's en ik besloten dat een time management training gaan volgen met een ietwat spirituele inslag. Het gaat er met name om dat je wel allerlei " kunstjes" aan kunt leren, maar wil je echt een verandering, dan zul je ook eerlijk naar je eigen rol in het geheel moeten kijken. Ik heb er in elk geval al enorm veel zin in! Het zal ergens in het najaar ergens een keer gaan gebeuren.
Het was, ondanks dat het wat hectisch was, een heerlijke dag werken gisteren. Lekker opgeschoten en heel veel gelachen. Echt een heerlijke dag!

En 's avonds weer lekker sporten. Ik denk dat ik nu wel kan zeggen dat ik toch echt een tikje verslaafd ben geraakt aan dat stofje... je weet wel, endorfine.... :)
Afgelopen week heb ik o.l.v. Dave weer een flinke schep erbovenop gedaan. Mijn warming up blijft 25 min crosstrainer, helling. Alleen niet meer op niveau 5 maar inmiddels zelfs op 8 met minimaal 120 rotaties per minuut! En afgelopen week ook nog 2x (dinsdag en donderdag) een circuit.

Dinsdag kwam Dave er mee dat hij er een nieuwe variatie in wilde brengen. Dus niet 1 cardio apparaat maar 2. Dus eerst 2 min crosstrainer niveau 8, minimaal 120 rotaties. Daarna 2 min loopband, 5% helling, tempo 5,3 en daarna 1/2 - 1 minuut krachttraining. In totaal 5x het circuit. God was was ik nat van al het zweten maar wat voelde ik me lekker!
Woensdag als hersteldag alleen de crosstrainer en een paar eenvoudige oefeningen gedaan.
En toen was het weer donderdag. Mijn collega Rianne had op me gewacht dus samen togen we richting bedrijfsfitness. En.. ik ben hartstikke trots op haar, ze heeft een lijf wat niet altijd wil en toch zet ze door. Soms moet ze zelfs wat afgeremd worden terwijl ik af en toe wel een trap onder mijn kont kan hebben :)

En wat was het gezellig weer daar donderdag. Wat hebben we gelachen met elkaar!
Dave had weer een andere variatie bedacht. 2 min fietsen, een stuk uitlopen, dan een stuk met een heel pittig tempo, weer een stukje uitlopen en dan kracht. Het was heftig, ik was drijfnat aan het eind van de training, zeker omdat ik mezelf al helemaal gegeven had met de crosstrainer....
Ik geloof dat ik het circuit uiteindelijk 6x gedaan heb, telkens weer net een stukje verder gepusht door Dave (kom op nog 2! nog 1! Motiverende yels waar ik blijkbaar gevoelig voor ben :)

Ik vertelde hem dat ik bij het lopen de neiging kreeg om te gaan rennen. De laatste x liep hij met me mee en op het moment dat ik met mijn snelle looptempo moest beginnen begon Dave heel rustig te rennen. En ik ging automatisch mee en... het ging hartstikke lekker! Nu voelde ik pas echt wat voor winst ik behaald heb het afgelopen jaar. Ik vroeg hem of het geen kwaad kon voor bv mijn knieën en idd, om nu te gaan hardlopen is niet handig maar op deze manier, in het circuit is het wel te doen. Lekker!
Dave was ook erg complimenteus. Hij vertelde dat het steeds lastiger werd me te pushen, dat ik vanuit mezelf al steeds een stapje verder ga, dat hij van Ardie een stapje terug moest doen omdat hij me anders niet meer de baas kon kwam trouwens ook voorbij, tot grote hilariteit van ons allemaal. God wat hebben we gelachen met elkaar. Zeker als ik weer eens flink moest kreunen om de laatste paar x de gewichten omhoog te krijgen.... Onze buikspieren zijn in elk geval ook weer goed getraind!
Wat ben ik blij dat ik bij Dave uitgekomen ben om mij te begeleiden. Hij voelt me goed aan, kan goed luisteren, gaat respectvol met mensen op, heeft humor (en een hele grote smile), hij weet mij (en alle anders sporters) telkens weer te prikkelen waardoor het sporten ook leuk blijft. Ik moet zeggen, de bedrijfsfitness is er echt flink mee vooruit gegaan sinds hij er werkt.....
Ik heb trouwens ook besloten dat ik bij hem onder begeleiding blijf ook als de sponsoractie voorbij is. Ik merk dat ik er gewoon erg veel aan heb om om de zoveel weken naar hem toe te gaan, dus dat blijf ik er gewoon lekker in houden. Een cadeautje aan mezelf noem ik het dan maar :)

Dus deze week geen ellenlang verhaal, geen hele bijzondere dingen, maar gewoon lekker. I feel good!

Vandaag heb ik thuis gewerkt, met regelmatig een pauze en wat voor mezelf. Ik voelde me zo ontzettend lekker dat ik gewoon regelmatig even wat moest zingen. That reminds me... ik heb wel een nieuwtje!

