En wederom een D-day

Jaja, vrijdag was het weer D-day.
Meteen maar het resultaat. Jullie komen er goedkoop vanaf deze keer. 2 ons zwaarder wat Dave ziet als gelijk gebleven. Spiermassa was ongeveer 2% meer. Dat is dus wel als het goed is aan het komen.
Aangezien ik de afgelopen week redelijk wat vette hap gehad had en dingen zoals koekjes etc., was ik er niet heel verbaasd over dat ik niet afgevallen was. Ik was al blij dat er niets bijgekomen was :)

Ook nu weer een heel goed gesprek met Dave. Wat hij erg positief vond was het feit dat ik uit mezelf al met punten kwam waar het links of rechts wat aan schortte de laatste tijd. Dat inzicht is natuurlijk erg belangrijk als je af wilt vallen. Hij hoefde bij mij niet te peuteren om dingen eruit te krijgen, het komt spontaan. Tja..... hou mij maar eens tegen als ik op mijn praatstoel zit.....whhaahahaha.

Hij vroeg ook of ik langzaamaan een dipje kreeg, het gevoel "ik ben al zo lang bezig" maar nee, dat heb ik eigenlijk niet. Maar..... ik heb het gevoel dat mijn omgeving er wel wat last van heeft. Of beter gezegd, die is er wat minder bewust mee bezig.
Dat gaf ik naar hem aan. Blijkbaar komt dat vaker voor.
Het valt me op dat ik weer vaker nee moet zeggen voor een 2e of 3e keer. Dat stukken gebak toch veel groter zijn dan ik vraag, dat soort dingen.
Ik moet dus weer even duidelijk zijn naar mijn omgeving want tja. Uiteindelijk ben IK degene die af wil vallen dus zal IK ook duidelijk moeten zijn in wat ik wil.

Verder viel het Dave op dat ik veel light drink en ik blijkbaar nogal een behoefte aan zoet heb. Nu kan het niet zo 1,2,3 kwaad met light maar het is beter daar wat van af te kicken dus voortaan meer water en minder fris. En in het algemeen wat minder zoetigheid.
Ook heb ik met hem afgesproken minder kaas en meer vleesbeleg (deed ik in feite al) en op de koolhydraten letten. Dit omdat ik eiwitten nodig heb om spieren op te bouwen.
Ik ga niet alle details van ons gesprek neertikken, dat is iets tussen hem en mij maar het was een erg prettig gesprek weer. Het motiveerde me meteen.
Dus ... meteen de koe bij de horens en met boodschappen minder fris en meer water (Marie-Henriëtte vind ik lekker) gekocht. En meer fruit in huis gehaald.

Tja, en dan gaat het meteen weer lekker die avond. Etentje bij de Heeren van Overloon, een 8!!! gangen site plate menu. Maar jongens jongens wat wás het lekker.

Hieronder een kleine impressie ;)

Tja....eh... dat laatste plaatje......... ik was wat laat met foto's maken bij die lekkere dingen daar... hihi.Net zoals de eerste 2 of 3 gerechtjes, die ben ik ik ook vergeten ...
Het was heerlijk. Niet bomvol na het eten, gewoon lekker voldaan.
Het zijn dus ook allemaal echt kleine gerechtjes. Echt verwennerij. Veel streekproducten, een mooie kwaliteit en super klaargemaakt. Ik heb in elk geval genoten!

Eigenlijk wilde ik over afgelopen week, onze zgn. "klusweek" een volledig blog wijden maar ach, als ik het heel goed bekijk is dat helemaal niet nodig. We hebben gewoon stinkende mazzel gehad dat het weer enorm meezat, we nergens geen tegenslagen tegenkwamen en de praxis ook nog eens een prachtige kortingsactie had!
Maandag zijn we begonnen met het uitruimen van de kamer waarna het er ongeveer zo uitzag.

Dinsdag hebben we vervolgens alle meubels uit huis gesjouw en onder het afdak neergezet en afgedekt. het behang van de muur gehaald (duurde erg lang), het hout geschuurd en de ramen goed afgeplakt zodat Ardie woensdag vooruit kon met spuiten.
Woensdag hebben we samen nog wat dingen klaargezet en toen kon ik naar de IKEA en begon Ardie met spuiten. Toen ik terugkwam hoefde ik alleen nog even op bepaalde punten een stuk karton vast te houden zodat reeds gespoten stukken niet geraakt zouden worden en voila. Klaar was Kees... eh... Ardie.
Daarna hebben we de plinten, de lijsten en de deuren nog geschilderd en toen was het wat ons betreft prima. We liepen al dik voor op schema.
Donderdag bleek dat alles goed geraakt was in de kamer dus op wat tipwerk na was het gewoon klaar!
Inmiddels lagen we dus dagen voor op schema!

 

Dus ik donderdag de stoute schoenen aangetrokken en Carpet right gebeld en uitgelegd dat we zo ver voorliepen op schema en we ons nu afvroegen of het vinyl niet eerder gelegd kon worden. Ardie had er een hard hoofd in en de mw. aan de telefoon gaf ook aan dat ze heel vol zaten maar toen ze zag dat we alleen de woonkamer hoefden, ontdekte ze een plekje in de agenda. Vrijdag middag! Yes!
Dus vrijdagmiddag kwam het vinyl al en ja, dat leukte het geheel meteen weer flink op. Bovendien, nu konden we veel eerder weer in gaan ruimen en hoefden we niet het hele weekend in de tuin (geen straf hoor) of bij anderen te "banken".
Vrijdagmorgen moesten we dus nog als haasjes naar de praxis om de gordijnrails te halen en nog wat dingetjes, zodat al het stoffige werk ook klaar was. We hebben ook meteen de deurplint en de deur van de keuken nog geschuurd. Dat idee kwam spontaan op omdat we nog tex en verf over hebben, we gaan de kleur dus doortrekken naar de keuken. Krijg je ook een mooi geheel van lijkt me.
Tja, dan kun je het stoffige werk maar beter gedaan hebben voordat de meubels er weer in staan nietwaar? Het schilderen komt later, eerst moet alles weer op z'n plaats staan.

Uiteindelijk had die stoffeerder de vloer binnen 15/20 minuten liggen. Iets waar we zelf waarschijnlijk een halve dag hadden zitten hannesen.....hahhaha.
Dus vrijdag konden de laatste dingetjes. De lampen hangen, dat soort dingen en spraken we af met Liesbeth, onze buurvrouw (die graag wilde komen helpen) dat we zaterdag, om 10.30 uur zouden beginnen met sjouwen.
Ardie moest de mis en place nog draaien van de catering voor de dag er na bij zijn peettante, dus lieten we het klussen voor wat het was. We hadden tenslotte al alles wat we gepland hadden (en meer) gedaan.
Die vrijdagavond werden we door Liesbeth (en Bert natuurlijk) uitgenodigd mee te gaan eten bij de Heeren van Overloon. Daarvan zijn de plaatjes hierboven. Wat een verwennerij.... het water loopt me gewoon in de mond als ik er aan denk.

Zaterdagmorgen moest ik eerst bij mam gaan poetsen, ook dat gaat gewoon door. Maar goed, mam had nog niets meegekregen van ons klussen dus moest ik eerst even bij haar op een stoel gaan zitten en vertellen. En tja, dat weiger ik dan ook niet, ze is tenslotte belangstellend en leeft erg mee.
Na een tijdje gezellig gekletst te hebben, zuslief was inmiddels ook aangeschoven, zijn we toch maar snel aan het werk gegaan. het was inmiddels al tien uur...... Oeps!

