Logeerpartij

Een verhaal hadden jullie nog tegoed van me, nl. de logeerpartij van Toet de cliniclown knuffel.
De benefietavond van de Vrienden van Tijs stond voor de deur (volgens Toet de benenfiets avond), en hij zou met Rianne er naar toe gaan. Groot was zijn verdriet toen bleek dat Rianne een dubbele boeking had. Toen hij dus hoorde dat wij er ook naar toe zouden gaan, kwam hij persoonlijk, tijdens een fitness sessie, vragen of hij heel misschien met ons mee mocht.
Omdat Rianne en ik elkaar (helaas) niet meer zo heel veel zien, zou het dan wel een logeerpartij van ongeveer een week worden. Volgens Toet geen enkel probleem en och, waar een cliniclown muis kan wonen en slapen, daar kunnen er ook wel twee terecht.
Ons Toeterke werd helemaal hieperdepieper toen ze hoorde dat Toet zou komen logeren. De logeerkamer moest uitgemest worden, fris bedje, sfeerverlichting, noem het op en het moest gebeuren. Tjonge jonge wat kan dat klein ding commanderen!
Ik had nog niets in de gaten, weet het aan het feit dat ze veel alleen is en zich verheugde op iemand waarmee ze zich de hele dag kon amuseren. How little did I know....

Eindelijk was de dag dan daar. De donderdag voor de benefiet avond, de laatste avond dat ik ging fitnessen voor het weekend, kwam Toet mee met Rianne. Hij had een prachtig knapzakje bij zich met een paar reserve sokken en snoepjes voor Poemel.
Na het sporten volgde een dapper afscheid en togen we richting Venray.

Het onthaal was ontroerend om te zien. Als lang verloren vrienden vlogen de twee muisjes elkaar in de armen, er werd geknuffeld, gelachen en er werd zelfs een traantje weggepinkt.
Ik liet de twee maar even in hun wezen, ze hadden elkaar tenslotte zoveel te vertellen!

Toen ik een uurtje later poolshoogte ging nemen bleek ons Toeterke inmiddels ook een sjaaltje (sok) te dragen, een roze, het is en blijft een meisjes muis.

Het weerzien, de knapzak is net uitgepakt

Op een gegeven moment vond ik het welletjes voor deze avond. Het was ver na bedtijd voor kleine muisjes dus hup naar bed. Na 3x waarschuwen werd het eindelijk stil in de kamer.

De dag er na waren ze weer vroeg uit de veren. Toet wilde perse naar Poemel het konijn, maar hij moest nog even geduld hebben, ik had tenslotte eerst mijn 'rondje ouders' en ik moet tussendoor nog even ons oppashondje Beau uitlaten, waar we (i.v.m. de vakantie van zijn baasje en vrouwtje) vanaf dat weekend met z'n allen zouden logeren.

Na alle klusjes stoomde ik snel door naar huis, kijken hoe het met de logee ging. En daar lagen de twee muisjes, hand in hand, dicht tegen elkaar aan....... te slapen. Het nachtje was toch wat te kort geweest.
Ik liet ze lekker en ging door naar Poemel. Schoonmaaktijd voor kooi en konijn. Zoals altijd maakte ik een nestje voor haar in mijn stoel waar ik haar 'parkeerde'  zodat ik haar huisje kon schoonmaken.
Na een flinke schrobbeurt kwam ik terug in de kamer om Poemel haar kambeurt te geven, en wat ik daar zag..... Op mijn tenen liep ik weer naar buiten, ja oké, nadat ik stiekem een fotootje geknipt had.

Betrapt!

Maar ze hadden alleen maar oog voor elkaar, en zoals jullie zien, Poemel laat het allemaal 'gelaten' over zich komen ;)

Na al het gesmoes werd het tijd om onze spullen bij elkaar te zoeken en Ardie op te gaan halen in Venlo. Waarna we met Ardie, bagage en muisjes richting Horst togen.

De twee muisjes stopte ik meteen in bed, met een ferme waarschuwing dat als ik ook maar 1 kik hoorde, ze de benefietavond de dag erna konden vergeten. Vier oogjes keken me timide vanonder het dekbed aan, bijna in tranen, waarna ik natuurlijk een aai over hun bolletje gaf en een zoentje op hun neusjes, en uitlegde dat het een spannende en lange avond ging worden dus dat ze fit moesten zijn.
Twee snuitjes knikten, kropen dicht tegen elkaar aan en vielen volgens mij voordat ik de deur dichttrok al in een diepe slaap.

Zaterdag was ik al uren terug van mijn eerste wandeling met Beau toen de twee slaapkopjes boven water kwamen, hoezo ze hadden het nodig? En terwijl ik lekker in huis aanrommelde, ging Toet kennismaken met Beau. Ons Toeterke was een beetje bang en keek het van gepaste afstand aan...
Beau vond het allemaal wel best. Als hondje op leeftijd kon hij zich niet zo druk maken over al het volk in zijn huis. Zolang hij maar op tijd zijn natje, droogje, wandelingen en aaitjes kreeg vond hij alles best.

Kennismaking met Beau

Het eten van kok Ardie smaakte Toet prima

Die avond waren we al vroeg op pad. Ik moest nl. met Happy Sound eerst zingen in de Grote Kerk in Venray i.v.m. 'kerkennacht'. We waren uitgenodigd om de dienst te voorzien van muziek n.a.v. ons optreden tijdens een korenfestival, en aangezien ik 2 solo's mocht zingen, wilde ik dat optreden dus niet langs mijn neus laten gaan ;)
Het werd een erg fijn optreden. De mensen waren na afloop enthousiast, en ja, ik kreeg ook flink wat complimenten over mijn solo's 'Oh happy day' en 'Mien Durp'. Het mooiste compliment vond ik echter het geboeide publiek tijdens het zingen. Dat was zo gaaf om te zien! Lange nekken in de kerk om te zien wat er voor allemaal gebeurde. Stilte... aandacht. Echt heel mooi.

Na de viering sjeesde ik snel door naar huis om Ardie, de buren (die gingen ook mee) en de muisjes op te pikken. En zo stoomden we vlot door naar Beesel.

Samen knus in Harriette haar tas op reis

De ontvangst daar was hartelijk en warm. We spraken Francy even, en ook Roy kwam voorbij en Lonneke van de organisatie was er ook snel bij om ons onze polsbandjes te geven.
Het was een prachtige locatie, de sfeer zat er al lekker in. Phils Connection speelde ook dit jaar weer de sterren van de hemel. Er waren heerlijke hapjes die je naar hartenlust op kon scheppen, men liep vlot met de drankjes, kortom... alles was aanwezig voor een feestelijke avond.

Phills Connection vol op dreef

Toet en Toeterke werden al snel op de hangtafel gezet zodat ze alles goed konden zien. Dicht tegen elkaar aan, met ogen zo groot als schoteltjes namen ze alles in zich op. Af en toe namen ze wat lekkers en wij hadden er geen kind... eh.... muisjes aan.

Toet en Toeterke laten het zich smaken. Eh... de wijn... die is show, wij voeren kleine cliniclown muisjes natuurlijk geen alcohol!

Op een onbewaakt ogenblik slopen de twee naar de piano van pianist van het orkest, om een beter blik op de muziek te kunnen werpen. Gelukkig was hij gecharmeerd van deze twee en werd hij niet boos :)

 

Kaarsje erbij voor het romantische koppel

 

En daar ergens die avond werd pas echt duidelijk hoe gek Toet en Toeterke inmiddels op elkaar waren. Ze zijn hartstikke, Heavenly in luv!
Terugkijkend naar de foto met Poemel besefte ik dat dat al langer gaande was, maar dat ik het gewoon niet zo door had. Komt vaker voor (he zus) dat ik wat traag van begrip ben....

En voila, DE kus

Dus terwijl Frans Pollux een geweldig optreden gaf, kropen Toet en Toeterke nog wat dichter bij elkaar, en gingen ze helemaal op in elkaar en hun eigen wereldje.
Hoe mooi de liefde toch is .....

Frans droeg dit liedje deze avond speciaal op aan Tijs, vandaar dat hij natuurlijk niet kan ontbreken op dit blog :)

Een grappig voorval was er trouwens ook nog. Toet en Toeterke werden herkend! Iemand had op facebook gezien dat ze zouden komen, en deze mw. kwam gezellig even langs. Die twee hoefden nog net geen handtekeningen uit te delen....

Moge duidelijk zijn dat de benefietavond wederom een geweldig succes was. Zoals ik al zei, Phils connection speelde geweldig, de presentatoren waren weer geweldig op dreef en brachten het publiek vaak aan het lachen, de veilingen liepen lekker, de loterij (waar ik nog de eer kreeg om de lootjes te trekken) gaf reden tot hilariteit, het eten was heerlijk, de drank vloeide goed, het publiek was geweldig en in de stemming voor een feestje, en wij hebben ons kortom fantastisch geamuseerd.

Dus vrienden van Tijs, 4 kaartjes zijn bij deze gereserveerd voor volgende jaar!

En wat betreft de frisse liefde tussen Toet en Toeterke?

Tja, de tijd zal het leren of de liefde tussen die twee bestand is tegen een lange-afstand relatie. Jullie kunnen vast wel raden hoe hartverscheurend hun afscheid was....

Tot de volgende keer.

 

Liefs,

Harriette

 



Publiciteit afsluiting "race tegen de kilo's voor Duchenne"

Deze keer geen blog, maar een kort berichtje. Voor iedereen die het niet kon lezen omdat ze in een andere regio van het zondagsnieuws wonen (of elders Nederland/de Wereld) :D

Onderstaand artikel stond vorige week in het zondagsnieuws. Ik wist dat het geplaatst zou worden, e.e.a. was vooraf door Dave met zowel de stichting als mij besproken.
Maar als je het artikel dan zwart op wit voor je neus hebt, dan is dat nog steeds bijzonder, speciaal en was ik ook wel weer een tikkeltje trots ook :)

De benefietavond is inmiddels (gisteren ) achter de rug en wederom was het een fantastische avond.