Bij Happy Sound hebben we een prachtig nummer, Gabriella's sang, een Zweeds nummer uit de film as it is in heaven. Een film die we met een groot deel van het koor hebben gezien en die ons heeft geraakt.
Dit liedjes is in de film speciaal geschreven voor een lid van het koor wat mishandeld wordt door haar man. Het is een kippenvel nummer wat in ons koor door Therezi met ziel en zaligheid wordt gezongen.

http://www.youtube.com/watch?v=-Hs9ck1aal8&feature=player_embedded

Ik ben haar backup voor het geval ze tijdens een optreden onverwachts er niet kan zijn. En ook al zou ik het nummer ook heel graag een keer zingen, ik respecteer het dat ze dat liever niet heeft. Het is bij ons kaar echt en oprecht haar nummer en dat moet ook zo blijven.
Nu hoorde ik een tijd geleden dat het Venrays mannenkoor dit nummer ook brengt en tja, toen ging er iets broeien bij me.
Ik heb de stoute schoenen aangetrokken en het koor gemaild. Dat ik dit nummer zo ontzettend graag een keer zou willen zingen maar waarom dat niet mogelijk is bij mijn eigen koor. En toen de brutale vraag gesteld of ik tijdens een repetitie niet een keer het nummer met hun mag komen zingen!
En .... inmiddels heb ik reactie. Heel misschien gaat ze het nummer voor (ik geloof) het slotoptreden op de planning zetten en in dat geval mag ik in september/oktober komen auditeren!!!
Ik heb meteen terug gereageerd dat ik dan ga duimen dat ze het op het programma zetten! Als ik mag gaan auditeren zou mijn wens al uitkomen, als ik het nummer uiteindelijk ook met een uitvoering met ze zou mogen zingen zou een droom werkelijk laten worden..... dat zou helemaal fantastisch zijn.
Wat zou ik dat ontzettend, super-fantastisch-ongelooflijk-knetter-gaaf vinden!
Tja, het ergste wat me kan gebeuren is dat ze het niet op de planning gaan zetten. Echt een gevalletje nee heb je, ja kun je krijgen. Dus lieve mensen ... fingers crossed!

Voor nu sluit is af. Ik hoef ook niet iedere week zo'n ellenlang verhaal te maken nietwaar? hahahah.

Veel liefs,
Harriette

Vakantie en de stoel van God

Bijzondere titel als je het zo ziet, tja, ik was aan het broeien hoe ik mijn schrijfsel deze week zou noemen en kon niet kiezen vandaar een combi van de twee onderwerpen waar ik het zéker over wil hebben :)

Vakantie. Jazeker, ik heb een weekje vakantie. Ja oké, hij is bíjna voorbij, nog 1 dagje en dan mag ik weer aan het werk. Maar ach, dan een weekje of zes en dan heb ik nog 3 weken dus...

De voorspellingen deze week waren zo la-la. Beetje mooi en veel regen. Ardie en ik lachten er al mee, we hadden ons voorgenomen om het zwembad te zetten en ik zou 1 dag bij "ons mam" gaan "puinruimen" en voor de rest zouden we vóóral véél gaan genieten. Ergens voelden we aan ons water (of was het gewoon stiekeme hoop?) dat het wel mee zou vallen met al die regen.
Hoe dan ook. Hoe het afgelopen week met het weer verlopen is weten jullie allemaal. Het was zonnig, het was heerlijk warm, af en toe wat klef maar heej MIJ hoor je daarover niet klagen (bovendien bij Singapore peanuts), de grootste laag nattigheid die ik afgelopen week over me heen kwam, kwam uit de tuinslang van onze buurman gisteravond die buiten de plantjes, mij ook even water wilde geven (wat hem trouwens een emmertje vanuit ons op dat moment nog vrij lege zwembad, dankzij Ardie treffend gegooid, retour opleverde....), de "zegen" van boven blijft tot nu toe dus nog uit.
Alle voorspellingen voor morgen zijn slecht, toch heb ik de hoop dat ik morgenvroeg nog een redelijk droge wandeling door de bossen van Groesbeek kan maken. Ik ben benieuwd.....

Onze vakantie is dus weer een super lekkere, relaxte, échte vakantie. Was die in mei ondanks al het werk in onze woonkamer al een cadeautje, deze mag je gerust een klein wondertje noemen in Nederland... (en zeker als je Ardie en Harriëtte heet, en diverse zomers in Nederland op de camping verregend, half bevroren of weggedreven bent).

Onze kruiden doen het goed met dit weer

 

En onze varens worden zo groot dat mr. Boeddha bijna niet meer zichtbaar is :)

De dagen kabbelen rustig voort. Relaxed, beetje uitslapen, rustig ontbijten, beetje rommelen in en om huis, veel gezellige bezoekjes bij de buren en familie en vooral heel veel buiten zitten en in mijn geval lezen. Heerlijk, urenlang, aan een stuk door, lezen. Wat een genot!
Buiten een hele stapel Margrieten en Libelle's die ik van zuslief kreeg, ben ik ook in mijn nieuwe boek gedoken, maar... daarover dadelijk meer...

Qua afvallen gaat het redelijk. Ik heb het idee een pond verder te zijn in mijn race maar durf er geen gif op in te nemen. De verleidingen zijn groot tijdens zo'n vakantieweek waarin de regelmaat ver te zoeken is...