Uiteindelijk was ik iets te laat thuis dus had ik al een sms van Ardie te pakken waar ik bleef.......hahahah. Tja, sommige dingen moet je gewoon even de tijd voor nemen, en een gesprek met je moeder is er daar een van. Enne........ vind Ardie ook geen probleem hoor. Hij is gek op mijn moeder dus dat zit wel snor ;)

Dus toen ging het er aan, alle meubels even goed schoonmaken, in de kamer dragen en daar nog even met meubelolie behandelen. Als je dan toch bezig bent ook maar meteen goed.
Na ik denk ruim anderhalf/twee uur stond alles weer op z'n plek en was dit het resultaat.

Nadat alles op z'n plek stond ben ik eerst boodschappen gaan doen. Het was tenslotte pinkster weekend en mijn vriendin Hellen zou een nachtje komen logeren. Dus tja, dan wil je wel iets in huis hebben.......hahhaha.
Eenmaal terug bleek dat ze er al was en hebben we even heerlijk bijgekletst. Daarna zijn we snel naar de Intrantuin gegaan om nieuwe bloempotten te kopen. Zodat ook de plantjes weer terug konden naar de kamer. Meteen ook een nieuwe plant gekocht. We hadden nog en palm van onze trouwdag (bijna 18 jaar geleden) en die zag er niet geweldig meer uit, dus tijd voor iets nieuws. Nu staat er een hele mooie soort varen.
Ook meteen 2 nieuwe orchideeën. Nu maar hopen dat die het net zo goed doen als die ik van Therezi kreeg ruim 3 jaar geleden. Die heeft tot voor kort aan een stuk door bloemen gegeven!
En rond half vijf was het tijd om de catering te gaan doen. Niet idioot veel werk hoor, ik denk ongeveer een uurtje.
En die avond hebben we heerlijk, in ons gezellige hoekje de bbq aangestoken.

Het werd een super gezellig avond. Veel lachen, de gitaar erbij, lekker gezongen en heerlijk gegeten.

En zondag was eindelijk gewoon eens een vrije dag. Hellen en ik zijn naar het thermaal bad in Arcen geweest en hebben heerlijk liggen drijven, bubbelen en zonnen. Ik heb wel wat kleur gevangen de afgelopen week......hahahha. Toch mooi. Een werkvakantie hebben en toch getint terug op het werk komen......hihi.

Maar goed. Ik ga er een eind aan breien. Het verhaal is meer dan lang genoeg geworden lijkt me.

Als de kamer straks helemaal klaar is (gordijnen) dan plaats ik nog wel even een foto.

Fijn weekend nog allemaal, veel liefs en tot de volgende keer.

Harriëtte

To be or not to be

Tja, hoe kom ik nu weer aan die titel zul je misschien denken. Het heeft alles te maken met het festival waar ik gisteren was.

Maar laat ik bij het begin beginnen.

Vorige week was een hectische week. Een collega van me viel onverwacht uit en daardoor was het wat rommelig op de afdeling. Niet dramatisch maar goed, anders, rommelig, druk ook.
Met sporten deed ik er onder de motiverende leiding van Dave een tandje bovenop, ik zat hartstikke lekker in mijn vel, energie voor 10 ondanks alle hectiek. Heerlijk!
Die hectiek was zelfs zo erg dat ik in de loop van donderdag compleet vergat dat het voorlopig mijn laatste werkdag was omdat ik vakantie kreeg........ hahahah.
Pas na Pinksteren hoef ik weer te werken. That is.... op het werk dan want thuis gaan we hard aan de slag met de woonkamer. Na 15 jaar mag er wel een nieuw kleurtje op.
Maar daarover in mijn volgende blog meer. Vandaag wil ik het vooral hebben over zondag.

Het was dus een drukke week, er kwam nog een uitvaart bij, het werk bij moeders en schoonouders ging ook gewoon door, en... en... en.
Ik had me dan ook al voorgenomen om zondag maar eens een flink stuk te gaan wandelen in Groesbeek. En toen kwam er het telefoontje van mijn vriendin Therezi.

Ze was gevraagd om naar het festival ZIJN te komen om te assisteren met een vuurloop.
Ze twijfelde, had eigenlijk geen zin om alleen te gaan en de geweldige dag in gedachten dat we de vorige keer samen op stap waren deed haar besluiten mij mee te vragen.
Ik hoefde er niet lang over na te denken, mijn gevoel zei DOEN! En dus deed ik, ik zei ja :)
Daarna ging ik even speuren op internet, wat voor festival het precies was.
En dit stond er zoal:
www.festivalzijn.nl/
VOOR WIE?
Een informatieve dag voor iedereen die meer wil weten over allerlei spirituele disciplines, waar geinteresseerde elkaar mogen ontmoeten, of er alleen maar willen 'ZIJN'.

Om 10.30 uur kwam ze me zondag oppikken. En ik had enorm veel zin in gewoon een dagje "ZIJN". Niets hoeven veel mogen. Heerlijk!
De weg erheen was erg gezellig. Tot we op een gegeven moment op een punt aankwamen dat Therezi het af moest kappen omdat het haar rijgedrag niet ten goede zou komen. We beloofden elkaar daar aangekomen er op terug te komen. Wat en hoe precies, tja dat is iets tussen Therezi en mij. Jullie mogen er op vertrouwen dat het een prachtig, open en heel eerlijk gesprek werd later die dag...

De locatie was prachtig. Midden in een bosgebied, vroeger was er blijkbaar een camping geweest.
Heerlijk rustig en een prachtige open plek met daaromheen allemaal bomen waar het festival zelf was.

Ik heb eerst kennis gemaakt met de anderen van de vuurloop. Ursula had ik al eens ooit even ontmoet op een feest, de rest kende ik nog niet.
Voor meer informatie over wat ze zoal doen zie http://www.definest.nl.
De ontvangst was erg warm en hartelijk, ik voelde me meteen welkom in de groep. In eerste instantie dacht Ursula dat ik ook vaker vuurlopen gedaan had maar dat is dus niet zo....hihi.
Ik bood aan om waar ik kon te helpen en voor de rest een stap terug te doen en e.e.a. te fotograferen.

Therezi met de eerste lading hout om de brandstapel te maken.

Als snel waren we dus hard aan het werk om een mooie hoge stapel te bouwen met de groep. Ik vond het bijzonder dat ik ze mee mocht helpen, dat ze me er echt bij betrokken. Tja, zoals ik al zei, ik voelde me erg welkom.

In volgorde: Het gezamenlijk bouwen van de stapel, de stapel klaar voor gebruik.

Klokslag 12 uur staken we met z'n allen de stapel aan, nadat we allemaal onze wensen meegegeven hadden . En vervolgens is het dan afwachten, een uurtje of 4. Rond de klok van vier begon het daadwerkelijke vuurlopen.

De geweldige groep mensen waar ik zondag een groot deel mee doorbracht.

En toen waren we dus vrij om te doen wat we wilden. Natuurlijk waren we dat al maar toch.
Therezi en ik zijn op ons gemak het terrein over gelopen. Veel bijzondere mensen ontmoet, een verscheidenheid aan kraampjes en mogelijkheden. Sommige mensen voel je dan meteen een klik mee, anderen juist totaal niet. We liepen alle kraampjes op ons gemak af en genoten vooral van het mooie weer en de sfeer.

Maar mijn aandacht werd toch vooral getrokken door de paarden die er stonden..... Een prachtige fries en nog twee anderen.Wat een geweldige dieren, wat een power, wauw! De eerste keer stonden Therezi en ik er samen. Grappig om te zien hoe zo'n paard je onopvallende continu in de gaten houdt. De Fries was overduidelijk de baas, hij hield de andere 2 bij ons weg.

Na een tijdje van ze genoten te hebben, liepen we weer verder.