Liefs,
Harriette

Terug van weggeweest, het zonnetje in m'n hart

Eindelijk, hèhè, ik ben er weer. Nee, niet hier (ja oké, werd ook tijd dat ik weer wat blogde) maar ik bedoel vooral dat ik me eindelijk weer mezelf voel ..... zou potdomme tijd worden ook!

De grote omslag kwam afgelopen maandag. Ik had een gesprek bij Frank, de loopbaancoach van mijn werk, om te kijken naar mijn mogelijkheden nu mijn baan komt te vervallen.
Zoals ik had kunnen weten (Frank en ik kennen elkaar al langer) ging het gesprek meteen de diepte in. En nogal niet zo'n beetje ook!
DAT ik in gesprek ging was voor mij al een positieve stap. Nu had ik het heft zelf weer in handen, ik kan er niet zo goed tegen als ik dingen me maar moet laten overkomen, als ik zelf weinig invloed kan uitoefenen op iets wat voor mij wel (erg) belangrijk is (zoals mijn werk).
Frank hielp me, om dit punt waarop ik nu ben, te zien als een kans, als een kans om los te laten wat niet goed bij mij als persoon past, en aan te grijpen wat juist helemaal in m'n straatje past. Ergens wist ik dat allemaal wel al, maar ik had nog een zetje nodig om het ook zo te voelen.

Gaandeweg kreeg ik ook nog een paar dikke veren in m'n .... gestopt, of ik wel doorhad wat ik voor veel mensen/collega's beteken. Of ik wel doorheb hoeveel mensen "iets" bij mij komen "halen".
Nee.. niet echt I guess, maar ergens ook wel. Want dat soort gesprekken zijn over het algemeen ook gesprekken waar ik bergen energie krijg.
Misschien niet zo raar dus dat me op een gegeven moment gevraagd werd of ik niet zelf iets zou willen gaan doen in coaching, simpelweg omdat ik dat eigenlijk al doe ;)
Moge duidelijk zijn dat het een geweldig, intens en erg zinvol gesprek was. Soms tot tranen toe, warm, oprecht en man o man, ik kwam er met een energie vandaan! Niet normaal meer.
Ik kan het dus ook iedereen aanraden. Een coach kan je op dit soort momenten net de juiste vragen stellen waarmee je verder komt.

Helemaal happy kwam ik dus dinsdag op mijn werk. En daar gebeurde iets wat me het laatste zetje gaf. De manager kwam er bij navraag achter dat ik nogal heftig had gereageerd, en wilde meer weten. Ze gaf ook duidelijk aan dat ze dit gedeelte in zo'n proces altijd het lastigste vond, ze wist hoe het voelde. Door de manier waarop ze met me sprak, de oprechte belangstelling en wil om me helpen raakte me best wel merkte ik.
Het werd echter nog mooier. Want even later kreeg ik een opdracht van haar. Ik moet iedere dag een briefje bij haar inleveren met daarop iets waardoor ik energie krijg van mijn werk. Dat gaat ze verzamelen en daarna gaan we kijken wat een passende functie voor me zou kunnen zijn.
Ik vind het heel bijzonder. Iemand die met zo'n grote en intensieve processen bezig is, iemand die een club met zoveel mensen moet besturen, die dan de tijd en rust neemt om dit te doen, dat vind ik bijzonder en... dat geeft ook wel een bepaald vertrouwen voor de toekomst.
Het is tevens een hele slimme zet van haar geweest. Want door deze opdracht wordt ik gedwongen iedere dag stil te staan bij de leuke dingen in mijn werk, i.p.v. bij zorgen of angst om dingen los te laten. Het heeft mij dat laatste zetje gegeven om uit mijn "emotioneel incontinente"  staat te komen, en daar ben ik echt heel blij mee. Bovendien heb ik de vraag nog iets breder getrokken en focus ik er me nu op waarvan ik in mijn dagelijks leven energie krijg, dus niet alleen de dingen op mijn werk maar ook daarbuiten. Dat maakt dat ik weer focus op de positieve dingen in mijn leven. En dat heeft er voor gezorgd dat ik me weer helemaal mezelf voel. Sterker nog, ik voel me lichter, vrijer en krijg langzaamaan ook zin om te kijken naar waarnaar ik toe op weg ben.

En blijkbaar is het ook zichtbaar voor de buitenwereld. Want donderdag stond ik op een gegeven moment bij een collega van me. Ze keek, ze keek nog eens en zegt "goh, wat grappig, dat hangertje (ketting) van je geeft licht". Ik kijk, kijk naar haar en begin te lachen. Ik dacht in eerste instantie nog dat ze de weerspiegeling van het lampje van de telefoon of verlichting zag maar nee, ze zag echt licht komen van mijn hangertje. En ergens begrijp ik dat wel.
Het is ook een bijzonder hangertje. Als het niet goed met me gaat kijkt de steen er aan dof, en als het goed met me gaat, zoals nu, dan flonkert hij bij het leven.
Op het moment dat ik bij haar stond voelde ik me zo bevrijd en lekker dat het voor haar leek alsof er echt licht van het hangertje af kwam. Misschien gewoon een effect door een lamp. Maakt mij niet uit, voor mij voelde het alsof de blijheid die ik in mijn hart voelde, vrij naar buiten stroomde en dus ook echt visueel zichtbaar was voor de wereld om me heen.

Tot slot kreeg ik de opmerking van een collega "klopt toch ook? Je straalt vaak zo, dat het gewoon lijkt alsof er licht van je af komt". Nou ja, kun je nog een mooier compliment krijgen?

Ik heb weer vertrouwen in de toekomst, ik heb het vertrouwen in mezelf teruggevonden en ... ben vooral blij dat ik het van me af gegooid heb. Het voelt zoveel lichter, zoveel vrijer.

En tegelijk ben ik blij dat ik het meegemaakt heb. Dat ik dat verdriet, die angsten, de zorgen gevoeld heb. Want hoeveel mensen gaan hier momenteel doorheen? Nu ik weet hoe het voelt, kan ik die mensen die misschien op mijn weg komen, beter begrijpen en heel misschien ook een beetje verder op weg helpen.

Het weegmoment bij Dave vrijdag gaf een extra kick; 0,8 kg afgevallen! Ondanks de emoties en dus ook soms niet zo slimme keuzes m.b.t. eten......  Yes!

En als kers op de pap is daar vanavond eerst een optreden met Happy Sound in de grote kerk in Venray, waar ik o.a. "mien Durp" mag zingen en " Oh happy day", daarna gaan we door naar Beesel, naar de benefietavond voor Duchenne. Vandaag wordt het dus een aaneenschakeling van "feelgood" momenten :)

Fijn weekend allemaal.

Liefs,
Harriette

Emotioneel incontinent deel 2

Jullie hebben even geduld moeten hebben, maar hier ben ik weer.
Mijn schoonouders zijn vorig weekend verhuisd naar een prachtig huisje na een week keihard werken. En wat een fantastische week was het! Nee, natuurlijk was het niet altijd leuk, maar wat het bijzonder en mooi maakte was de sfeer in het "klus-team".
Zo was er ome Peter, iemand die jaren in de bouw gewerkt heeft en degene waarvan tante Nelly zegt dat het geen "echte" is. De rest van de rij broers en zusters is nl. op z'n zachtst gezegd wat ongeduldig, lichtelijk opvliegend en tja, ome Peter is de rust zelve (tenminste dat straalt hij uit), en ik heb hem buiten de schuine grappen her en der, geen onvertogen woord horen zeggen.
Maar het allermooiste viel me meteen dag 1 al op. Ik keek hem eens een keer goed aan en daar zag ik het, die twinkel oogjes, de vorm van z'n gezicht, het kapsel, de bouw...... echt waar, het had een broer van mijn vader kunnen zijn.... dus met enige regelmaat voelde het voor mij alsof ik met mijn vader aan het klussen was.... en dat is op z'n zachtst gezegd toch heel bijzonder aangezien die inmiddels alweer 8 jaar geleden overleden is.

Maar ook de andere broers en zussen heb ik in die week beter leren kennen en ik ben ze nog meer dan ik al deed, gaan waarderen. Wat een humor, wat heb ik gelachen! De spierpijn die ik had die week was m.n. rondom mijn buikstreek, gewoon, van het onbedaarlijk lachen om de zoveelste mop of opmerking van de een of ander. Niet te filmen. Betere stand-up komedie heb ik al lang niet meer gezien.....

Maar goed, buiten dat werkten we ons dus uit de naad. Dagen van 12-13 uur met de verhuisdag als uitschieter met een uurtje of 15 op de teller, maakten dat ik vanaf die zaterdag (vorige week) alleen nog maar wilde slapen. Op maandag was het weer gewoon werken en maandagmiddag moest het PS-je nog verhuisd worden. Die hele week kon ik mijn zorgen rondom mijn werk dus goed loslaten, parkeren zeg maar. Gewoon even een week flink fysiek aan de bak was het beste medicijn voor mij.

Het uitzicht vanuit de woonkamer. De straat is in aanleg, bijna klaar, het landschap blijft zover ik weet zo.

Een deel van de kamer/keuken, met mijn vest heel charmant over de stoel gemikt ;)

Op dinsdag had ik een ouderwetse balie dienst, waardoor ik weinig kans zag te piekeren en op woensdag was daar dan de dag dat onze sector bijgepraat zou worden over alle plannen rondom de reorganisatie. Tot het overleg bleef ik rustig, af en toe een beetje vochtige oogjes maar verder oké.
Tijdens het overleg moest ik met enige regelmaat wat ademhalingsoefeningen doen maar eigenlijk werd er voor mijn gevoel weinig nieuws gezegd, al bleef het heel erg confronterend om te zien dat bij mijn functie stond: vervalt. Want ja, als alle plannen goedgekeurd worden door de OR en RvB, en ik heb geen reden om te denken dat het niet zo zal zijn, dan ben ik ergens dit najaar geen secretaresse meer, en dat doet nog steeds pijn. Dus na het overleg, toen diverse collega's me kwamen vragen hoe het met me ging.......tja, toen gingen de kranen weer open en droogden ze pas in de loop van donderdag weer een beetje op.