Lekker eten is iets wat volgens Ardie onlosmakelijk bij het leven en zéker bij vakantie hoort, dus tja.... keuzes ... keuzes en nog eens keuzes maken.
Daarom ben ik deze week ook heel braaf toch twee keer op en neer naar Venlo gekachelt om te gaan sporten. Dinsdag kreeg Ardie een nieuw trainingsschema dus toen is hij mee geweest, donderdag had ik met Dave een circuit afgesproken, even flink afgeknepen worden door mr. D .... raar maar waar..... zoooo lekker! hahahha.

Woensdag zijn zus en ik een groot deel van de dag zoet geweest om mam's slaapkamer in orde te maken voor als er t.z.t. een hoog/laag bed moet komen. Op zich merk je nog niet veel aan haar maar mijn gevoel zegt me dat het wel zit te broeden in haar. Ik hoor haar vaker over buikpijn, het lopen gaat volgens mij niet bepaald vooruit en tja, weet ik veel, een gevoel is niet altijd te verklaren met logische, met feiten onderbouwde logica. Hoe dan ook, ik had het de week voor onze vakantie met zuslief erover en we zaten al langer tegen mams heiligdom, haar slaapkamer aan te hikken.
Mam had daar nl. een hele verzameling aan spullen staan waar ze geen afstand van wilde/kon doen en wat ons het poetsen daar niet bepaald gemakkelijk maakte.
Om een lang verhaal kort te maken: De slaapkamer ligt er weer gelikt bij, buurvrouw en daarmee het handwerk gedeelte van "de Reden" in Venray, is 1 mega groot koffer, 1 hele grote doos en nog een aantal kleinere koffers vol met meters stoflappen rijker. Dat wat niet gebruikt kan worden gaat naar de winkel van Sinkel.
Verder is er nog e.e.a. naar de stort gegaan, en 1 mandje met sentiment staat op dit moment bij mij in de woonkamer om uit te zoeken.
En mam? Die onderging het wonder boven wonder heel goed. Iets waar ik heel heel blij om ben.
Het was dus niet bepaald de leukste dag van de week maar ik denk wel zo'n beetje de meest bevredigende.....uiteindelijk dan ;)

Woensdagavond was helemaal top. Heerlijk eten bij Sushimi in Venlo, mijn favoriete eten sushi en zo... mmmmm.
http://www.sushimivenlo.nl/index.html

Donderdagavond hadden we de buren uitgenodigd om mosselen te komen eten. Het seizoen is weer begonnen en buurvrouw had het nog nooit en buurman heeeeel lang geleden gehad.
Ardie en ik vinden het heerlijk maar ook erg gezellig om het met meer mensen te doen, en aangezien onze buren zo'n setje is van 1 uit heel erg veel dozijnen als je godsgruwelendigveel mazzel hebt... was de uitnodiging zo gedaan en ook aangenomen! Het werd een ontzettend gezellige avond, met heel veel heerlijke mosseltjes en een dessert (dankzij de pattesier van HANOS), een dessert.... Buurman en ik hadden de chocolade versie.... we zullen er nog lang over na-kwijlen .... zoooo lekker!

En zo kwam uiteindelijk vrijdag. En nóg hadden we het zwembad niet staan dus hup, aan de slag.
Kunstgrasmat gelegd, alle kiezels verbannen naar de zijkant van de tuin, het bad prachtig glad uitgelegd, bíjna geen plooien... Rand opgepomp en slang er in.
So far ... so good. Totdat Ardie ontdekte dat het nepgras knap nat werd... @#$$% een lek!
Wat zeg ik? 1 lek??? Neeeee, heel veel kleine gaatjes, een hele %$#@ strook gaatjes.
Gadverdamme.... Tja, zit niks anders op denk ik dan, water er uit en proberen te plakken en anders op zoek naar een nieuw. Maar ja... Ardie had even wat meer tijd nodig.
Laat ik het zo zeggen. Het was even een tijdje zwaar bewolk, hèèèèl plaatselijk in Venray.... ;)

Het zwembad toen het uiteindelijk toch stond, zo goed als vol, met wat pleisters voor de diverse wondjes...

Uiteindelijk de dag toch nog gezellig, wat zeg ik, superdeluxe, op en top vakantiestyle... afgesloten bij welness resort... "bij de buren"!

Vandaag een gewone zaterdag, schoonmaken bij mams, boodschappen, bad geplakt en zo, wat rommelen in en om huis en heel veel lezen.