Bij een ander kraampje kon je "dankbaarheids" steentjes kopen. Kleine stukjes amethist.
De opbrengst gaat naar waterputten in Egypte als ik me niet vergis.
Hoe dan ook een goed doel, duidelijk uitgelegd en joh, we hebben toch zoveel om dankbaar voor te zijn! Zo'n steen wilde ik maar wat graag!
Bij een andere kraam kwam ik nog een liggende boeddha tegen maar.......wonder boven wonder heb ik die laten staan. Ik vind hem prachtig hoor, daar niet van.
Ken hem van onze reis naar Singapore. Hij stelt de Boeddha voor op het punt nét voordat hij de verlichte staat bereikt.
Verder had ik geen kraampjes waar ik nodig heen wilde, weliswaar bijzondere mensen gezien, mensen ook waar ik een klik mee voelde maar....... ik hoefde vandaag alleen maar te 'zijn' van mezelf, en dat beviel prima! Als mensen met me wilden praten waren ze welkom maar ik ging het niet opzoeken.

Na verloop van tijd zijn Therezi op een bankje neergezakt, hebben wat te drinken besteld en kwamen toen terug op het gesprek in de auto.
Het werd een prachtig, eerlijk, oprecht gesprek. Het ging diep, het was bijzonder en heel erg mooi.
Maar nogmaals. Het is aan Therezi. Het is haar verhaal, als ze daarover wil vertellen kan dat, maar dit is niet de plek nu.

Op een gegeven moment kwamen er mensen bij ons zitten van de stand van Ithaka (ja, van dat gedicht), wat een bijzondere mensen, en wat een leuk gesprek!

En ik......... ik genoot alleen maar, op en top. Niets hoefde, veel mocht. Ik vond het heerlijk!
Therezi was op een gegeven moment even wat te eten halen, en ik zat alleen maar te genieten, zoals ik de hele dag al deed. Ik voelde me zo rustig..... ondanks de weinige uurtjes slaap ook heel fit, vrij ....kortom....super! Het zonnetje scheen prachtig, het was heerlijk warm en toen ik op een gegeven moment mijn gezicht richting zon hield was dit het beeld.... Tja, wat wil je nog meer?

En zo verliep de dag heerlijk relaxed. Op een gegeven moment hebben Therezi en ik ons weer bij de groep gevoegd en ben ik op de deken bij ze gaan liggen. Heerlijk in het zonnetje, ogen dicht en genieten maar. Wat een rijkdom dacht ik nog daar op dat prachtige plekje. Mooie lieve mensen om me heen, een stukje natuur, prachtig weer en een geweldige sfeer. Meer heb je toch niet nodig om je op en top gelukkig te voelen?
Af en toe wisselde ik het luieren af met een fijn gesprek met een van de anderen. Het meisje naast me bleek een praktijk te hebben in lichaamswerk, vooral veel dansen en werken met de stem. Tja, dat maakt me dan nieuwsgierig...... Het zou zomaar eens kunnen dat ik een keer haar kant op ga. Ik vind dansen heerlijk, zo'n zalige vrije manier om je te uiten, kan daar helemaal in op gaan.
En tja, zingen vanuit mijn gevoel is iets wat ik ook met ziel en zaligheid doe......
Ik heb in elk geval een foldertje meegenomen van haar...hahahah.

Op de achtergrond hoorde je de muziek van de mensen die vol overgave aan het dansen waren, afgewisseld met een indianendrum (andere stand) en een didgeridoo (weer een ander), en dan was er nog dat klankschalen concert. Heerlijk.

Rond vier uur was het zover, het vuur had z'n werk gedaan, er lag nu nog een mooie laag smeulende as, tijd dus voor de vuurloop.
Helaas heb ik daar geen foto's van. Ik was zo druk bezig met de foto's voor Ursula en het filmen voor Hetty dat ik totaal vergeten ben voor mezelf een foto te knippen. Ach ja, misschien krijg ik er nog een van de anderen, dan plaats ik hem later nog wel.
Ik vond het in elk geval een hele bijzondere ervaring. Op een gegeven moment moesten ze zich uit de luie modus halen en begonnen we met een soort mantra om de energie weer wat hoger te krijgen. Ik kende het niet en toch klonk het bekend. En ja, ik deed gewoon mee :)

Op een gegeven moment waren ze er klaar voor, het ging voor mijn gevoel snel en een voor een gingen ze over de hete kolen. Ik was volop bezig met filmen en foto's maken maar toch kreeg ik het goed mee. Het trok ook aardig de aandacht.
Later hoorde ik dat de sfeer heel anders was als bij een workshop, vooral omdat er nu veel andere invloeden zijn. Muziek op de achtergrond, het is wat onrustiger zeg maar, je bent wat sneller afgeleid. Maar...... ik kreeg toch een heel aardig beeld.
En toen was het dus al voorbij. De as werd bij elkaar geharkt door Ursula in de vorm van een prachtig hart.

Ik had de behoefte nog een keer rond te lopen. Heb nog even staan te genieten van de mensen die aan het dansen waren en ging nog 1 keer naar de paarden. En daar had ik toch wel de mooiste beleving van de dag.
Ik liep volledig ontspannen naar de paarden en ineens zag ik de grote zwarte op mij toe lopen, ook heel rustig, lekker kauwend op wat gras, een sliert hing uit zijn mond.
Ik liep heel rustig dichterbij en hij liep op mij aan. Zogenaamd grazen maar me wel in de gaten houdend. En toen, op het moment dat ik vlakbij was richtte hij zich ineens op en keek me recht in mijn ogen. Hij en ik stonden face to face. En ondanks dat het een imponerend paard was voelde ik me volkomen op mijn gemak. Hij had iets heel liefs in zijn ogen, een hele lieve warme blik.
Zo stonden we een tijdje tegenover elkaar, hij met een sliert hooi bungelend uit zijn mond die ik met een hele rustige beweging weghaalde. Hij snuffelde wat aan mijn hand en keek weer in mijn ogen en ik in de zijne. Wauw, echt mensen, zó bijzonder.
En toen was er een tromgeroffel van een indianenmuziek of zo op de achtergrond, hij richtte zich helemaal op, oren gespitst, man wat een imposant beest. Was ik vroeger misschien aan de kant gegaan, nu bleef ik staan. Nog een keer een blik over en weer en toen draaide hij zich om en ging weer naar de rest.
Ik was helemaal onder de indruk van deze ontmoeting.......... en natuurlijk moest ik die delen met de rest maar toch. Ik kan het denk ik niet goed verwoorden, zoiets moet je meemaken en zelf voelen.

Het was dus een prachtige dag, een dag waar ik alleen maar hoefde te zijn, een dag om van te genieten, je op te laden en verder niets.

Therezi en ik namen afscheid van de rest en besloten dat we nu zin hadden in een dikke vette frites.
Dat heb je vaak na zo'n dagen, ook als ik bv een Reiki cursus heb gegeven. Meestal heb ik dan behoefte aan een vette hap. Weer even met de pootjes op de grond..........hahahha.

In Overloon ploften we op een terras en genoten van onze vette hap (viel wel mee), heerlijk!
Ik had een ouderwetse puntzak frites met mayo en wat te snacken, het was zalig. Een heerlijk relaxte afsluiting van een heerlijk relaxte dag.

Dank je wel lieve Therezi, voor deze heerlijke dag, je gezelschap en mooie gesprekken.

Op weg naar mezelf

Zo... dat is nog eens een titel.....vinden jullie niet?

Gisteren kwam ik tot het besef dat ik eigenlijk weinig neerschrijf in dit blog over het afvallen en sporten en veel meer over de dingen die ik meemaak, de dingen die me bewegen en die me raken.
Ik vroeg me af of dit wel is wat mensen van me verwachten en kwam tot de conclusie dat me dat eigenlijk niet zoveel uitmaakt...... :)

Maar laat ik even bij het begin beginnen. ik blog tenslotte meestal een samenvatting over de week.
Qua kilo's kan ik niets zinnigs zeggen, de weegschaal gaf vanmorgen nl de ene keer - 5 kg aan en de andere keer zelfs - 8 dus ik denk dat ik eerst maar eens een andere batterij er in moet stoppen....