Ik realiseer met terdege dat ik eigenlijk geen recht tot klagen heb. Er zijn voldoende administratieve functies binnen de sector en zelfs binnen de afdeling, waarop ik kan reageren en waar ik geen reden zie waarom ik die niet zou kunnen krijgen. Maar op dit moment zie ik gewoon nog niet de kansen die ongetwijfeld in die functies voor me weggelegd zijn. Bovendien ben ik verre van de enige binnen de sector die zich moet gaan bezinnen op hoe verder. Maar ook ik ben maar mens, en mijn pijn voel ik even het hardst.

En ja, ik weet het; er zijn zoveel mensen die geen werk meer hebben, die zich suf moeten solliciteren en vaak niet eens bericht krijgen op sollicitaties. Of afwijzing op afwijzing. In vergelijking met die mensen ben ik een grote zeurpiet, dat weet ik, ik relativeer me suf, maar het gevoel zit er gewoon.
Ik heb inmiddels me erbij neergelegd dat ik even in een soort van rouw fase zit. Dat mag van mezelf. Ik had gewoon de leukste baan die ik ooit had kunnen verzinnen en daarvan afscheid nemen doet pijn.

Wel heb ik mezelf inmiddels uit het "slachtoffer" hoekje gehaald. Ik weet dat er veranderingen nodig waren, en ik hoop dat al deze plannen uiteindelijk ook echt gaan brengen waar we op hopen. Dat we een mooie, solide, goed geoliede sector zullen worden die weer helemaal toegespitst is op het ziekenhuis zoals het nu is. Dat we mee kunnen bewegen met de veranderingen die ongetwijfeld ook in de toekomst binnen ons ziekenhuis zullen komen, en dat ik volgend jaar zeg: "Ik heb de allerleukste baan ooit!".

Voor nu doe ik wat ik kan doen om het heft weer in eigen hand te nemen. Ik ga maandag een test doen om te kijken waar mijn sterktes en zwaktes liggen, talenten en valkuilen. En ja, natuurlijk weet ik de meeste wel, maar goed, wetende dat ik straks een keuze moet maken is zoiets nooit weg. Bovendien DOE ik dan iets. Want echt...... "lijdzaam" afwachten is zo niet mijn ding!

Precies, als ik volgend jaar een mooi tuintje wil hebben moet ik nu aan het werk om de juiste zaadjes te zaaien :)

En vandaag? Vandaag ga ik heerlijk koken, samen met mijn hubbie. We helpen kennissen van ons die een soort "preuvenement" organiseren met allerlei heerlijke hapjes. En zoals altijd als Ardie en ik zo'n klusje samen doen, zal vandaag een van de zeldzame keren zijn dat Ardie verteld wat ik moet doen, ik en heel braaf doe wat hij zegt ;)

Fijne dag allemaal en tot de volgende keer.

Liefs,
Harriette

Emotioneel incontinent

Ik heb een tijdje getwijfeld of ik wel of geen blog zou schrijven deze keer, vooral omdat er dingen zijn die me bezighouden waar ik misschien niet volledig open over kan schrijven. En schrijven met een rem, dat vind ik (tot nu toe) nog wat lastig. Maar vooruit, ik waag toch een poging.

Vorige week zat ik in een heerlijke flow op mijn werk, dus ik had deze week de hoop dat dat ook weer zo zou zijn. En op zich het goed. Maar toch... er knaagde iets. Mijn afdeling staat nl. voor een grote reorganisatie, en ergens zat er een vervelend gevoel, een angstig voorgevoel over wat komen gaat. Niet raar I guess, al verbaasde ik mezelf er wel over, aangezien ik al legio grote en minder grote reorganisaties binnen het ziekenhuis heb meegemaakt, en eigenlijk altijd met een positieve impuls voor mijn eigen persoontje tot resultaat.

Maar goed, alle trucen dozen (transformeren, mediteren, nog fanatieker sporten) ten spijt, bleef het gevoel op en af komen. Niets aan te doen, telkens sprak ik mezelf toe, relativeerde en zette het vervolgens van me af. Tot vorige week donderdag, de dag dat mijn projectgroep m.b.t. de reorganisatie bijgepraat zou worden over de plannen tot nu toe.
En daar, tijdens dat overleg, drong het besef ineens tot me door, dat er voor mij heel veel zou veranderen. Misschien voor een groot deel alleen maar positief, maar zo voelde het op dat moment niet. Op een of andere manier knakte er iets in me. De waterlanders zaten hoog, ik kon ze nog net binnenhouden tijdens het overleg om gewoon professioneel aantekeningen te maken voor het geval er nog een verslagje nodig was.

Na afloop, toen ik alle apparatuur ingepakt had, liep ik langs het kantoor van mijn leidinggevende, ik twijfelde, besefte dat ik misschien de tranen niet binnen kon houden, toch wilde ik graag weten hoe zij het overleg ervaren had. Tja, ik had het kunnen weten, na een blik en een oprechte vraag terug stond ik te janken, en ik geloof dat ik het daarna amper nog droog gehouden heb.

Ik kan en wil niet op detail ingaan op wat er allemaal boven kwam drijven in de gesprekken die ik die dag had. Tenminste niet op het vlak van mijn werk. Het werd me echter wel heel duidelijk dat ik teveel op mijn nek heb op dit moment. Het regelwerk rondom de verhuizing bij mijn schoonouders, het zorgen rondom mam (en met name nu het verdriet rondom het overlijden van een nicht/vriendin), alle bestuurlijke zaken van het koor, niet te vergeten ons eigen huishouden in combinatie met spannende tijden op mijn werk, dat trek ik dus duidelijk even niet.....

Nog steeds kan ik amper geloven dat ik zo heftig reageerde en .. reageer. Want met enige regelmaat zitten de emoties nog steeds hoog. Waarom (buiten bovenstaande) is me zo langzaamaan wel duidelijk.
Voor mijn gevoel had ik in mijn huidige baan mijn droombaan gevonden. Ja natuurlijk had en heb ik zo mijn momenten, dat ik niet blij ben met hoe dingen lopen, maar eigenlijk voelt mijn baan als een op maat gesneden kostuum. Ik heb niet alleen te maken met de hele afdeling, maar ook met veel mensen in het ziekenhuis alsook buiten het ziekenhuis. En ja, dat vind ik leuk, erg leuk.
Het wil helemaal niet zeggen dat dat straks niet zo is. Maar wat straks mijn functie zal zijn is mij op dit moment nog onduidelijk, en in tegenstelling tot hoe ik dacht in dit traject te stappen, heb ik daar dus blijkbaar last van.

Een voordeel had deze zoals Rianne het zo mooi noemt "emotioneel incontinente" toestand wel. Ik heb 's avonds met een focus het circuit gedaan, om je vingers bij af te likken. En drie dagen later was de spierpijn ook weer voorbij. ;)

Na diverse gesprekken met zowel mijn leidinggevende, als ook Ardie en vriendin Hellen, ben ik inmiddels weer bijna in balans. Bijna ja, want telkens als ik probeer mezelf een beeld te schetsen van de toekomst m.b.t. werk, wordt ik weer een beetje emo. Niet zo heftig als donderdag, maar toch.

Gelukkig had ik zondag een dagje shoppen gepland staan. Nichtje Lisa had nog 2 verjaardagskado's te goed van ons, en zelf had ze nog een stapel H&M cadeaubonnen liggen. Hoog tijd dus om eens serieus een potje te shoppen!
Ik zal het hele programma van de dag niet navertellen. Lisa (het arme kind)  heeft waarschijnlijk ruim anderhalf uur opgesloten gezeten in een pashokje, met zus Marij, schoon-nichtje Saskia en mij als keurmeesters vlakbij. Regelmatig toog Saskia weer naar beneden om nog even wat anders erbij te zoeken, en Lisa paste maar, en paste maar.
Uiteindelijk heeft ze zo'n beetje een compleet nieuwe garderobe, met 1 jasje (ons cadeau, echt heel gaaf), 2 broeken, een legging, een jurkje (Oh nee, een lang shirt want Lisa houdt niet van jurkjes), een vestje, en ik geloof 5 topjes (kunnen er ook meer zijn geweest.....grijns). En later nog een paar leuke sneakers.
Tja, inmiddels was ik opgewarmd en in "the mood" voor een stevig potje "troost-shoppen". Binnen no time scoorde ik 2 leuke shirts bij C&A, en later bij Etam nog een leuk shirt met vest. Leuk detail... elk shirt heeft een tekst die me op het lijf geschreven is.... feelgood shoppen in het kwadraat dus.
En helaas Ardie, wederom een paar schoenen, want zoals een meisjes-meisje betaamd....... ik kan echt nooit teveel schoenen hebben......



Op dit setje werd ik meteen verliefd :)

Het mooiste van alles? Ardie heeft zelfs amper met z'n ogen gedraaid toen hij de schoenen zag. Sterker nog, uit zijn vragen of ik een leuke dag had gehad en of ik e.e.a. wat van me af had kunnen zetten, kan ik alleen maar concluderen dat hij oprecht bezorgd is geweest om me, en me dit dagje van harte gunde. Dat is dan ook wel weer het mooie aan dit soort weken, het maakt weer even glashelder hoe goed je het samen hebt....

En mijn werk? Mijn verstand en gevoel zegt dat dat wel snor zit, dat ik over een jaar waarschijnlijk erg moet lachen om mezelf. Het voelt alleen nog even niet zo. En daarvoor is het ook te vroeg. Want het zijn allemaal nog maar plannen, er is nog geen besluit genomen, dus simpel gezegd is het veel te vroeg om me er al druk over te maken. Laten we dus maar afspreken dat (planner die ik ben) ik gewoon lekker vroeg klaar ben met de voorbereidingen van deze reorganisatie, en er na de klusweek bij mijn schoonouders, vol energie tegenaan kan...