Kom ik terug op het boek waarin ik bezig ben. Het is een boek van Paul Brand en heet "de stoel van God". Mijn god wat een indrukwekkend boek.
Een collega van me tipte me laatst, ze had me horen vertellen over de boeken van Kim Moelands (een CF patiënte die 2 prachtige, heel indrukwekkende boeken heeft geschreven over het afscheid van haar vriend, haar rouwproces en haar uiteindelijke longtransplantatie).
CF is een afschuwelijke ziekte. Net als Duchenne eigenlijk....
En net als Duchenne een ziekte waar je niet oud mee wordt (hoogst zelden in elk geval). CF staat voor Cystische Fibrose, in de volksmond beter bekend als taaislijm ziekte. Ik las de recensie en wist, dat boek wil ik lezen, dus meteen die dag nog besteld en binnen no time in huis (sorry noodlijdende boekhandels, als ik iets snél wil hebben bestel ik). En deze week dus begonnen aan dit indrukwekkende boek. Geschreven door Paul Brand, een kinderarts en onderzoeker. In feite pleit hij in dit boek voor wet en regelgeving voor actieve euthenasie bij kinderen. Iets wat tot nu toe nog verboden is in Nederland omdat kinderen "wilsonbekwaam" zijn.
In de recensie stond dat het eigenlijk verplichte kost zou moeten zijn voor alle co-assistenten. Nou, ik vind het vooral ook verplichte kost voor al die mensen die met die wet en regelgeving bezig zijn.
Natuurlijk begrijp ik de moeilijkheden (enigszins) rondom dit probleem, maar God allemachtig. Je zou maar een kind hebben wat een afschuwelijke dood tegemoet gaat, een dood die niet om te keren is, waar uiteindelijk, als alle trukendozen leeg zijn niet meer af te keren is, en je moet dan toezien hoe je kind een vreselijke doodstrijd moet doorstaan omdat de artsen met handen en voeten gebonden zijn.....

Ik weet het, niet bepaald een luchtig of fijn onderwerp om mee af te sluiten. Maar ik kan niet anders, zo opgezogen als ik wordt door dit verhaal en het besef dat zoveel ouders, kinderen, artsen, verpleegkundigen en ga zo nog maar even door..... zo vaak geconfronteerd worden met de gevoelsmatig zo onrechtvaardige regelgeving.
Zoals Theo, de fictieve arts in dit verhaal het zo mooi omschrijft in zijn gedachtegang. Je mag als arts niet op de stoel van God gaan zitten en beslissen over leven en dood. Maar... doe je dat, als je zo'n kind ondraaglijke pijn en strijd laat doorstaan door niets te doen, niet ook?

Het boek is bijna uit. Dr. Paul Brand heeft er een fan bij, thats for sure en dit boek? Nadat zuslief hem gelezen heeft wil ik hem de bibliotheek in ons ziekenhuis aanbieden, in de hoop dat het vaak gelezen gaat worden....

Liefs,
Harriëtte

p.s. Het is inmiddels zondagochtend. Het werd vannacht laat omdat het boek uit MOEST.
Het is me behoorlijk onder mijn huid gekropen... mijn god wat een verhaal.
Even voor de duidelijkheid, het is een boek geschreven in roman vorm, het zijn fictieve karakters. Natuurlijk heeft de schrijver zijn ervaringen er links en rechts in verwerkt, dat zeker. Het is in tegenstelling tot Kim haar boeken echter wel fictie.
Feit blijft dat jaarlijks te veel mensen, te veel kinderen en jongeren, sterven aan deze ziekte. Gelukkig zijn de behandelingen de laatste 50 jaar zo sterk verbeterd dat inmiddels ongeveer de helft van de patiënten 30 jaar of ouder wordt. Maar ja... de andere helft dus niet....

Benefietavond vrienden van Tijs

Lieve mensen,

Ik weet bijna niet waar te beginnen. Wat een waanzinnige avond hebben we gisteren beleefd tijdens de benefietavond van vrienden van Tijs!
Het was geen dag met een gouden randje zoals met dat zo mooi zegt, het was een dag met een dikke, vette gouden lijst!
Ik ga niet eens moeite doen om er een beknopt verslag van te maken. Dat zou afbreuk doen aan de bijzondere sfeer van de avond, aan de inzet van al die fantastische mensen.. Nee sorry, jullie zullen gewoon even de tijd moeten nemen willen jullie weten waarom ik zo onder de indruk ben....

Het weer speelde al goed mee, heel prettig als je een evenement in de open lucht hebt. Dat was al het eerste kadootje.
De avond ervoor kwamen een paar vrienden van ons spontaan aan, en we hadden een heerlijke avond waar op een gegeven moment de benefietavond ook ter sprake kwam. Ik vroeg spontaan of ze geen zin hadden mee te gaan, mijn gevoel zei me dat het een fantastische avond ging worden waar je met bergen energie vanaf komt. En spontaan besloten deze vrienden mee te gaan.
Dus Francy een sms gestuurd (sorry Francy... het was al half twaalf.... goddank wist ik dat je vaak nog laat actief bent), en binnen no time een reactie terug dat ze twee kaartjes voor ze apart hield.

Rond kwart voor zes verzamelden een aantal dames van Happy Sound bij ons voor de deur die ook gezellig even binnen kwamen om de nieuwe kamer te bewonderen. Ik had ze gezegd dat ze bij ons voor de deur de auto veilig neer konden zetten, ze hadden hem eerst ergens langs de weg willen zetten op een verzamelpunt maar dat vond ik toch wat tricky op een zaterdagavond...
Zij zouden de hele avond blijven, de rest vertrok vanuit Merselo en ging na het optreden snel weer terug. Het is tenslotte kermis in Merselo en een deel van hen kreeg nog visite. Sterker nog, waarschijnlijk heeft de visite hun koffie in kunnen schenken :)
Hoe dan ook, de sfeer zat er al meteen in, we hadden er zin in! Toen iedereen compleet was vertrokken ze in 1 auto richting Reuver.
Ardie en ik zouden met onze vrienden samen reizen, zodat de rest kon drinken. Ik drink nl zelden alcolol en amuseer met net zo kostelijk op cola light en water... ;)

We waren daarom al lekker op tijd binnen en meteen werden we hartelijk ontvangen door de dames aan de entree, door de dames die de artiesten opvingen en niet te vergeten Francy die ook nog persoonlijk even gedag kwam zeggen. De ontvangst was dus al warm en bijzonder....
Mede ook door de prachtige muziek van een dixieland band.