Afgelopen week was weer eens zo'n week van veel hollen en weinig stilstaan. Er was een afscheid van een collega op donderdag en tja, de organisatie lag toch grotendeels bij mij.
Een afscheid (en ieder ander feest) vind ik wel zo belangrijk dat ik er zeker van wil zijn dat alles goed geregeld is dus daar was ik dus regelmatig (buiten al het andere werk) mee bezig.
Maar het meest heftige was toch wel het telefoontje dinsdag van mijn schoonmoeder vanuit de SEH met de mededeling dat mijn schoonvader opgenomen was. Zijn Hb was veel en veel te laag, dus hij moest aan de bloedtransfusie. En aangezien hij een hartpatiënt is kon dat niet op het normale tempo maar een stuk langzamer. Gelukkig mocht hij woensdagavond laat weer naar huis.
Wat het is moet nog onderzocht worden, je Hb is tenslotte niet zomaar ineens een stuk te laag (al denk ik dat het een proces van maanden is geweest, hij keek al langer bleek), dus dat is afwachten.

Donderdag was het afscheid van mijn collega en ja, ze was het stralende middelpunt, dus tijdens het feest kon ik alles daaromheen loslaten en alleen maar genieten. Zo mooi om te zien als het dan ook echt een afscheid werd waar ze met een heel warm gevoel aan terug kan denken...

En tja, gisteren. De dag begon al goed. Tijdens een snel winkelrondje door Venray omdat ik om 11.13 uur de trein in Deurne moest halen kreeg ik een parkeerbon omdat dat verrekte parkeerbonnetje met de deur dichtmaken (gehaast omdat het regende) omgewaaid was. Ik kan jullie melden dat dat HEEL even mijn humeur danig naar beneden trok. Maar goed, ik heb een parkeerbonnetje, en op de bon zelf staat ook dat het bonnetje omgekeerd lag dus ik denk dat ik met een bezwaarschrift goede kans maak. Wel even nog zuslief inlichten zometeen dat ze post kan krijgen (auto van mijn moeder) .... :)

En daarna dus vlot naar Deurne. Ik had nl gisteren een heerlijke dag voor mezelf in de planning. Samen met mijn lieve bijzondere "soulmate" Hellen wil ik nog wel eens een dagje door onze hoofdstad dwalen, gewoon omdat we dat leuk vinden.
Klokslag 11.13 uur vertrok de trein in Deurne en echt waar, de hele reis verliep ongelooflijk prettig en vlot. Ik had meteen een plek, heb een gebruikershandleiding van mijn werk eindelijk door kunnen nemen en ik merkte dat ik het ook echt heel goed opnam! In ongeveer een uur had ik het helemaal doorgespit en nog wat nieuwe dingen geleerd. Ik merkte dat ik het echt heel goed in me opnam (misschien toch eens wat vaker de trein nemen.... geen afleiding van ander werk doet wonderen voor mijn focus) en genoot er gewoon van hoe lekker het ging!
Daarna nog een paar tijdschriften doorgespit en precies op de geplande tijd stapte ik op Amsterdam centraal uit. Een medereiziger lachte nog een beetje cynisch dat dat toch wel een dikke uitzondering was, waarop ik meteen reageerde met de woorden "heb ik toch weer dikke mazzel dan". Waarna we allebei met een grote lach op ons gezicht uitstapten.

Ik weet niet waarom ik Amsterdam zo'n heerlijke stad vind, maar het is wel zo. Misschien de energie, de willekeur aan mensen die je er ziet, het bruisende, wat het ook is, ik vind het altijd weer lekker om er te zijn.
En nee.... niet om te shoppen. Ik ga altijd alleen naar de Himalaya op de Warmoestraat en centrum de Roos in het Vondelpark, twee hele leuke alternatieve winkeltjes waar ik wel altijd een beetje hebberig wordt.
Maar eigenlijk is het vooral gewoon de stad zelf, de musea, de vele eettentjes en de sfeer.

Vandaag stond Amsterdam-zuid op het programma. Ik was er nog nooit geweest. Wat een mooi stukje Amsterdam! Echt prachtige (oude) huizen, een heerlijke rustige sfeer, heerlijk!
Het is dan ook wel een "dure" wijk maar goed, het kost mij alleen een ritje met de tram en ik mag toch maar mooi volop meegenieten van al dat moois :)
En tja, het Vondelpark is toch ook wel een favoriet plekje van me, samen met het Begijnenhofje vlakbij de Kalverstraat. Twee hele bijzondere plekjes Amsterdam vind ik altijd.

Als lunchplek kwamen we uit bij Bagels & Beans, ik had er nog nooit van gehoord maar kan het van harte aanbevelen. Wat een beleving! Een ontvangst met een oprechte warme lach van een jonge mooie meid (on the in & outside schat ik zo in), een enorme kom cappuccino en een heerlijke bagel met een eerlijk gerookt kippetje met o.a. Mango later toog ik naar het toilet voordat we weer verder gingen. Nou echt, de tekst op het damestoilet bezorgde het gouden randje aan de beleving. Ik kan hem niet helemaal navertellen maar het ging in de trant van " begin de dag met een lach, want besef dat je iedere dag een nieuwe kans hebt er weer iets van te maken". Met een dikke grijns kwam ik van het toilet om dit te delen met Hellen.Voor als jullie er ooit eens zijn, hierbij de link: http://www.bagelsbeans.nl/winkel_zeilstraat_amsterdam.shtml

Veel te snel was de dag voorbij en vertrokken we weer richting Centraal waar we afscheid namen en ieder onze eigen weg vervolgden.
Ik hoefde weer maar een paar minuutjes te wachten om vervolgens in een propvolle trein zonder problemen een fijn plekje bij 2 studenten te vinden. Omdat de heren in gesprek waren en ik ze hun privacy gunde besloot ik een lekker muziekje op te zetten om op die manier nog even lekker na te genieten van de heerlijke dag.
En weer verliep de reis voorspoedig. Echt wat een mazzelaar ben ik ook he... Ik heb de werkzaamheden bij Utrecht gezien en denk je dat ik ook maar iets heb meegekregen van de ellende daar? Natuurlijk was het grote probleem qua stroomstoring pas later, ik zal ergens rond half zeven langs Centraal Utrecht zijn gekomen.
De aansluiting in Eindhoven had een 5 minuten vertraging, wat mij wel goed uitkwam aangezien ik eigenlijk no time had om om te stappen.

En dat laatste stukje reis was weer zo'n geniet moment. Ik zat tegenover een vader met een hele spontane grappige dochter. Ik schat een jaartje of 10/11 zoiets.
Vol overgave was ze haar vader aan het uithoren over zijn studie (omscholing) en wat hij daarmee kon gaan doen. Ze vroeg of hij soms de hele dag aan de telefoon wilde zitten achter de pc, dat leek haar wel zooooo saai. En ongemerkt knikte ik met een lach nee, "nee?" Vroeg ze? Nee hoor zei ik, als je ook nog andere dingen mag doen kan dat hartstikke leuk zijn. Neee, het leek haar helemaal niks. Zij wilde later geneeskunde gaan doen. Dus vertelde ik dat ik in een ziekenhuis werkte en wat ik daar deed. Zij wilde KO assistent worden ;) Lachend kwamen we al snel tot de conclusie dat het OK moest zijn, wat het gesprek alleen maar leuker en leuker maakte. Ze vond het menselijk lichaam zó boeiend! Daarom wilde ze dat gaan doen, dan zag je ook hoe het er van binnen uitzag. Ze had nu wel bijles omdat het anders niet ging lukken qua opleiding.
Jullie begrijpen natuurlijk dat ik haar verteld heb dat ze maar eens bij VieCuri langs moet komen t.z.t., iemand die zo jong al zo bevlogen kan praten over wat ze wil worden en waarom, dat is er echt wel eentje die we in de toekomst kunnen gebruiken als collega. Helaas voor VieCuri wil ze naar het Catharina maar ach....... wie weet draait ze nog wel bij. Ik heb in elk geval op mijn vrije dag toch maar mooi jong talent enthousiast proberen te maken voor ons ziekenhuis, gewoon, omdat ik er zelf zo graag werk. Helaas moesten ze er in Helmond alweer uit, maar heus, ik geniet nog na van dat prachtig meiske, die komt er wel, wat ze ook gaat doen.