Liefs,
Harriette

Wijze les

Zondagmorgen 6.00 uur, ik ben klaarwakker. Draai nog eens linksom en rechtsom, hobbel naar het toilet en kruip weer diep onder m'n dekbed. Om half zeven geef ik het op, ik ben wakker.
Mijn grijze massa was inmiddels te actief. Ik herinnerde me ineens dat ik afgelopen week mijn 3 maandelijkse spuit bij de gynaecologen had moeten halen (om kunstmatig in de overgang te blijven, zodat ik geen nieuwe cystes ontwikkel), maar ik herinnerde me ook dat ik nog een belofte na te komen had.
Ik zou nog schrijven over het Hemelvaart weekend. De belofte deed ik aan een hele leuke knul in Amsterdam. En tja, belofte maakt schuld nietwaar? Bovendien.... het was veel te leuk om niet over te schrijven :)

Bijna een jaar geleden, tijdens de zomervakantie "won" ik een overnachting bij het Grand Hotel Amstelveen. Volgens de gegevens was Amsterdam goed te doen van daaruit dus voila, als we ons verveelden hadden we nog een mogelijkheid.
De vakantie was echter zo gaaf, zo lekker en zo vol met bezoek wat gezellig kwam zwemmen en eten, dat twee dagen er tussenuit niet eens meer in ons opkwam.
Maar ach, de bon was geldig tot 20 mei 2013, dus tijd genoeg....

En toen was het al mei, en herinnerden we ons dat we nog die bon hadden liggen. Na wat speuren bleek dat we de optie uit 2 dagen hadden, wat uiteindelijk voor ons maar 1 optie was. De woensdag voor Hemelvaart. Ardie had die week vakantie en ik kan gelukkig op mijn werk relatief flexibel m'n dagen indelen dus meteen boeken!

Mijn dagen waren verder zo vol dat ik verder geen tijd en puf meer had om nog uit te zoeken wat we zouden gaan doen in Amsterdam, ik had zoiets van "we zien het wel".
Voor ons vrij nieuw, normaal gesproken hebben we van alles gepland (en komt er vaak niet veel terecht).

Woensdagmiddag, na weer een ochtend full speed op het werk, trof ik de laatste voorbereidingen en rond een uur of twee vertrokken we naar Amstelveen. De reis verliep boven verwachting vlot, en dankzij de routeplanner op m'n telefoon ook zonder omwegen.
Aangekomen bekroop ons even een gevoel van twijfel, het zag er een beetje onderkomen uit, maar ach, onder het mom "een nacht overleven we wel" togen we naar binnen. Waar het plaatje meteen heel anders werd, het zag er hartstikke mooi uit! In de kamer aangekomen hadden we inmiddels een smile van oor tot oor, wat een ruimte, hartstikke mooie (vrij nieuwe) badkamer en het allerbelangrijkste... een heerlijk groot en comfortabel bed!

Na alles ingeruimd (voor een nacht is dat nogal eens gedaan) te hebben, nestelde ik me met de Ipad op het bed en ging ik op zoek naar een leuk restaurant. Ik had in eerste instantie een Surinamer of iets in die trant in gedachten omdat we dat helaas hier in omgeving Venray niet hebben. Maar ineens schoot me Fifteen Amsterdam binnen.
10 jaar geleden volgden we de serie over het ontstaan enthousiast. We vinden Jamie allebei een leuke gast en zijn eten erg lekker. Puur en simpel, geen poeha. Iets wat Ardie tegenwoordig ook meer en meer nastreeft. Het gaat uiteindelijk om de smaak. En de opzet van Fifteen sprak ons vanaf het begin aan. Jongeren die tussen wal en schip dreigden te raken, een toekomst bieden in de horeca door ze een gedegen opleiding en werkervaring te geven.

Op ons gemak liepen we daarna naar de metro, een minuut of 10 lopen. Heerlijk weer, lekker relaxed en ook wel erg lekker na een autorit van een anderhalf-twee uur.
Een half uurtje laten stonden op centraal in Amsterdam. Heerlijk, ik ben altijd weer blij als ik er ben, ik heb gewoon iets met die Stad.
Welke baan we vervolgens moesten hebben voor onze tram was ons even onduidelijk, maar gelukkig zag ik net op tijd een rails van ons vandaan ons nummer stoppen.
Eenmaal aangekomen sloeg bij Ardie de twijfel toe want nergens zagen we een vlag of iets in die aard van Fifteen. Ik wist echter zeker dat we goed zaten dus liepen we op goed geluk naar de kade, sloegen linksaf en kwamen, jawel, snel genoeg bij de achteringang van Fifteen. Hahahah.

De ontvangst was hartelijk, spontaan en het voelde meteen goed. Er zaten wat tafeltjes dus we waren in elk geval niet alleen. Ardie was verbaasd over hoe groot het was, ik herinnerde me dat nog wel al gaf ook ik mijn ogen goed de kost. Vooral de graffiti trok mijn aandacht, zo mooi gemaakt!

De gastheer (baal er van dat ik z'n naam kwijt ben, er waren er die avond zover ik kon zien 2) kwam al snel weer langs om de kaarten te geven en hij pakte ons meteen in met z'n open, gastvrije, spontane manier van doen. Hij ging door z'n knieën als hij ons iets vertelde, had een open "kijk" en gaf ons echt het gevoel meer dan welkom te zijn. Kortom, een hele goede gastheer.
Al snel hoorden we dat er net een nieuwe groep gestart was, leuk!

Maar toen de keuze, wat gaan we eten? Ik had nl. net met mezelf en Ardie afgesproken dat we van het menu eten af zouden stappen omdat het vaak toch wel wat veel van het goede is. Ik volg daarin in feite de Françaises.Hun manier om in shape te blijven schijnt nl. te zijn: Kies met zorg het lekkerste wat je kunt krijgen, en geniet daar van. Kortom lekker maar met mate.
In ons geval dus i.p.v. 4-5 gangen omdat dat gewoon goedkoper is dan a la cart eten, 2 gerechten en dan het aller, aller lekkerste wat je op de kaart kunt vinden. Financieel ben je dan in feite vaak hetzelfde kwijt, maar ja, ik wil de kwijtgeraakte kilo's nu eenmaal niet terugvinden, en sterker nog, ik wil verder met afvallen.

Als je deze foto ziet, dan weet je hoeveel we genoten hebben.. toch?

Deze ene keer was ik echter te verleiden tot een uitzondering. Omdat we ons graag wilden laten verassen. Omdat het zo speciaal was voor ons om daar te zijn. Omdat het op zo'n korte termijn iets regelen me het gevoel gaf van een puber die er stiekem tussenuit geknepen was met haar vriendje. En omdat we de avond niet te snel voorbij wilden laten gaan.
Ardie koos er een lekker fles Chardonnay bij uit en om te beginnen namen we een glaasje bubbels.

Ik kan niet anders zeggen, de avond vloog voorbij, maar wat hebben we genoten. Het eten was puur en overheerlijk, de jeugd was leuk en enthousiast en de gastheer (in vergelijking met ons ook nog maar een knul) een geweldige mentor. We kregen er echt energie van om te zien hoe hij met deze jongeren omging, heel respectvol, met aandacht voor zowel de leerling als de gast. Ik kan niet anders zeggen: helemaal top.
Een meisje wat die avond vaker bij ons kwam heb ik aan het eind het compliment gegeven dat ik niet door had dat het haar aller-allereerste avond was. En dat was ook echt zo. De smile die ik daarvoor terugkreeg was onbetaalbaar.

Toen de gastheer hoorde dat Ardie ook uit het vak komt en Ardie vroeg of hij even de keuken mocht zien was dat ook geen probleem, en toen ik eenmaal terug was van het toilet stond Ardie al heel geanimeerd met de souschef en gastheer te praten in de keuken. Of beter gezegd, Ardie was vol overgave aan het vertellen over aspergegerechten die hij zelf bedacht heeft en de twee anderen konden af en toe ook wat zeggen ;)

Helemaal voldaan gingen we richting hotel. De reis verliep vlekkeloos op een kleine toeristische omweg vanaf de metro halte tot hotel. Lang leve de routemiep.... hihi.

We vielen als een blok in slaap. En wat me anders zelden overkomt, ik sliep als een engeltje, totaal relaxed, in een ruk door tot de volgende ochtend. Dat gebeurt me in een vreemd bed niet snel!

Rond tienen stond de room service voor de deur. We hadden nl. heel decadent ontbijt op de kamer besteld. Heerlijk! Niks in een rij aan een buffet. Nee een heerlijk gedekte tafel met de dingen die je besteld hebt, rustig wakker worden met je haren in de oorlog en de vouwen nog in je gezicht. Het summum van vakantiegevoel.

Vervolgens vertrokken we naar Amersfoort waar we afgesproken hadden met vriendin Hellen. En het weer speelde zo ongelooflijk goed mee dat we eindelijk het boottochtje door Amersfoort konden maken. Iets wat we al een paar jaar op ons verlanglijstje hadden staan.

Ook Amersfoort is een stad waar ik graag kom. Het heeft een prachtige oude stadskern en zo bleek bij de boottocht, een prachtige historie.
De waterlijn wordt volledig verzorgd door vrijwilligers. Een gigantische club mensen die met passie werken. En dat is te merken. Onze gids vertelde vol overgave en wij hingen aan z'n lippen. We genoten, Hellen genoot, en ook de puberdochters genoten. Kortom een prachtige, zonovergoten dag. Wat we bekroonden met een heerlijk ijsje bij de Italiaan.

Tegen de avond togen we weer op huis aan. Helemaal voldaan en opgeladen. Een paar prachtige herinneringen rijker en ... een goede les geleerd.
Ik heb nl. geleerd dat het soms heel goed uit kan werken als je wat minder aan het plannen gaat, en wat meer laat ontstaan wat er komt. Het kan je zomaar gebeuren dat het een fantastische herinnering wordt, veel beter dan je ooit had kunnen plannen

Stap voor stap

Hi lieve mensen,

Daar is ze weer, het heeft weer even geduurd.