En wat een prachtige locatie! Ongelooflijk, wat een sfeer straalt "de vertraging" uit. Het is het voormalige stationsgebouw, de treinen komen er ook nog gewoon langs, het gebouw is prachtig opgeknapt, het straalt een geweldige sfeer uit en toen ik de eigenaar zag begreep ik ook meteen waarom......

Deze foto's heb ik trouwens even gebietst bij een collega van me. Ik was helaas toen we binnen kwamen nog niet zo alert er een foto van te maken :)

Al snel hadden we alles opgebouwd en waren we klaar voor de soundcheck. Omdat de podiumwagen een stuk smaller (minder diep) was dan we verwacht hadden, en een groot deel van de wagen ook al in beslag genomen werd door instrumenten van de andere groepen, moesten we heel snel aan het "omdenken".
Happy Sound is nl een koor wat niet statisch staat te zingen maar bij diverse nummers ook een uitgebreide choreografie heeft. Dat was nu niet mogelijk, we waren blij dat we allemaal stonden.
Maar goed, eerst maar snel de soundcheck, en als we daarmee klaar waren zouden we de rest wel bekijken.
We besloten een nummer te gebruiken wat we niet die avond zouden uitvoeren, anders geef je al meteen zoveel weg van je optreden... We kozen voor Halleluja van Lisa, en het ging best lekker. En wat bleek? Ik hoorde later van Francy, dat dit het favoriete nummer van hun zoon Max was!

Na de soundcheck hebben we snel de koppen bij elkaar gestoken en alternatieven besproken, eea was zo geregeld. Goddank zijn we niet zo snel voor 1 gat gevangen :)

Rond half acht begon het offciële gedeelte. Men had een paar prachtige presentators geregeld, Pieter en Frans wát een prachtexemplaren!

De mensen van vrienden van Tijs werden op het podium geroepen incl Francy en haar gezin. (Inmiddels begrijpen de dames van Happy Sound dan ook waarom het wat mij betreft die allereerste keer dat ik Tijs ontmoette, "love at first sight was", wat een heerlijk ventje is het toch. En die prachtige lieve en tegelijk ook grote stoere broers van hem...  Het gezin was het stralende middelpunt daar op het podium.)
Er werd even kort uitgelegd hoe eea ontstaan was, wat voor impact de diagnose destijds had gehad, niet alleen op Francy en Roy maar ook op hun vrienden.
Hoe Francy het innitiatief had genomen voor het boekje en hoe alles steeds verder uitgegroeid was tot wat het nu was. Een solide stichting en een prachtig boekje waarvan de eerst oplage van 250 stuks gemaakt was en wat straks ook in ziekenhuizen als informatieboekje gebruikt gaat worden!
Het allereerste exemplaar werd daarna uitgereikt aan Francy, waarna Francy op haar beurt de 2e exemplaren uitreikte aan Maria de Wildt en Carla Schrijvers die voor de prachtige illustraties en de mooie opmaak gezorgd hebben.

Daarna was het onze beurt. We zongen 7 nummers. I'm gonna knock, Mien durp, Nah Neh Nah, Gabriëlla's Sang, Shoop shoop song, What's a woman when a man, en tot slot Oh happy day.
Zoals ik zei, helaas konden we bijna geen choreografie laten zien, maar ondanks dat kwamen we (denk ik) redelijk goed uit de verf.
Van deze 7 nrs zong ik 2 solo's en 1 duet. Mien durp en Oh Happy day solo, Shoop shoop als duet met Diana. Verder zong Mia nog een mooie solo bij What's a women en Therezi een prachtige bij Gabriëlla's sang..... Hierbij een foto impressie....

Even tussendoor hoe ik mijn solo's beleefd heb...
Mien durp was voor mij erg spannend. Waarschijnlijk is dat ook te horen geweest, normaal gesproken heb ik volgens mij een iets warmere stemkleur. Maar goed, maakt niet uit, het was de premiere voor dit nummer, dat mag nog groeien. Voordat we het gingen zingen heb ik eerst uitgelegd waar het vandaan kwam. Het origineel "ons dorp" van Sonneveld, is een nummer wat ik in de loop der jaren enorm ben gaan waarderen, en wat ik op een gegeven moment, geínspireerd door Karin Bloemen, wilde zingen. Als eerbetoon aan mijn vader die in 2005 is overleden (en die een boer/tuinman in hart en ziel was). Later ontstond het idee het in het dialect te doen en het naar de tegenwoordige tijd te halen. En uiteindelijk werd het een nummer wat helemaal bij mij past. Letterlijk vertaald werd het een te melancholisch lied. Let wel, ik vind het origineel fantastisch maar ik denk gewoon anders... Ik denk met veel liefde terug aan vroeger maar geniet ook van het nu. En dat wilde ik graag in het lied door laten klinken. Met behulp van mijn zus Marij voor de finishing toutch is dat, denk ik, ook goed gelukt.
En de reden dat ik het die avond wilde zingen was duidelijk voor mij. Ik wens alle jongens en mannen toe dat ze MINSTENS een leeftijd, en liefst zo fit mogelijk, mogen bereiken dat ze dit soort nummers ook echt gaan waarderen. Daarvoor moet je een bepaalde leeftijd bereiken denk ik zo...
De uitleg en het lied kwamen aan had ik het idee.....