En tijdens dat laatste stukje van Helmond naar Deurne begreep ik ineens waarom mijn blogs zo weinig gaan over afvallen en zo veel over wat ik meemaak. Dat is juist de clue. In augustus vorig jaar is er een verandering IN mezelf begonnen, een proces waarin ik meer en meer laat zien wie ik echt ben, laat horen wat ik echt denk en ook laat zien en horen wat ik voel. Daardoor heb ik veel minder de neiging emoties weg te eten, heb ik juist veel minder trek en barst ik waarschijnlijk soms bijna uit mijn voegen van de energie. Het heeft met bewust zijn van jezelf en je omgeving te maken, bewuste keuzes, bewust genieten, bewust verdrietige en pijnlijke momenten beleven en bewust dan ook weer verder gaan.
Ik durf me nu, op mijn 41e eindelijk ook kwetsbaar op te stellen d.m.v. bijvoorbeeld dit blog. Ik heb geen rem met schrijven over mijn eigen gevoelens en gedachten, deel ze zonder rem en laat los "wat anderen daar wel van mogen denken". Jongens, dat is zó verschrikkelijk lekker!
Met een gelukzalige grijns stapte ik in Deurne uit. En vandaar dus ook de titel, want zo voelt het, ik ben op weg naar mijn ware zelf, en dat voelt zo ... ja, zo ongelooflijk, knetterend, verdomde lekker!

Om de dag compleet te maken zijn Ardie en ik daarna nog het dorp in geweest om mijn nieuwe bril op te halen. Was ik er met uitzoeken nog niet 100% zeker over, nu wel! Hij is perfect voor me, ik ben er blij mee en ach, het varifocus stuk valt reuze mee. Volgens mij ben ik er zo aan gewend, en aangezien ik nog nooit van mijn leven high ben geweest, is het best grappig om nu af en toe een whoehoeiiiii moment te beleven door deze glazen :)

Hierbij voor de liefhebbers even twee foto's:

Daarna zijn we nog snel een geurtje voor Ardie gaan halen, we vonden warempel nog een pakje Echo van Davidoff, zijn favoriete geurtje wat zover ik weet uit de handel gaat en als afsluiter een heerlijk etentje bij de griek. Waar ik me vooral aan het vlees en salade te goed deed aangezien ik eiwitten moet hebben voor de spieropbouw met sporten. Ik probeer wat minder aardappelen te eten, merk de laatste tijd ook steeds vaker dat ik daar een wat opgeblazen gevoel van krijg, zeker als ze gefrituurd zijn.
Ook hier de bediening erg gastvrij, het eten heerlijk en de wijn nog veel lekkerderder.
Helemaal voldaan vertrokken we huiswaarts, weer een dag met een gouden randje, wat ben ik toch een ongelooflijke mazzelkont.

Liefs,
Harriëtte

Wat een heerlijk weekend!

Lieve mensen,

Wat een heerlijk weekend! Echt genieten op en top!

De week voorafgaand was soms wat rommelig, helaas kreeg ik niet alles gedaan wat ik wilde op het werk maar so be it. Het sporten ging heerlijk, de nieuwe oefeningen voelen erg lekker en ik heb er alle vertrouwen in. En......de tae bo gaat er waarschijnlijk toch komen. Lekker swingen op vlotte muziek en zweten maar. Heerlijk!
Vrijdag had ik een volle dag voor de boeg, schoonmaken bij mijn moeder, boodschappen voor 2 diners dit weekend, thuis eea puinruimen en natuurlijk werken. En tegen de avond zou ik naar Horst verkassen met alle benodigde spullen om een weekendje op onze vaste "lease" hond Bo te passen.
Voor wie niet meer weet wie Bo is. Kijk en smelt..

's Morgens had ik al op de weegschaal gestaan en al was er niet veel af tegenover de week er voor, het was toch weer iets minder :)
Ik was al lekker vroeg op en dus ook op tijd bij de winkel. Ik had gedacht als ik de boodschappen alvast in huis heb dan kan ik daarna lekker doorstomen....
Tja, zoals zo vaak in het leven, het liep ietsjes anders.
Rond negen uur kwam ik uit de winkel met mijn bederfelijke waar en niet te vergeten bak roomijs.
Snel alles in de auto en hup naar huis...DACHT ik.
Eenmaal in de auto ontdekte ik dat ik de lampen aan had laten staan...Tja, de accu van mams auto is maar een kleintje en bovendien niet meer de beste dus in die korte tijd was hij hartstikke leeg getrokken.... zucht. En jawel hoor, altijd heb ik mijn mobiele telefoon bij maar nu dus net niet.
Snel naar huis (gelukkig woon ik vlakbij) om te bellen naar zuslief en wie nu denkt dat ik zo slim was om de bak ijs alvast mee te nemen.......... think again! Muts dat ik ben (wat volgens Rianne betekend Mooi Uiterlijk Toch Slim...grijns).
Marij was wandelen met de hond maar gelukkig was mijn zwager Ton thuis en die wilde wel even komen. Helaas, toen hij er uiteindelijk was (wachten duurt altijd lang) lukte het overstarten niet. De accu was gewoon té leeg. Tja, dan maar aantrekken (jippieeee... daar wordt ik altijd zo blij van....), gelukkig ging hij daarna snel aan. En toen dus snel een flinke ronde rijden om de accu op te laden, jahaaa mét bak smeltend ijs achterin.
Al met al een andere start dan gedacht. Wat heb ik om mezelf moeten lachen....uiteindelijk dan :)

De middag vloog ook om, en tegen de avond richting Horst. Het was heerlijk weer dus een lekkere ronde met Bo gelopen, echt genieten! En nog even bij pap en mam aan, daar moest het gras gesneden en boven eea onder handen genomen worden.

Die avond lagen we redelijk op tijd in bed.

Zaterdag was ik alweer vroeg wakker en toen Bo ook eindelijk wakker was (tja, hij wordt ouder) weer heerlijk gelopen. Echt genieten. Vooral de late avondwandeling en de vroege ochtend wandeling.
En dit is wat ik dan zoal tegenkom in de vroeg uurtjes .... (eh... die 2e foto moet je flink vergroten, konijn wilde zich verstoppen......hahhaha)

Daarna vertrok ik weer naar Venray. Eerst een ronde door het dorp, veel gekeken, weinig gekocht. Gewoon relaxed wat rondneuzen in mijn eentje. Heerlijk.
En vervolgens door naar huis, eea aan huishouden en een heerlijk lange mail naar een vriend van me gemaild. Tijdens die mail (hij vroeg hoe het met mijn moeder ging) kwam er ineens een heel stuk emotie los omdat ik eindelijk ging begrijpen waarom mijn moeder reageert zoals ze doet. Het voelde heel inens en er kwam een heerlijk rustig gevoel over me heen. Het is goed zoals het is.

Rond vier uur was ik weer in Horst voor de voorbereidingen voor het diner die avond. Mark een vriend van me kwam met zijn nieuwe vriend Lubert langs. Ardie had een heerlijk aspergemenu gemaakt.
Heerlijke aspergesoep met asperges, ham en ei er in, als hoofdgerecht asperges zoals het volgens Ardie hoort (met een aspergesaus ipv gesmolten boter) en als dessert Lambada aardbeien met een bolletje vanilleijs. Mmmm smullen dus!