En nu zit ik hier, op zaterdagmiddag, het huishouden roept, 1001 dingen te doen maar ik kies er nu heel bewust voor om eerst dit voor mij te doen. Even een stukje van me afschrijven, gewoon omdat dat zo lekker is, ik er zoveel over mezelf van leer en het zo heerlijk bevrijdend werkt om alle gedachten en gevoelens vrij te laten op "papier".

Onderwerpen genoeg, dat is het hem juist. Het valt me zwaar om te kiezen...
Dus laat ik maar gewoon beginnen en zien wat er ontstaat.

De dag begon al heerlijk. Eindelijk weer eens uitgeslapen, lui wakker worden en na 't ontbijt aan de pc om mezelf bij te lezen. Een prachtig blog van Rianne verslonden en daarna een heerlijk gesprek met haar, en ... meteen een 'wandeldate voor a.s. maandag'!
Door dat gesprek zit ik in een heerlijke energie. Heel dicht bij mezelf. In en om me heen is het stil. Ik hoor alleen af en toe wat geluiden uit het buurhuis en een vogeltje wat buiten naar hartenlust zit te tjilpen. Het wordt stiller en stiller in me, sereen kun je het bijna noemen....

Deze stilte merk ik de laatst tijd steeds vaker. Als ik alleen thuis ben, geen radio en tv aan, soms schrijvend, soms gewoon hard aan het werk. Maar met een rust in en om me die zo ongelooflijk lekker voelt. En door die rust ontstaat er ook vanzelf ruimte voor stappen op mijn weg, ik zal er een paar met jullie delen:

Zojuist heb ik zelfs een hele grote stap gezet voor mezelf. Al jaren hoor ik van veel mensen om me heen dat ik meer "moet" doen met m'n muzikale talent d.m.v bv een talentenjacht. En steeds weer reageer ik met de woorden "alsof Nederland zit te wachten op mij". Sinds een paar jaar zeg ik, "als ik al ooit meedoe, dan is het aan TVOH" vanwege de blind auditions. Niets eerlijker dan beoordeeld worden op puur je geluid. Al moet ik zeggen dat ik het jammer vind dat de coaches tegenwoordig overleggen, van mij mogen ze schotten tussen de stoelen zetten ;)

Hoe dan ook, vanmorgen heb ik mezelf aangemeld. Eerst dacht ik nog dat ik het voor mezelf zou houden, stel dat je er niets van hoort dan is het ook goed. Maar weet je. Het maakt eigenlijk geen bal uit of ik er nog ooit iets van hoor of niet. Het gaat er om dat IK de stap gezet heb. Ik heb gedaan wat ik kan, en nu kan ik het loslaten en gebeurt wat gebeurt. Hoor ik er niets meer van, prima, dan is mijn talent niet wat ze zoeken. Ik heb geen droom om "beroemd" te worden, mijn droom maak ik al heel vaak waar: Zingen vanuit mijn gevoel, vanuit mijn hart, mijn liefde voor muziek delen met het publiek. Waardoor het publiek vaak echt geraakt wordt. En als dat gebeurt... dat is zo'n magisch moment. Op zo'n moment ben je 1 met het publiek. Daar kan qua optreden niets tegenop.

Met dit filmpje en dat van "Mien durp" heb ik de aanmelding verstuurd. Ik heb er voor gekozen niet nog van alles te gaan repeteren. Deze gelegenheid was speciaal en spontaan. Niet perfect maar wel helemaal Harriette

En dan zette ik afgelopen week nog een stap m.b.t. mijn passie voor 't zingen. Al ruim een jaar zeg ik dat ik zangles wil gaan nemen. Gewoon voor mezelf, omdat ik wil ontdekken wat er nog meer in me zit wat ik nog niet ontdekt heb op dat gebied. Al zo vaak struinde ik het internet af naar een match qua zangcoach maar steeds vond ik niet wat ik zocht. Ik wil nl. geen wekelijks of tweewekelijkse zanglessen maar meer iets in de richting van 1x per maand. Zodat ik in dat toch wel volle schema van me, ook de tijd en rust heb om het geleerde te oefenen. En deze week ineens..... trok ik de stoute schoenen aan en vroeg ik aan iemand die ik goed ken en verdomd veel verstand van muziek heeft of zij me niet wil bijspijkeren. En wat denken jullie? Zij zei ja! Whoehoe!

Dit alles laat heel mooi zien dat ik echte stappen aan het zetten ben op alle vlakken van mijn bestaan. Want ook met mijn werk zat ik deze week ineens in een flow. Ik kon heerlijk met focus werken, kreeg dingen eindelijk afgerond. Mede omdat ik meer en meer dicht bij mezelf blijf en soms ook gewoon nee zeg als iemand met een vraag komt. Ik geloof trouwens niet dat mijn collega's er erg veel last van hebben, misschien valt het ze niet eens op ;)

En ook met afvallen/sporten zit ik weer in een goede flow. Het gaat niet snel maar tegelijk heb ik het gevoel dat ik wel flinke stappen zet. Bijzonder he? Gisteren had ik weer een weegmoment bij Dave maar het mooie was dat het wegen eigenlijk het kleinste onderdeel van het consult was. Hij en ik waren beide dik tevreden over het resultaat gezien de blessure aan mijn knie en de vele feestjes en gelegenheden de afgelopen 3,5 week. - 0,6 ons is dan nog altijd meer dan niets. Bovendien, het totaal sinds ik bij Dave ben is nu - 17,3 uur en sinds 1 aug 2011 - 31,5 kg. Dus mij hoor je niet klagen...
Het grootste deel van het consult ging het over hoe het ging, wat er speelt, hoe hij en ik tegen dingen aankijken. Zoals altijd een heerlijk gesprek waar ik met nieuwe energie vandaan kwam.

Een mooi compliment wat ik trouwens kreeg van Rianne na afronding van mijn sponsortraject blijft bij me hangen merk ik: "met elke kilo die jij kwijtraakte heb je een kilo persoonlijkheid gewonnen".
Eigenlijk geeft het weer wat ik met de titel van mijn blog ook zeg. Zoveel meer ik achter me laat aan gewicht, aan ballast, aan (zichtbare en onzichtbare) schil om me heen, zoveel meer wordt mijn ware ik zichtbaar. Voor mezelf en voor de mensen om me heen.



Afgelopen donderdag wandelde ik na het sporten (met enige aansporing van Dave) van het ziekenhuis naar Blerick. En wat ben ik blij dat ik dat deed, want wat was het een prachtige wandeling....

De boodschap van dit blog is denk ik wel duidelijk. Jet zit lekker in haar vel, steeds lekkerder eigenlijk. Ik ben ongelooflijk nieuwsgierig wat er allemaal op mijn pad komt en wat ik nog allemaal over mezelf ga ontdekken maar ondertussen geniet ik vooral heel erg van mijn wandeling....

Een heel mooi pinksterweekend allemaal en tot ziens ergens tijdens m'n wandeling :)

Liefs,'
Harriette

Van race naar wandeling

Hoi lieve mensen,

Inmiddels zijn we alweer bijna twee weken verder na het afronden van het sponsortraject. En nog steeds geniet ik met enige regelmaat na.

Zoals jullie kunnen zien heb ik het blog aangepast aan de nieuwe situatie d.m.v. een nieuwe naam voor het blog en een ietwat andere layout.
Want voor Duchenne "race" ik niet meer, het is, zoals ik in van mijn vorige blogs schreef meer en meer een weg (wandeling) naar mezelf geworden. En hoe "mezelf" is? Geen idee, als ik dat wist, was ik al klaar... toch?

Op zoek naar een passend plaatje of muziek kwam ik deze rap tegen. Oké, ik heb geen gevecht met drugs, maar eten kan net zo verslavend zijn. En al met al vond ik hem mooi passen.



Dit vond ik wel een erg mooie benadering van het thema "het maakt niet uit wat een ander van je denkt, zolang je maar met jezelf door een deur kunt"

Na het afsluitingsfeestje, was ik weer vol nieuwe energie begonnen aan die weg. Inmiddels met 4x sporten in de week. Die week had ik zelfs 4 1/2 sport "moment", doordat ik die bewuste maandagavond toch ook nog wat gedaan had (telde niet zei Dave, nou ik vind van wel... lekker puh).
Dinsdag t/m donderdag gesport zoals altijd en zaterdag ging ik voor 't eerst met vriendin C. het bos in om daar een soort van "bootcamp" te houden.
Wat hebben we gelachen, en wat was het momenten pittig. Ik ervaarde die zaterdag wel de toegevoegde waarde van een trainer. Die "kietelt" je om net dat ene stapje meer te doen en let tegelijk op je houding en of je bewegingen op de juiste manier maakt (blessure oplopen gaat sneller dan genezen), maar dat even terzijde.
Hoe dan ook hebben we die zaterdag flink ons best hadden gedaan EN lol gehad. We gaan er een vaste afspraak op zaterdag van maken hebben we afgesproken.

Afgelopen maandag verzorgde vriendin O. voor het eerst een Zumba les, en aangezien ik bijna niets leuker vind dan dansen op lekkere muziek, en Zumba altijd op heerlijke latino muziek is, was ik van de partij. Bijna een uur lang werkten we ons in 't zweet, en gaandeweg merkte ik wel dat het "best wel pittig" was voor mijn knie. Mijn rechterknie had nog steeds wat kuren na het ren-avontuur een paar weken geleden.
Maar goed, no pain, no gain zeggen ze dan, dus Jetje dacht "dat trekt zoals altijd wel bij".
Nou... nee dus.