De shoop shoop song ging erg lekker, alleen gingen Diana en ik bij het allerlaatste stukje wat mis. Maar goed, ik was tevreden :)

En Oh happy day. Ik blijf het  een heerlijk nummer vinden. Echt een nummer wat ik met ziel en zaligheid zing. Waar ik helemaal in op ga, bijna vergeet dat er nog mensen voor me staan....
En mensen...... WAT een enorme muur van geluid kwam daar achter mij vandaan!  Ik hoorde mezelf op een gegeven moment niet eens meer.... hahahahha.

Dus ondanks dat ik verre van ons beste optreden was, denk ik dat we heel tevreden mogen zijn. Ik denk dat we goed hebben laten zien wie we zijn. En zoals ik altijd zeg. De grote kracht van happy sound is dat iedereen er kan en mag zijn die ze is. Iedereen wordt in z'n waarde gelaten.
En ons grootste doel is laten zien en horen, hoeveel plezier we hebben in het maken van muziek.
En beide zijn volgens mij gisteren duidelijk naar voren gekomen. En... ik heb veel prachtige complimenten namens Happy Sound mogen ontvangen.

Toen de presentatoren op het podium kwamen, bleek dat iemand ze in het oor gefluisterd had dat ik deze sponsoractie gestart was (hé Therezi), dus daar wilden de heren meer van weten :)
In het kort heb ik uitgelegd hoe het idee ontstaan is en het applaus was  hartverwarmend toen het publiek hoorde hoeveel ik al kwijt was en hoeveel kilo sinds de actie gestart was. De presentatoren hadden nog iets anders opgevangen qua verrassing maar daar mochten ze niets verder over vertellen :) Het bleek dat mijn hoofdsponsor twee envlopjes bij had met  25 euro per kg! Dus 1 voor de 11 en 1 voor de 12 (die er toch aan zit te komen). Ik was behoorlijk onder de indruk en ben meteen naar Francy gelopen om het af te dragen.

Na ons optreden snel het podium ontruimen zodat Phil's connection hun eerste blok kon gaan spelen. Wat een gave band! Wat een pracht muzikanten. Ik kon bijna niet blijven zitten en om eerlijk te zijn.... al snel stonden we met een clubje te dansen. Heerlijk!

En daarna kwam de plaatselijke dichter Herman Bors aan het woord. Wat een prachtig literair stukje in het dialect had hij gemaakt. Wat hébben we gelachen! Echt geweldig.

Mijn lieve collega/vriendin Rianne, ze "matchte" in alle opzichten bij "ons van Happy Sound"

Een deel van Phil's connection op de achtergrond 

Het publiek luisterde met aandacht....

Na dit stukje literair vermaak kwam het tweede deel van Phils connection. Tja, toen waren we helemaal niet meer te houden! We hebben ons heerlijk vermaakt op de "dansvloer". Of ja, dansvloer... voor het podium was ruimte......die hebben we gebruikt ook! :)

Daarna volgde de eerste veiling. Ze hadden echt een paar prachtstukken weten te verzamelen. Twee prachtige cd's van Sanne Verdonck, een shirt van die onfortuinlijke wielrenner die vorig jaar tijdens de tour zo'n klap maakte en door prikkeldraad zijn hele been verwondde én de tour toch uitreed, een prachtig schilderij, nog een shirt (sorry, ik ben heel even kwijt van wie die was, ik geloof van een aanstormend talent met mountainbiken) en een fotoshoot.
Ze startten met de cd. Een eerste stuk gaat altijd wat stroef, en dit waren nog wel 2 cd's ook. Dus heb ik meteen geboden (even het zaakje op gang brengen). Uiteindelijk ginden de cd's voor 40 euro weg. De shirtjes waren in trek. Die eerste wilde de eigenaar van de Vertraging persé hebben, hij heeft flink in de buidel getast. Ook het shilderij was populair en uiteindelijk werden alles stukken goed verkocht. Met name door de bezielende manier van verkopen van de burgemeester van gemeente Beesel, Petra Dassen en de presentatoren. Alleen hun presentatie was al goud waard!

Vervolgens was het tijd voor de 3e set van Phil's connection. En ook nu gingen we weer helemaal uit ons dat op de dansvloer, god god, wat wás dat heerlijk! En voor de nodige ontspanning waren daar de dames van massage studio Body & Mind uit Beesel, die overheerlijke stoelmassage's gaven. Ik heb heel veel respect voor deze dames. Ze hebben de HELE avond, bijna doorlopend, staan masseren. Chapeau!



Daarna was het tijd voor het eerste optreden van Sanne Verdonck en Laurens-Jan Pubben. Wat een bijzonder muzikale mensen. Echt... ik heb met bewondering staan te luisteren en kijken, diep respect!
Wat een talenten....wat gingen ze op in hun muziek, wat hébben we van ze genoten...