Mark en Lubert hadden een prachtige bos tulpen bij zich, de papagaaien tulp geloof ik dat ze heten:

En ja, de foto is wat onscherp maar heej, je ziet toch wel hoe mooi ze zijn niet dan?!
En jongens wat was het een gezellige avond! Ik heb zo genoten! We hebben dubbel gelegen van alle fratsen die Mark en ik in ons gezamelijke verleden op het werk hebben uitgevreten, maar ook hele diepgaande mooie gesprekken. Lubert blijkt iemand te zijn die erg goed kan luisteren en goede vragen weet te stellen. Een bijzonder mooi mens (allebei) en een prachtig stel samen. On the in & outside! Veel te snel was de avond voorbij. Wat ons betreft gaan we elkaar zeker vaker zien :)
En daarna de avondwandeling. In alle rust en stilte, wat kan ik daar van genieten. Samen met Bo en wat konijnen wat ronddolen.

Zondagmorgen lekker uitgeslapen tot half negen en toen Bo uiteindelijk ook eens naar beneden kwam weer een heerlijke wandeling. En daarna door naar huis. Ik was nog niet klaar met schoonmaken en morgen komen de mannen de vloer opmeten, eind mei gaan we nl de hele kamer opknappen en komt er een nieuwe vloer. Tja, ik wil natuurlijk niet dat die mannen met hun neus in de spinnewebben hangen! Lekker opgeschoten en alvast een opzetje voor deze blog.
Daarna mam's auto wegbrengen en terug naar Horst.
Toen Paul en Fonza thuiskwamen werden ze onthaald met een gezellig gedekte tafel en (wederom) een heerlijk aspergemenu. Een supergezellige afsluiting van een heerlijk weekend. Voor hun en voor ons. We hebben genoten!

En vanavond dus lekker vroeg naar bed, morgen weer een nieuwe dag en een volle week. Iedere avond heb ik wel iets en natuurlijk niet te vergeten het sporten met de nieuwe oefeningen. Ik heb er nu alweer zin in! hahahah. Ook wel nodig trouwens, na zo'n weekend smullen :)

Liefs,
Harriëtte

Een bere-gezellige konininginnedag voor KiKa

Hoi lieve mensen,

? KiKa? Vragen jullie je nu misschien af? Tja, vandaag was ik even een dag op touw voor KiKa.
Even de Duchenne pet af en de KiKa pet op, beide goede doelen, beide voor zieke kinderen, beide doelen die me raken.

Hoe het allemaal kwam, ach.....wat maakt het ook uit, dat is niet wat ik met jullie wil delen.
Wat ik met jullie wil delen is een gigantisch kado wat ik vandaag kreeg, zomaar, spontaan...

Hoe het kwam:
Vanmorgen om 06.30 uur had ik met Anja, de innitiatiefneemster van deze kraam voor KiKa (zie http://www.naardetopvoorkika.nl/anja-bos.html) afgesproken. Ik had eigenlijk verwacht dat het nog redelijk rustig zou zijn... ik bedoel.....wie gaat er nu om 06.30 uur, op zijn/haar vrije dag, naar een kindermarkt die pas om 8.00 uur daarergens begint....? Nou....'best wel veel mensen" dus!

Het schouwburgplein ergens rond 06.30 - 07.00 uur

Anja is niet het type van veel stilzitten. Iedereen die vind dat IK een stuiterbal kan zijn.... Ik stel je graag eens aan haar voor. En dan is stuiterbal in dit geval in de meest postitieve zin van het woord :)

Snel dus aan het werk en binnen no time stond er een stand die overduidelijk voor KiKa was:

We verkochten beren, polsbandjes, key-cords en sleutelhangers en er was een grabbelton met echt leuke kleine (nieuwe) pakjes. Voor iedereen die niets wilde kopen was er nog de mogelijkheid te doneren in een van de bussen en daarvoor kregen ze dan een boekenlegger, een flyer of een lekker spekje en kleurplaat. Al met al, ondanks dat ik me HEEL erg inhield om niet als een viswijf daar te gaan venten, kwamen het best lekker op gang.


En zoals verwacht, rond een uur of 10.00 begon het echt te lopen, rond 11.00 uur kon je over de "koppen lopen" zoals ze dat zo mooi zeggen. In de tussentijd was ik snel op en neer naar huis gegaan om de dikke trui die die 's morgens nog nodig was om te ruilen voor een fris wit/oranje outfit.
En.... op de fiets terug, met de auto was rond die tijd echt niet leuk meer en vele malen langzamer als met mijn "fietske".

Ergens in de stillere momenten tussendoor heb ik nog een "KiKa liedje" geschreven wat ik een paar keer heel enthousiast gezongen heb. Het is op de wijs van "no ne never" van "The wild rover" en gaat zo:

Naar de top voor KiKa (klap klap klap klap)
Dat gaat Anja straks doen
Iedereen mag het weten
Zo krijgt KiKa veel extra poen
(in geval van meerdere klimmers kun je "gaat Anja" ook vervangen voor "gaan deze kanjers".

Hoe dan ook, IK vond het best aardig maar aangezien Anja zich er een heeeeel klein beetje ongemakkelijk bij voelde heb ik het maar bij paar keer gelaten. Echt Anja, het was goed bedoeld....

Rond de middag vond ik het welletjes. Ik was sinds zondagochtend 9.00 uur wakker (idd zondagnacht niet geslapen, waarschijnlijk door een combi van té veel energie, té veel koffie, en héél veel leuke ideeën die door mijn hoofd spookten), en begon toch langzaamaan een tikkeltje in te zakken. Anja had alle rondjes die ze over de diverse stukken wilde lopen gehad, dus na nog wat eigen inkopen bij de stand (ik kon die prachtige beer toch niet laten liggen? En dat polsbandje had ik de hele middag al om!) :)

Ik dacht heel even nog het dorp rond te lopen maar ja, tegen die tijd zag het schouwburgplein er zo uit:

 

 

 

Uitzicht van onze stand richting schouwburgplein

 

 

 

 

 

 

Dus na een snel bezoekje aan de Hema voor het broodnodig brood voor dinsdag, een paar sokken en een kort babbeltje met de lieve mensen van Twister sjeesje Jet als de wiedeweerga richting fiets.
En wie zag ik na dat korte rondje de eerste lading in haar cabrio hijsen? Precies... Anja.
Ze was al drie dagen volop bezig met werven voor KiKa en vond het langzaamaan ook tijd voor een bezoekje aan een gezellig terras.

En nu vragen jullie je misschien af wat dat prachtige kado is wat ik vandaag kreeg.....
Nou.... hier komt het:
Ik merkte aan mezelf dat ondanks ik harstikke moe was met tijd en wijle, ik ook heel veel energie kreeg de hele dag door. De positieve spontane reacties van mensen "goh, wat goed dat jullie hier staan", en "ja natuurlijk doe ik mee voor KiKa", of gewoon een glimlach, mensen die bij het zien van het logo automatisch hun beurs trekken, een knipoog of gewoon ronduit oprechte interesse...
Maar dat was alleen een leuk extratje. Mijn grote kado vandaag was het besef dat iets, wat onstaan was puur vanuit een ingave vanuit mijn gevoel nl. "even Anja een handje helpen" uiteindelijk een heel groot kado voor mezelf werd "het inzicht dat iets wat je puur vanuit je gevoel doet voor een ander, zonder er ook maar iets voor terug te verlangen, iets wat je eigenlijk normaal vind en nog leuk ook, dat zoiets uiteindelijk zoveel energie geeft dat het juist wel een heel groot kado is voor jezelf".
Ergens wist ik dat wel, maar vandaag kwam dat gevoel zo sterk binnen dat ik nu, met dit blog, ineens heel helder kan maken waarom "Duchenne" en "KiKa" twee dingen zijn waar ik me zo graag voor inzet. Mbt Duchenne is mijn extra extra kado meteen ook dat waar het ooit allemaal mee begon.
Gewichtsverlies.....