Dinsdag was er geen fitness en zat ik, net als zo'n beetje half Nederland, lekker mee te genieten met het evenement van het jaar, met een zeurende knie.
Woensdag werkte ik zo goed als het ging, met nog steeds een zeurende knie en bij de fitness die avond avonds kreeg ik er met moeite 20 min op de loopband uitgeperst. De crosstrainer moest ik na 2 min. opgeven. Ik baalde niet... nee... ik BAALDE.
Dave drukte me op 't hart om nu echt actie te ondernemen en een fysiotherapeut op te zoeken, dus 's avonds meteen een afspraak gemaakt.
Donderdag zeurde mijn knie nog hardnekkiger (alsof ik 'm niet al gehoord had...), dus trok ik de stoute schoenen aan en belde een therapeut op het werk of hij heeeeeel toevallig nog een gaatje had die dag. En .. jawel, ik had mazzel, er was zowaar nog ruimte in z'n agenda!

Uiteindelijk blijkt dus dat ik mijn knie, na blessure van het rennen te weinig rust heb gegeven. De pezen aan de buitenkant van mijn knie zijn geïrriteerd en moeten wat ontzien worden. Niet dat ik niet mag bewegen maar het moet nu wel even met mate. Simpel gezegd dus voordat het echt vervelend wordt stoppen. Het euvel moet dan over een dag of 10 over zijn. En oh ja, niet vergeten, een paar keer per dag koelen.
Dit alles negeren is niet slim omdat het irritante plekje dan kan uitgroeien tot een vervelende ontsteking, en daar heb ik dus echt geen zin in.

En wie nu denkt dat ik me gisteren niet in 't zweet gewerkt heb, think again. Trust me, Dave is ERG creatief in het bedenken van oefeningen waar je ook duchtig van gaat zweten (en daar ben ik ook oprecht blij mee), terwijl je bepaalde onderdelen van je lijf ontziet.

Foto geleend van http://www.bodystore.nl/buikspieroefeningen/buikspieroefeningen.html

Ergens wist ik dat al dat het kon. Dat leerde ik tenslotte jaren geleden al bij de taoist taichi vereniging. Daar organiseren ze al jaren een speciale "health recovery class" voor mensen die minder mobiel zijn en graag willen bewegen. En... waar ik bij de doorzetters ongelooflijke resultaten zag.
Na een beetje googelen vond ik ook nog deze site, dus er is blijkbaar ook voor de minder mobiele mensen onder ons e.e.a. te vinden om te bewegen. Zoals een overgewichtige danser laatst bij zo'n danswedstrijd op tv zei "er is geen excuus meer, iedereen kan bewegen". Kortom... IK heb geen excuus meer om niet te bewegen.

Bijkomend voordeel?
1. Het ongemak wordt zo wat beter verdeeld over mijn hele lijf.
2. Shoppen gaat ook niet, nog goed voor de portomoniks ook nog ook...

Fijn weekend allemaal :D

Liefs,
Harriette

Prachtige afsluiting

Hoi lieve mensen,

Daar is hij dan eindelijk, het blog over de afrondingsavond van mijn sponsortraject.
Ik moet eerlijk zeggen, hoe erg ik er ook naar uitkeek (omdat ik er echt aan toe was om mijn weg te vervolgen puur voor mezelf), toch zag ik er wat tegenop.

Aan de ene kant omdat het voorlaatste weeg moment nogal een domper was, en ik voor vrienden van Tijs een mooie eindspurt wilde trekken. En aan de andere kant omdat ik gewoon zo'n volle weken had, dat ik naar mijn zin niet genoeg tijd en aandacht kon stoppen in de voorbereidingen van deze avond.
Want natuurlijk wilde ik een leuke avond organiseren voor al die mensen die me al tijd tijd zo geweldig gesteund hebben, zowel financieel als sponsor als mentaal!
En tja, Jetje is nogal een regeltante, met een tikkie perfectionisme erbij, en dan voelt het niet fijn als je zo'n avond niet kunt voorbereiden met de zorg en aandacht zoals je dat gewend bent.

 

Achteraf gezien denk ik dat de avond juist (mede) daardoor zo'n succes was. Er was een ongedwongen, gezellige sfeer vanaf begin tot eind. Dus ja, Jetje heeft weer een lesje geleerd. "Soms is het beter om maar gewoon los te laten, en alleen het hoognodige te regelen".

We hadden om 20.00 uur afgesproken, meteen na sluiting van de bedrijfsfitness. Er zouden 5 sponsoren komen (van de 16) wat ik al super vond gezien de korte termijn waarop alles geregeld was.

Rond half acht waren we present. Dave was er natuurlijk al en Ardie ging meteen in de startblokken om alles klaar te zetten. Snel daarna trokken Dave en ik ons terug voor het weegmoment.
En wat bleek? Was ik die laatste 2 weken "gewoon" nog een kilo afgevallen! Het totaal werd dus ineens 16,7 kg. Ik maakte nog net geen rondedansje maar blij dat ik was! Vooral ook omdat ook het vochtgehalte en de spiermassa toegenomen was, dus het lag niet aan afbraak aan spiermassa of zo. Tja, vanaf dat moment kon mijn avond dus echt niet meer stuk. En toen verraste die knul (Dave) me ook nog eens met een waardecheque van 17 euro (voor iedere kilo 1 euro) voor deze actie. Ik was echt geraakt, had het helemaal niet aan zien komen. Sterker nog, ik vind al dat hij zoveel doet. Dave is echt een man die bezield werkt, ik zou niet weten hoe ik het anders zou moeten zeggen. Het meeleven en meedenken is oprecht en spontaan. Er zit niks gemaakts aan hem, anders zouden hij en ik ook nooit een match zijn geweest. En hij doet veel voor z'n cliënten. Niks de kantjes er vanaf, nee, volgens mij werkt hij zoals hij altijd gesport heeft. Niet voor 100% maar minstens 110....

Iets te laat heette ik de gasten welkom en na een (zeer) korte inleiding, gaf ik het woord aan Francy, zodat ze beknopt hun verhaal kon vertellen en wat achtergrond informatie over de doelstellingen van vrienden van Tijs kon geven. Geboeid luisterende iedereen. Het blijft ook bijzonder om hun verhaal te horen, en dan vooral door hun positieve insteek in het geheel, terwijl het toch echt een afschuwelijke ziekte is en de prognoses op dit moment nog steeds zwaar klote. Iedere keer weer merk ik dat dat me diep raakt.
Maar toen ze het woord speciaal naar mij richtte en vertelde over bijzonder Roy en zij mijn actie vonden en de manier waarop ik het deed, tja, toen kwamen de traantjes omhoog. Eigenlijk had ik tot dat moment helemaal niet door hoe m'n actie Roy en Francy geraakt had.... Simpelweg omdat het vanaf het begin heel natuurlijk voor me voelde om het zo te doen. Net zoals het waarschijnlijk voor al die lieve mensen, die allerlei fantastische acties op poten zetten voor dit doel, heel normaal voelt.
Als je voor de rest weinig anders kunt betekenen dan er gewoon zijn bij tijd en wijle, is het (vind ik)erg fijn om op zo'n manier toch een verschil te kunnen maken. De machteloosheid die je als omgeving voelt als je zo'n verdriet ziet bij mensen die je aan het hart gaan.......  is echt ZWAAR @#$$%.

Na Francy gaf ik Dave het woord om iets te vertellen over het afgelopen jaar, terwijl ik mezelf alvast warm trapte op de crosstrainer. En ook naar Dave z'n verhaal werd geboeid geluisterd, met tussendoor (merkte ik) bewonderende blikken mijn kant op m.b.t. het tempo wat ik daar op de crosstrainer had.

Vervolgens namen Dave en ik de mensen mee naar de gymzaal waar Dave op mijn verzoek een circuit had uitgezet. Het leek me nl. leuk om de mensen nu met eigen ogen te laten zien hoe ik e.e.a. had bereikt. Wat zo'n circuit nu precies inhield. Dave had een circuit uitgezet zoals ik ze al vaker gehad had, zodat hij me niet heel intensief hoefde te begeleiden en ondertussen de gasten kon vertellen over het nut van de diverse oefeningen. Dus waar het effect op had, waarom het effect heeft etc.
Blijkbaar was het een goed idee van me geweest, want de reacties waren niet mis. Van diverse mensen kreeg ik na afloop (ik deed iets van 2 rondjes) opmerkingen als "respect" en "knap" of "ik doe het je niet na". En ja, natuurlijk is dat lekker om te horen!

Mijn "favoriete" oefening met circuit, zwaaien met een gewicht van een kg of 12...

Na deze demonstratie gingen we terug naar de fitness waar Roy (inmiddels in het tenue van de Tijs Trappers) en ik op symbolische wijze zouden "finishen". Vanaf het begin had ik nl. helder dat ik ook graag hun actie nog even wilde promoten. Want tjonge wat heb ik een respect voor die mannen.
7 dagen lang 100 km per dag mountainbiken. Echt..... ik krijg al pijn aan m'n kont als ik er aan denk (over de rest nog maar te zwijgen). Ongelooflijk wat al die mannen en vrouwen daar presteren.

Meteen toen Roy op de fiets zat gingen z'n benen als vanzelf rond. Hoezo getraind?!
Het moment was gaaf, met een high five gingen we samen over de symbolische eindstreep (al moesten we het daarna nog een keer doen i.v.m. de foto.......hahahha). Het voelde ook echt als een finish, heel bijzonder....

 

Vervolgens pakte ik de gitaar en zong ik op de wijze van "leaving on a jetplane" van John Denver naar het hoogtepunt van de avond. Het idee van dat liedje had ik al lang maar echt.... een kwartier voordat we vertrokken schreef ik de laatste zin, in totaal had ik er een half uur aan gewerkt! Ik wist al dat zus en ik goed zijn in de spontane, last-minute acties maar zo op 't nippertje was ik nog nooit.
De kwaliteit was dan ook niet dat wat ik van mezelf gewend ben maar daar ging het nu ook niet om. Ik wilde met het nummer wat zeggen, iets overbrengen en dat lukte ook merkte ik tijdens het zingen.

En toen was het moment daar. Ik had ergens tussendoor snel alles bij elkaar geteld (en nageteld).