En daarna volgde de tweede veiling deze avond, met een paar echte topstukken bij. Er waren twee kunstwerken te koop, echt prachtig, beiden, en nog een shirt van Bart Brentjes. Een legende op het gebied van mountainbike sport. Een wereldkampioen!

De prijs voor het eerste kunstwerk ging hard, het was erg gewild. Ik weet niet meer precies wat het opbracht maar ik meen me te herinneren een goede 200 euro. Het shirt ging wat moeizamer, er waren natuurlijk ook maar een beperkt aantal wielerliefhebbers, maar uiteindelijk ging de prijs toch nog over de 300 euro als ik me niet vergis. Het mooie vond ik wel dat een van de jongens met Duchenne het uiteindelijk wist te bemachtigen. Ook alweer zo'n heel bijzondere knul.

En toen kwam het andere kunstwerk. Onze vrienden hadden ons ingefluisterd niet te schrikken als ze zometeen gingen bieden, ze waren bereid om ver te gaan. Dit omdat ze laatst een organisatie spontaan sponsoring hadden aangeboden en dit geweigerd werd! En dat hadden ze nu al voor de tweede keer meegemaakt. Wat haar de droge opmerking opleverde van mij "als jullie nog eens op zoek zijn naar iemand om te sponsoren... Happy Sound zou het met dank aannemen" (door de economische crisis waardoor we bijna geen betaalde optredens meer krijgen, en het steeds verder korten van subsidies is het ook voor ons lastig om het hoofd boven water te houden). We moesten allebei erg lachen, ze zou een volgende keer aan ons denken, maar nu was het voor dit prachtige doel.
Vol spanning wachtte ik af wat ging gebeuren, ik zat me te verkneukelen!
En jawel hoor, de prijs vloog omhoog, 200 euro, 300 euro... het ging in een razend tempo. Het werd een hele show, de burgermeester liet op een gegeven moment al vallen "we gaan voor 500" ... little did she know.....
De prijs steeg verder... 400 euro, 460 euro... waarop onze vriendin op de tafel ging hangen en riep "ik bied 500 euro!". Het publiek ging banana's! En... heel even een aarzeling en toen bood de andere bieder in 1 klap 550 euro! Bij 500 was de limiet van onze vrienden wisten we. Dus uiteindelijk werd het kuntwerk voor het fantastische bedrag van 550 euro verkocht. Het is van een aanstormend talent. Het zal het goed doen te horen wat voor sensatie zijn werk heeft gebracht. En god wat stonden onze vrienden te glimmen.. hun doel was bereikt, ze hadden de prijs goed weten op te drijven. Geen teleurstelling dat ze het niet hadden, ze gunden het de Reuverse gemeenschap dat het daar bleef.

Maar wat er toen gebeurde.....Onze vriendin stond te glimmen, kijkt me aan en zegt "nu zijn we die 500 euro nog niet kwijt… dus Harriëtte… hierbij schenk ik Happy Sound deze 500 euro”!

Mijn mond viel open, tranen welden op, en Therezi die naast me stond riep “wat zeg je? Dat meen je niet!”. Maar jawel, het was bloedserieus… in 1 klap zijn we voorlopig van onze zorgen bevrijd. Kunnen we onze passie volgen, ons vol overgave gaan storten op de voorbereidingen van ons 30 jarig jubileum en hebben we langer de tijd om ons te beraden op manieren om andere financiële bronnen aan te boren.

De dames van het koor vielen stil. Ze waren bijna in shock, ongeloof, blijdschap, tranen… het wisselde elkaar af in een heel rap tempo. Ik stoof meteen om de tafel heen om mijn vrienden te gaan knuffelen maar een aantal dames waren me al voor. En juist dat is het wat door onze vrienden zo gewaardeerd wordt. Die  oprechte dankbaarheid, die blijdschap, die spontane knuffels…..

Tja, toen was het hek helemaal van de dam. Sanne en Laurens-Jan zouden de avond afsluiten, samen met een deel van Phil’s connection. En meteen stoven we met onze club, inclusief Rianne en onze vriendin de dansvloer op, en ging we helemaal los. Wat een ontlading!

En… spontaan sloten zich er Reuvers dames bij ons aan, een vrouw kwam me nog zeggen hoe ze van ons genoot, van onze lol, de spontaniteit, het sprak haar enorm aan. Ze vond het spijtig dat ze niet kon zingen anders was ze meteen bij ons koor gekomen J

En zo dansten we tot in de vroeg ochtend. Tot op een gegeven moment verteld werd dat gezien de vergunning die was afgegeven er nog 2 nummers zouden volgen en dat de avond dan tot z’n eind zou komen.

Helaas was rond deze tijd de batterij van mijn fototoestel echt leeg, dus vanaf hier heb ik geen foto's meer om het verhaal te begeleiden...

Sanne en Laurens-Jan hadden speciaal voor vanaond, voor Tijs en de vrienden van Tijs een nummer geschreven. En echt mensen. Het kippenvel loopt me nog over mijn armen. Wat een prachtig, puur, emotioneel maar ook bijzonder postief nummer. Het was zó Tijs…..