Dus lieve Anja. Ik wens je een topomzet, een geweldig trainingstraject tot augustus en dan een hele gave, geweldige ervaring met de klim!
Voor wie nu nog niet weet wie Anja is, deze foto maakte ik net voor ik ging. Een plaatje :)

Dat was het. Ik hoop dat jullie allemaal een prachtig weekend hadden en voor die mensen die een weekje vakantie hebben: Geniet er van. Ik ga lekker slapen.

Liefs,
Harriëtte

Another D-day

Hoi lieve mensen,

Voor die mensen die weinig tijd hebben hier een korte samenvattig:
Gewicht - 1,8 kg (wordt weer dokken Therezi, en.... ik ben nu de 10 kg voorbij ....hahhaha).
Het gaat ontzettend lekker, sporten voelt goed, weinig last van de spieren. Voel me heerlijk, bruisend, en heel gemotiveerd.

Zo... en nu de lange versie voor de liefhebbers :)

Er is weer een week voorbij, en vandaag was het weer een nieuwe D (Dave) day ;)

De week was hectisch met als absolute piek afgelopen donderdag. Het was duidelijk te merken dat collega's aan het afronden waren voor hun vakantie.....

Ik had hier zojuist al weer een heel epistel neergetikt maar heb het zojuist allemaal gewist...

Ik hou het (hoop ik voor jullie) wat beknopter vandaag.

Vanmorgen werd ik wakker met een heerlijk soezelig gevoel. De hele week was ik vroeg uit de veren geweest, hectische dagen op het werk, laat naar bed. En toch....ondanks dat had ik me de hele week energiek gevoeld en 's avonds nog heerlijke gesport.

Maar vanmorgen mocht ik dus uitslapen tot 07.45 uur. Heerlijk nog even wat soezelen in het "twilight zone" van het slaap/waak gebied. Ik merkte dat het reuze meeviel met de spierpijn, ik had veel minder last dan ik verwacht had. Gisteren had ik weer verschillende nieuwe oefeningen geleerd, die behoorlijk intensief zijn en behoorlijk wat van me vragen. Ze voelen geweldig maar ik had echt verwacht er meer last van te hebben. Niet dus! :)

Daarna lekker op mijn gemak opgestaan, hele ochtendritueel, konijn, ontbijt, even de mail en facebook doorlopen en om 08.40 uur vertrok ik naar Merselo... naar Dave.

Ik zat heerlijk mee te zingen met Norah Jones in de auto, totdat ik opmerkte hoe heerlijk het eigenlijk was en hoe mooi de omgeving waar ik door reed. Ik nam even de tijd om te stoppen en een paar fototjes te knippen. Om even te genieten van wat er was. Ik reed deze weg al zo vaak, en toch..... ik zag het vandaag weer met nieuwe ogen leek het... 

Klokslag 08.45 uur liep ik binnen bij Dave. We namen het eetdagboek wat ik de laatste dagen bijgehouden had door en kwamen tot de conclusie dat ik dit als hulpmiddel niet meer nodig heb omdat ik heel goed door heb hoe het loopt en als ik even uit de bocht spring.
Ook vertelde ik hem dat ik zo blij was om merken dat ik de signalen gewoon sneller herken.

Vorige week zaterdag, toen ik dat lastige gesprek met mijn moeder had, voelde ik me behoorlijk down, de tranen zaten hoog, een onbestemd gevoel. Ik had mijn moeder aan het huilen gemaakt en daar had ik last van.
Op een gegeven moment had ik een zak chips uit de kast getrokken maar voordat ik echt goed wel wel bezig was herkende ik waar ik mee bezig was. Emotie wegeten. Ik legde de zak aan de kant, luisterde naar een paar bijzondere nummers op youtube, liet de tranen gewoon even gaan en schreef daarna mijn blog, alle emotie vloeide via mijn handen van me af.....
Ik herkende het lege gevoel in mijn buik, wat ik vroeger zo vaak had gehad en waarvan ik ooit dacht dat het honger was en waarvan ik op een gegeven  moment ontdekte dat het een onbestemd gevoel was wat ik niet weg kon eten.... Heel even was dat gevoel terug maar nadat ik alles van me afgeschreven had was dat ook een stuk rustiger.
Later kon ik mijn verhaal goed kwijt bij Ardie, hij begreep hoe moeilijk ik het vond, was er voor me.
Helemaal gaar viel ik uiteindelijk in slaap.

Ook dat deelde ik dus vrijuit met Dave. En ik deelde met hem hoe blij ik was dat ik uiteindelijk bij hem terecht gekomen ben. Zijn manier van begeleiden past gewoon helemaal bij mij, hoe ik in het leven sta en wat ik wil bereiken. Dave hamert ook niet op doelen, dat hebben we eigenlijk helemaal los gelaten, ik laat het liever stromen zoals het nu gaat.
Hij weet me wel te kietelen, weet me telkens weer te motiveren er een tandje op te doen met sporten, ik kan hem dus van harte aanbevelen :)

En over het weegresultaat waren we allebei erg tevreden: - 1,8 kg er af dus, spiermassa was ongeveer hetzelfde (opbouw heeft tijd én eiwitten nodig), vochtgehalte was wat gestegen, al met al waren de resultaten prima. Over 4 weken zien we elkaar weer in z'n praktijk.

Daarna ging ik door naar zus Marij en hebben we eerst gezellig koffie gedronken. En vervolgens naar mam om haar huisje weer schoon te maken. Het schoot lekker op totdat Marij mam vroeg of ze nog over ons gesprek nagedacht had. En ja, ze was heel duidelijk.
Mam wil er niets aan laten doen, het is haar buik en ze wil het niet. Komt wat komt. Mam is er wel klaar mee... klaar met het leven... klaar met de eenzaamheid. Ze wil naar pap.
En hoe moeilijk dat ook is, dat respecteren we. We zullen contact op moeten nemen met de gynacologe van mam dat ze beslist heeft er niets mee te doen. Het zal dus afwachten worden of de kanker gaat woekeren, we kunnen alleen maar hopen dat haar een lijdensweg bespaard mag blijven...

Op weg naar mijn schoonouders dacht ik er nog over na. En besefte ik hoe dankbaar ik ben voor de jaren die we nog gehad hebben met mam alleen. Anders had ik misschien nooit geweten hoe hecht pap en mam eigenlijk waren. Hoeveel ze van elkaar gehouden hebben.... Toen pap in 2005 overleed hebben mam en ik veel gepraat en heb ik veel gehoord over dat wat wij als kinderen nooit of zelden zagen. Dit zullen altijd dierbare momenten in mijn herinnering zijn en blijven....
En gelukkig heb ik wat handvaten om mam te steunen als ze straks klachten zou krijgen. We kunnen alleen maar afwachten en het beste hopen.

Bij pap en mam in Hegelsom hoefde ik alleen het gras te maaien, daar was ik dus zo klaar. Na nog even geknuffeld te hebben met hun hond en een logeerhond vertrok ik weer richting Venray.
Rond de middag was ik thuis en had ik de tijd aan mezelf. Ik heb mijn mail bijgewerkt, wat liedjes gerepeteerd, en ben uiteindelijk aan de slag gegaan voor mijn werk. Ik had een lastige klus met het plannen van een aantal afspraken wat veel gepuzzel met zich meebracht. Uiteindelijk was ik rond half zeven klaar.