Weer nam ik het woord en haalde ik tegelijk mijn zelf geknutselde cheque tevoorschijn, waarop ik toen eindelijk het bedrag kon schrijven. € 716,15! Ik voelde me zo trots!
Later bleek echter dat mijn hoofdsponsor naar boven afgerond had en werd het totaalbedrag zelfs € 741,15! Ik ben er nog steeds een beetje van onder de indruk dat al die mensen zo royaal hebben willen sponsoren.
Dus bij deze, nog een keer, aan al jullie mooie, bijzondere mensen die een jaar lang mijn sponsor wilden zijn...... Heel heel erg bedankt.

En toen gebeurde er iets waar ik totaal geen rekening had gehouden. Ik kreeg allerlei cadeautjes!
Geen moment heb ik er bij stilgestaan dat mensen dat zouden doen, ik bedoel maar..... ze waren al allemaal zo royaal! Ik kreeg een prachtige roos, een heerlijke fruitmand met super gezonde chips ;) een prachtig boekje met Chinese wijsheden, en....... een heuse, eigen Toet!
En heel veel lieve warme knuffels....... daar kan ik nooit genoeg van krijgen :)

 

 

Als laatste kwam Ardie me feliciteren. Terwijl hij zelf toch ook hard meewerkt aan dit alles. Ik bedoel maar, als hij niet achter me zou staan en zou proberen telkens weer een lekkere, gezonde maaltijd in elkaar te draaien, zou e.e.a. een stuk lastiger zijn.

Met een laatste toast met alle aanwezigen sloten we deze heerlijke avond af.

Behoorlijk onder de indruk togen Ardie, zus Marij en ik bepakt en bezakt weer naar huis.
En toen kreeg ik thuis bij 't afscheid nog een hele dikke knuffel met traantjes van mijn zus, en vertelde ze me hoe trots ze op me was. Zo'n mooi moment... dat zijn de momenten die je in je hartje bewaard. En wat was ik blij dat ze er bij was, dat ze dit samen met ons heeft willen meemaken. Dat iemand van mijn familie (toch het naaste kringetje om me heen), die me al die tijd gesteund hebben, er bij was, dat maakte voor mij de avond compleet.

Natuurlijk had ik dit blog beknopter kunnen beschrijven, maar deze ene keer doe ik dat nog bewust niet. Dit is hoe de avond verliep en dat mag gerust uitgebreid beschreven worden. Bovendien wil ik op deze manier alle lieve mensen die er die avond niet bij konden zijn, mee laten genieten. Ik hoop dat de sfeer een beetje overkomt.

Vanaf nu zal ik proberen de blogs krachtiger (beknopter) te houden, wat meer op de schrijfstijl te letten etc. Want ja, voor iedereen die zich het afvroeg..... ik ga door met bloggen.
Want mijn race tegen de kilo's voor Duchenne is dan misschien wel klaar, mijn weg "naar mezelf", die begint nog maar net...... ik heb zin in die wandeling... jullie ook?

Heel veel liefs,
Harriette

Zware dip

Ja inderdaad, jullie lezen het goed. Ik heb een fikse dip achter de rug.
En ja.... gelukkig verleden tijd, man o man, wat had ik het even gehad twee weken geleden.

Het begon met een "off" feeling m.b.t. mijn werk. Op een of andere manier liep 't gewoon niet lekker. Tja, dat heb je soms zul je zeggen, maar het was maar het begin.
Al het regelwerk wat op komst (en gaande) is m.b.t. de a.s. verhuizing van mijn schoonouders maakte dat het in m'n hoofd niet zo heel rustig was, zeker omdat ook nog eens mijn vaders verjaardag (3 april zou hij 86 geworden zijn, hij is echter in 2005 overleden). Meestal kan ik er goed mee omgaan maar het besef dat het 8gemis voor mam steeds erger wordt maakt zo'n dag dubbel.
En dan hadden we nog diverse verjaardagen, veel verleidingen dus, veel weerstaan maar niet altijd met plezier. Want ja, als ik me niet lekker voel voel snoep ik nog liever dan anders...

Ook bleek dat mijn knie het niet zo leuk vond dat ik gerend had bij het circuit die week daarvoor. Ikzelf vond het hartstikke leuk, ik heb wel vaker de neiging om te rennen als ik snel moet lopen, en als ik snel van het ene deel van de gang naar het andere moet ren ik ook regelmatig. No problem, maar die dinsdag was het telkens circuit van 5 oefeningen, 2x op en neer de zaal door rennen en weer 5x oefeningen, 2x op en neer de zaal door. Minuutje op adem komen of zo en hup weer door. Weer zo'n reeks en tot slot nog een halve ronde. Ik was door en doornat maar het voelde lekker!
Maar goed, mijn knie begon dus de dag erna te zeuren en bleef zeuren. Geen pijn maar een krakend gevoel binnenin. Niet fijn en tja, ik was toch bang dat ik misschien wat overdreven had.
Toch heb ik de hele week gewoon gesport al heb ik wel telkens mijn knie zoveel mogelijk ontzien.
En ja, donderdag ook evenzogoed weer een circuit. So far so good. Vervelend maar meer ook niet.
Maar ...... zaterdag had Dave een gezamenlijk sportgebeuren geregeld voor alle mensen die hij begeleid zoals ik. In totaal zijn dat 6 mensen geloof ik, er hadden zich er 4 aangemeld, waaronder ik. Eerst samen sporten in het Odapark en daarna samen lunchen.
Uit mijn tijd bij de Obesitaskliniek weet ik hoe motiverend het kan zijn met andere "lotgenoten" te sporten en te praten, dus ik was vanaf 't begin enthousiast.

Die zaterdag vertrok ik (heel sportief, nee eerlijk is eerlijk, gewoon praktisch) met de fiets. Nadat we compleet waren (3 meiden.. oké 2 meiden en ik en 1 jongeman), gingen we aan 't werk.
We zouden warmdraaien door een mooie ronde te lopen of te rennen, daarin werden we vrij gelaten. Tja, rennen kon ik vergeten dus ik wist dat het voor mij lopen werd. Maar ja, dan begin je en binnen no time gaan de andere 3 aan 't rennen. Auw, dat deed de streber in mij toch even fiks pijn.
Ik moest mezelf echt op 't hart drukken te blijven lopen en niet ook te gaan rennen. Zo ging er een ronde voorbij. Op 't moment dat ik bij Dave aankwam was de rest al lang weer weg voor de volgende ronde. Ik BAALDE. Had zwaar de pe in, de tranen zaten hoog (lekker handig, dat ademt ook zo fijn...).
Maar ergens die 2e ronde drong 't besef tot me door dat ik van deze groep veruit de oudste was. Dat de rest waarschijnlijk iets van 30- was en ik toch echt 40+ hoe jong ik me soms ook voel....
En daar kwam nog bij dat ik van deze groep ook veruit de zwaarste ben (nog wel in elk geval), dus tja...... Dan is het niet raar dat je minder kunt en ik in dit geval de jeugd moet laten gaan.....
Leuk vond ik het nog steeds niet (ik heb ergens afgelopen jaar ontdekt dat ik echt wel een streber kan zijn, dat ik het NIET leuk vind de niet goed of een van de betere in iets te zijn), maar ik had er wel een soort van vrede mee. Eigenlijk liep ik al te luisteren of de jongeman niet haast voorbij kwam, dan had ik hem een high five meegegeven (hij had tenslotte 10 km Venloop gelopen en daar een jaar lang of nog langer keihard voor getraind, diep respect dus), maar ietsjes achter mij stopte hij met rennen. Mmm moet hem toch eens vragen of hij me niet voorbij wilde lopen of dat hij gewoon echt even op adem wilde komen...

Na een paar rondjes lopen begon het echt leuke werk (duh), een circuit in het bos. Met halters spelen, met dumble's zwaaien, een autoband (zonder velg, dat dan weer wel) omhoog gooien oprapen en weer gooien, met een zware bal zwaaien en als kers op de pap een tractorband optillen, omgooien etc. Jippie! (ik zeg 't nu cynisch, maar als die dingen je relatief goed of in elk geval beter dan een vorige keer afgaan krijg je daar een kick van, dus ja, dat is ook echt gewoon leuk).
En daarna weer een paar rondjes lopen.
Daarna verplaatste het rondje naar een ander deel van het park, waar we weer een paar rondjes liepen en daarna weer hetzelfde circuit. Met als leuke "pauze" een man die blijkbaar iets met 't park van doen heeft en even kwam checken dat wat wij deden wel afgesproken (en dus legaal) was....... grijns.

Tot slot mochten we samen op adem komen onder het genot van een lekkere en gezonde lunch. Eerlijk is eerlijk, "den Dave"  (zo noem ik hem vaker, schijnt ook een maaskant/new kids typetje te zijn ...), had het goed voor elkaar. Aan tafel was ook eindelijk de kans elkaar wat beter te leren kennen. Leuk!
Wat mij betreft gaan we dit vaker doen. 1x per maand (of als dat lastig is 2 maanden) of zo? Lijkt me erg leuk af en toe elkaar te zien en te spreken! Maar zoals ik al zei, het strebertje in mij had wel een knauw gekregen.
En nu ik dit schrijf zakt (eindelijk) een tweede besef. Ergens.... ergens is het maar goed dat mijn knie een rem er op zette die zaterdag. Want anders was ik dus gaan rennen. Met mijn gewicht, in een bos, met ongelijke ondergrond, met gewone sportschoenen..... oei oei..... Eigenlijk heeft m'n knie me dus een dienst bewezen. Mijn knie heeft me dus een aantal inzichten gegeven, weer heb ik meer van mezelf leren kennen.
Als cadeautje is mijn knie ook weer lief voor me, kraakje weg (mensen met een spirituele inslag zoals ik denken nu, die heeft z'n zegje gedaan en kan nu weer gewoon doen....grijns).