De tranen rolden over mijn wangen, en niet alleen die van mij…….. ik zag overal om me heen mensen die geraakt werden. Wat een bijzondere talenten die twee, dat ze de emotie van het hele verhaal rondom Tijs, zo prachtig in zo’n lied weten te stoppen. Ik hoop van harte dat ik het lied kan kopen binnenkort….

En toen was het tijd voor de afsluiting. Er werden een aantal mensen naar voren geroepen om in het bijzonder te bedanken, Francy nam het woord en gaf een prachtige emotionele maar ook heel krachtig slotwoord. Ik kan het hier niet herhalen, het zou alleen maar afbreuk doen aan… maar het was oprecht, uit haar hart en je kon aan alles merken hoe dankbaar zij en Roy zijn voor alle steun, alle innititatieven, alle bijzonder mensen die ze al hebben mogen ontmoeten….

Het totaalbedrag van de avond werd bekend gemaakt. De volledige opbrengst van de vertraging was eerder die avond al aangeboden 4500 euro! Dankzij sponsorende leveranciers, personeel wat gratis kwam werken etc. Kon men de volledig opbrengst schenken!

Maar nu, dankzij die prachtige veilingen, werd het totaalbedrag van deze avond … ratatata… 6000 euro!!! Ongelooflijk he…. Kippenvel gewoon.

Tot slot kwam het nummer “you never walk alone”. Een betere afsluiting kun je niet hebben…. We stonden met onze hele club vooraan, arm in arm, Happy Sound, onze vriendin, die vrolijke dames uit Reuver, Ardie  en ga zo maar door. Vol overgave meezingend…. In mijn beleving stond Francy er ook bij maar dat weet ik even niet meer zeker. Ondanks dat ik nuchter was zijn sommige delen van de avond wat vager, gewoon omdat het soms zo emotioneel was…

Hoe dan ook. Op een gegeven moment stonden we daar en stond Francy bij ons en vertelde ik haar heel snel wat ons optreden daar, wat we met hart en ziel gedaan hadden voor het goede doel, nu ook zo’n prachtig geschenk voor ons had opgeleverd. Francy was geraakt, moest even snel weg omdat ze de sprekers nog wilde bedanken en kwam toen terug. En wat er toen gebeurde….

Onze vriendin nam het woord en zei “ik heb het er net nog even met mijn man over gehad, het zit me niet lekker dat we nu nog niets hebben kunnen doen voor dit goede doel (ja duh… kaartjes gekocht en sponsoren mij ook al met mijn race tegen de kilo’s.. maar dat terzijde), daarom hebben we besloten ook de vrienden van Tijs 500 euro te schenken!

Echt mensen, ik wist niet wat ik hoorde! En hup, daar waren ze weer, de traantjes, en Francy’s gezicht…. Echt waar… onbetaalbaar….. zó mooi……

Natuurlijk moesten we toen weer met z’n allen aan het knuffelen. En tot slot kwamen er nog meerdere mensen van onze club langs die spontaan een bijdrage in mijn hand stopten. De dames wilden niet zonder iets te geven gaan (artiesten hadden vrij toegang  gekregen) en binnen no time stond ik met een hand vol geld. Dus hup, snel naar Francy om het meteen weer af te dragen….

En Francy… die wist niet meer hoe ze het had. Ik denk dat ze wel een paar dagen nodig heeft om deze avond goed te laten bezinken. Als ik naar mezelf kijk is dat al zo dus….

En nog wat het niet klaar. Weer kwam er iemand bij me langs en propte zomaar 50 euro in de handen! Niet te filmen gewoon….

Deze keer ben ik naar Roy gelopen en heb het hem gegeven. En ook met hem heb ik nog even staan praten. De uitstraling die ik op zijn gezicht las was zo mooi….

Inmiddels was het half twee geweest en hoog tijd om op te breken. De laatste knuffels werden uitgedeeld, links en rechts nog even gedag zeggen, nog wat knuffels, schouderklopjes en zwaaien en toen togen we moe maar zo ontzettend voldaan naar de auto.

De terugreis was heerlijk. Zó mooi om onze vrienden zo te zien genieten. Onze vriendin zat zich helemaal te verkneukelen, eerst die prijs van dat kunstwerk opgeschroefd, toen een heel koor intens blij gemaakt en als kers op de pap het snoetje van Francy ……

Ik wist het al uit eigen ervaring maar geven zonder er iets voor terug te verlangen, het levert je zoveel op……

Ik weet dat het een enorm verhaal is geworden maar ik kon en wilde het niet inkorten.

En dan heb ik niet eens gesproken over al het overheerlijke eten van de Vertraging, de ongelooflijk lekkere kazen van het kaashuys waarbij ook de overheerlijke wijnproeverij, de verrukkelijke Tijs bonbons en Tijs vlaai (geïspireerd op de smaken van Tijs) van bakkerij Pollen-Pubben en ga zo nog maar even door. Voor de volledige lijst van mensen die meegewerkt hebben kijk op www.vrienden vantijs.nl….

En daarom lieve mensen, daarom was dit niet een dag met een gouden randje maar een met een ongelooflijk dikke vette glanzende gouden lijst!