Wat mijn humeur de afgelopen week vooral verziekte was het feit dat alles wat ik dacht kwijt te zijn aan gewicht gewoon weer er aan zat. En als je me nu vraagt waar ik iets heb laten liggen? Geen idee... Natuurlijk heb ik af en toe "gezondigd" ik wil zo gewoon mogelijk leven ondanks het afvallen (en had nogal wat feestjes/verjaardagen).
Lijnen hou ik geen jaren vol, een "lifestyle" verandering heeft niets met lijnen te maken maar met het defintief omgooien van je leven naar iets blijvends. Dat is de theorie die ik me telkens weer voor ogen moet houden, maar die bovengenoemde streber wil gewoon slinkende getallen zien op die @#$%% weegschaal ;)
En ik was me toch een portie frustie toen ik het resultaat op mn weegschaal zag!. Maandag zou ik weer naar Dave gaan en ik voelde het al aankomen. Niks - 2 kg waar ik helemaal voor was gegaan. Met een beetje pech dus nada noppes niks! Bah, bah en nog eens bah. Jet had te balen.

En inderdaad, maandag gaf de weegschaal - 0,6 kg aan. 6 ons dus als "beloning" voor een maand lang mezelf te barsten werken 3x per week bij de fitness, iedere dag zo bewust mogelijke keuzes maken. Ik was boos, niet een beetje, nee ik was pisnijdig, teleurgesteld, gefrustreerd, verdrietig en dat in 't kwadraat. Ik heb gejankt als een klein kind en was niet gevoelig voor alle positieve woorden die Ardie en Dave op me afvuurden. Ik wilde het even niet horen, nee.... ik wilde gewoon even boos zijn, en al het andere wat ik hierboven schrijf.
En.... ja, dat was ook goed. Ik had dat even nodig. Ik mocht eindelijk gewoon ook eens niet leuk, lief, aardig, vrolijk of whatever zijn, ik mocht eindelijk gewoon eens stinksjacherijnig zijn. Hehe.... en ondanks dat het kut voelde, voelde DAT (dat 't van mezelf mocht) ook wel weer erg lekker.

De baalzin heeft denk ik tot vorige week woensdag rondgehangen. Dinsdag heb ik de frust en boosheid vooral bij de fitness in m'n voordeel gebruikt. Met een focus om een puntje aan te zuigen doorliep ik het circuit met glans (en veel zweet ook wel ja). Woensdag met sporten legde ik de nadruk op cardio. Half uurtje crosstrainer met wisselend tempo. 20 min loopband en 10 min fiets geloof ik. Voor donderdag had ik me voorgenomen om op tijd te stoppen met werk want........ ik had een "zwemdate" met collega Remo. Een jonge knul die ook bij de bedrijfsfitness is en het zwembad wel eens uit wilde proberen. Ikzelf wilde dat ook al lang dus zo kwamen we op het idee om dan maar eens samen het zwembad onveilig te maken (met een bal of zo).

De bal-spartel-lach partij in het zwembad was volgens mij het laatste zetje wat ik nodig had, want de baalzin is voorbij. Ik ben niet weggezakt in oud "wegvreet" gedrag of troost eten (en trust me, daar heb ik regelmatig zin in gehad). Dus al met al, was afgelopen week denk ik een goede graadmeter wat ik sinds de zomer 2011 bereikt heb.
Oh ja, Dave had afgelopen week nog een "leuke" manier om me dat duidelijk te maken.... Ik moest me op een gegeven moment bij de fitness omdraaien en meteen daarna legde hij een halter met een totaalgewicht van 30 kg op m'n schouders! Het gewicht wat ik sinds die zomer tot nu ben kwijtgeraakt.....
Dat is wel erg goed voor je motivatie kan ik je zeggen. En.... auw! Wat was dat zwaar!

Wat die knorzin me verder nog bracht? Ik ben nog eerlijker geworden naar mijn omgeving. Heb met diverse mensen (die kwamen vragen hoe het ging, dus niet zomaar iedereen) verteld dat ik even niet zo lekker in m'n hum zat en waarom. Dat waren er niet heel veel maar genoeg om mn. voor mezelf helder te krijgen wat er mis was. Op het werk ben ik dus eerlijker geworden in de zin dat ik me meer en meer meld als iets gaat op een manier die me niet aanstaat. Of mensen dat nu leuk vinden of niet. Letwel, respectvol en zonodig met uitleg. Met Dave heb ik mijn reactie uitgebreid besproken en hij kan gelukkig ook respecteren dat ik even sacherijnig was. Ardie was extra lief en deed nog meer zijn best om gezonde dingen te maken en tegelijkertijd niet te bestraffend te kijken als ik snoepte.
Ik wordt meer en meer eerlijk naar mijn omgeving. Niet alleen de mensen in mijn naaste omgeving maar ook de kringen daarbuiten. Niet lachen en slikken als ik dat eigenlijk niet wil, maar vertellen waarom iets wel of niet kan. En als iets echt moet, oke, dan moet het, maar verlang dan niet van me dat ik dat leuk vind.
Wauw...... dat is pas een lifestyle verandering!

Het was dus een week waar iedere andere "lijnpoging" zou zijn spaakgelopen. Maar goed, ik ben dan ook niet aan het lijnen, ik ben bezig met een soort trainingsschema voor de "Olympisch spelen" he coach? M.a.w. een lange weg om een doel te bereiken wat nu nog onmogelijk lijkt maar wat met heel veel doorzetten, en vooral ook lol hebben in 't leven, uiteindelijk gaat lukken.
En die Olympische spelen? Die zijn nog zo ver weg dat ik me daar net op focus (m.a.w. ik heb nog geen idee wat mijn einddoel is. Ik ben geloof ik nog bezig met de Nederlandse kampioenschappen (de volgende -3 kg) en kijk met een scheel oog naar de Europese ( -5/10 kg)
:)

Fijn weekend allemaal

Liefs,
Harriette

Afsluiting sponsortraject

Ja lieve mensen, jullie lezen het goed. Ik ga het sponsortraject afronden.

Hierbij dus alvast aan alle sponsoren (en mensen die op andere wijze nauw bij dit traject/mij betrokken zijn) de uitnodiging om maandagavond 22 april a.s. samen met ons een feestelijk streep te zetten onder de "race tegen de kilo's voor Duchenne", en aan te vieren dat het vanaf nu een "race tegen de kilo's voor Harriette" zal zijn.

Locatie: Bedrijfsfitness (afdeling revalidatie) VieCuri Venlo
Tijd: 20.00 uur

De opzet van de avond zal niet groots zijn, gewoon even een gezellig samenzijn met Francy en Roy, Dave en natuurlijk Ardie en ik.

Ik heb besloten de opbrengst naar deze kanjers (zie foto) te laten gaan, oftewel naar Duchenne Heroes.
Mag ik jullie voorstellen? De Tijstrappers 2013: Roy Peeters, Henk Berkhout, Martijn Vervaet en Theo van Bakel.
Van 15 t/m 21 september 2013 fietsen de Duchenne Heroes elke dag 100 kilometer van Frankrijk naar Nederland. Zij zoeken hun grenzen op, zij geven álles voor kinderen met Duchenne. En daar heb ik ongelooflijk veel bewondering en respect voor. Dat het sponsorbedrag een mooi steuntje in de rug mag zijn voor deze geweldig stoere binken (met een heel mooi hartje).

Aangezien Ardie en ik 22 april voor iets lekkers willen zorgen, hierbij alvast het verzoek je aan te melden als je wilt komen. Dit kan per mail gewoon.harriette@gmail.com.
Dit weekend zal ik de sponsoren ook nog persoonlijk uitnodigen. En natuurlijk, alle sponsoren die niet aanwezig kunnen zijn, krijgen bericht van me wat ze over mogen maken naar de vrienden van Tijs.

Het was een bijzonder jaar (en een paar maanden). Een jaar waar ik veel over mezelf heb geleerd, veel vastgeroeste denkbeelden los heb gelaten, en dingen aan mezelf heb ontdekt die ik nog niet kende.
Ik ben sporten een soort van leuk gaan vinden, en vind het vaak (nee niet altijd) een sport om een zo lekker mogelijke gezonde maaltijd te verzinnen.
En... het was het jaar waarin ik eindelijk toe kon geven aan mijzelf en mijn omgeving, dat ik het niet alleen kan. Dat ik soms hulp nodig heb. Ik weet nu dat ik het soms heel erg moeilijk vind om verleidingen zoals chocolade, dropjes en hartige hapjes af te slaan ook al heb ik geen trek. Zeker als er een tweede of derde keer wordt aangeboden. Ik weet inmiddels ook dat frustratie voor mij een aanleiding kan zijn om te gaan zoeken naar troost eten. En simpelweg het zien van iets lekkers kan al maken dat ik er zin in krijg.

Ik heb ook geleerd dat je ondanks verstandige keuzes heerlijk kunt uit eten, zowel thuis als uit ...
En ik heb geleerd dat ik een behoorlijk strebertje kan zijn. Dat ik graag de beste in iets wil zijn, wil winnen. Net een stapje verder wil gaan als misschien soms verstandig is. En natuurlijk, die spreekwoordelijke aai over m'n bol in de zin van "goed gedaan meiske".

Kortom, ik heb geleerd dat ik net als ieder ander mijn talenten en uitdagingen heb in dit leven.

Het voelt een beetje raar, zometeen dat allerlaatste weegmoment. En tegelijk kijk ik er ook naar uit. Want vanaf dat laatste weegmoment doe ik het puur en alleen nog voor mezelf. Omdat ik af wil vallen en vooral gezond wil leven. Omdat ik mezelf het waard vind op een zo gezond mogelijke manier oud te worden. En ja, dat voelt kei lekker.

Wat natuurlijk niet wil zeggen dat ik vanaf nu de vrienden van Tijs links laat liggen. Dat mannetje en al die andere kinderen met deze ziekte hebben een warm plekje in m'n hart gekregen. Simple as that.
En... er is een sponsor die ondanks dat ik er een streep onder zet, door zal gaan met sponsoren. Trust me... daar gaat ze nog een keer spijt van krijgen!

Fijn weekend alvast allemaal.

Liefs,
Harriette