Morgen ga ik waarschijnlijk ook nog een paar uurtjes aan het werk, ik heb nog zoveel liggen en ach, vrije dagen genoeg. maar eerst even gezellig bijkletsen met mijn vriendin Petra.
's Avonds moeten we nog een mis zingen, heb er echt zin in. Een van de nummers is Eres tu, waar ik een stukje solo zing, maar ook Gabriella's sang van de film "as it is in heaven" staat op het programma.
Zondag heb ik een wandelafspraak in Groesbeek, heerlijk een paar uur rondzwerven door de bossen daar, verheug me er nu al op!
En maandag mag ik om 06.30 uur present zijn om een kraam voor KiKa op te bouwen bij de rommelmarkt. Een collega van mij gaat de Mont blanc beklimmen, vanuit "naar de top voor kika". Ik heb daar veel respect en bewondering voor en toen ze lachend aan het vertellen was dat het nog lastig ging worden om met haar cabrio alles daar te krijgen en ze nog niet wist hoe ze dat ging doen, bood ik spontaan mijn hulp aan. KiKa heb ik altijd een bijzonder goed doel gevonden, iets waar ik me echt aan verbonden voel, tja als je dan door zoiets simpels als een kraam mee opbouwen kunt helpen.....
Ik heb er zin in. Anja is een super enthousiaste vrouw, ik verwacht niet anders als dat ze als een speer zal gaan die dag :)

Hier sluit ik me af. Het is toch nog een heel verhaal geworden. Sorry..... ;)

Welterusten allemaal, een heel fijn weekend en iedereen die vakantie heeft: Een hele fijne vakantie!

Liefs,
Harriëtte

Time flyes

Afgelopen week was zo'n week die voorbij is voor je er erg in hebt.
Zo'n week dat je volop bezig bent en toch af en toe het gevoel hebt dat je niet vooruit komt.
Zo'n week waarin je je afvraagt "krijg ik weer een keer tijd voor dat leuke boek of...".

Dinsdag klapte het systeem er uit op het werk. Voor ons HEEL vervelend want het enige wat het deed was internet, ik kon niet zien of mensen bereikbaar waren of niet (agenda's via outlook), ik kon niet zien welke ruimte voor wie wanneer gereserveerd was (reserveringen via outlook of excel), ik kon niet in bestanden werken, kortom... telkens als ik weer iets verzonnen had om te doen liep ik tegen het feit aan dat ik de pc nodig had.... Kun je nagaan hoe vervelend het was voor de collega's op de diverse poliklinieken (geen afspraken systeem), OK's en verpleegafdelingen. Ook daar waren ze met handen gebonden. Dan was onze last nog minimaal denk ik...
En ach, met een flinke dosis humor kom je heel ver op zo'n dag. Als je eerlijk bent naar de mensen aan de balie of telefoon is er veel begrip, zeker als je het met wat humor weet te brengen. Als ik zwaar gefrustreerd was gaan zitten had ik waarschijnlijk ook vervelendere reacties gehad (actie-reactie) :)
Gelukkig kon ik om half vijf gaan sporten, mijn nieuwe sportmuziek uit gaan testen; vette beats van een dance cd en Shakira, Beyonce, Black eyed peas en zelfs eentje van de Afrikan mama's, Pink en ga zo maar door... HEERLIJK.

Toen ik even ging zitten zag ik een nieuwe groepsactiviteit liggen op tafel. Tae bo.... mmmm. Leuk maar ja, dat is wel pittig, kan ik dat ook vroeg ik dus aan Dave. Wil je het was zijn tegenvraag... Ja dus, nou.... dan kunt je het was zijn droge antwoordt. Typisch Dave :)
Hij legde uit dat je er zelf bij bent hoe intensief je een beweging maakt, en dat is natuurlijk ook zo. Daarbij. Ik kan gemakkelijk een uur aan een stuk door dansen, en dan niet voetje voetje maar flink met die heupen dus..... ach ja, waarom niet. Gaat het niet dan heb ik het in elk geval geprobeerd.
Dus ik heb me ingeschreven. Nu maar hopen dat er in elk geval 4 mensen meedoen, kan ik het tenminste ook een keer uitproberen.
Voor wie geen idee heeft wat hij zich er bij voor moet stellen... kijk en je krijgt het vanzelf warm :)

http://youtu.be/sLvl9Ycii1A

's Avonds mezelf helemaal uitgeleefd bij het koor, lekker nagepraat over het heerlijke optreden zaterdag en uiteindelijk dus toch tevreden in slaap gevallen.

Ik ga jullie het hele verloop van de week besparen, het was hoofdzakelijk werken, eten, slapen, huishoudelijk werk en een beetje tv.
Maar donderdag was een speciale dag.... want... donderdag was secretaresse dag!
Ik ben het nog steeds niet gewend dat er een speciale dag is om mijn beroepsgroep in het zonnetje te zetten, om eerlijk te zijn was ik vroeger als administratief medewerkster best wel eens jaloers op die dames die met die prachtige bos bloemen, gezellige lunches en cadeautjes rondliepen die dag.
Het voelde niet rechtvaardig en .... om heel eerlijk te zijn, ergens vind ik dat nog steeds.
Maar..... dat wil niet zeggen dat ik het niet heel erg leuk vind ;)

Een paar weken geleden kreeg ik van Schoevers een uitnodiging om ter ere van secretaresse dag een workshop te volgen "orde in de chaos". Met een museumbezoek en wat lekkers er bij.
Gratis! Ik mocht ook collega's meenemen. Dus tja, ik rond gemaild en donderdag togen we dus met 3 dames sterk richting Eindhoven.
We werden ontvangen in het Sandton hotel, van wat ik er van gezien heb.... erg mooi. En ook hartstikke gemakkelijk te vinden.... na 3x hetzelfde rondje gedraaid te hebben....hahhaha.
Een van mijn collega's reed en die had net een nieuwe auto (een prachtige Audi) en was nog niet bekend met de routemiep. Uiteindelijk bleek het hotel gewoon niet echt goed zichtbaar te zijn en god wat een enge afrit in die parkeergarage..... whoehoe!
Sorry dames, ik weet het... we zouden het niet vertellen maar het was te komisch hoe we daar rondgesjeesd zijn, ik moet er nog steeds om lachen. De toon voor onze middag was in elk geval gezet, wat hebben we gelachen!
En bijkomend voordeel voor mijn collega? Haar routemiep is geïnstalleerd (ik heb wel een tik met systeempjes, vind dat leuk om uit te zoeken) dus staat miep nu ingesteld en zo dat je haar ook kunt horen (was in het begin niet). Op de terugweg zagen we uiteindelijk ook dat dat handige pijltje waar je moet rijden recht voor de neus van de chauffeur in beeld is op het dashboard........ whahahahha.
Maar goed, we werden dus ontvangen door een paar geweldige gastheren, en toen mijn andere collega en ik lief keken kregen we zelfs cappuccino i.p.v. koffie :)
Het van Abbe museum vond ik erg leuk, jammer dat we uiteindelijk maar een half uur hadden, ik denk toch dat ik een keer terug ga (is natuurlijk ook de bedoeling). Het museum heeft veel vooruitstrevende kunst, dingen die ik vaak niet snap maar dat hoeft het niet minder leuk te maken toch?
Onderweg naar het museum hebben we nog vreselijk gelachen. Zie het voor je. Een man met een stuk of 30 dames achter zich aan, in een soort ganzenpas. Hij heeft wel een paar verbaasde maar ook wel geamuseerde (en misschien wel een tikkie jaloerse) blikken gehad .......hahahhahaha.
Daarna kwam de workshop. Schoevers bied een training aan op het gebied van time management op basis van het boek "getting things done". Ik heb het al vaker willen kopen, misschien moet ik het toch eens doen. Een paar goede tips heb ik wel gekregen.
Mijn collega en ik zijn zelfs geïnspireerd om toch zo'n traning te volgen (dat is natuurlijk ook de opzet). Echt de diepte gingen we niet in, kan ook niet in een uurtje.
Na afloop kregen we nog een paar heerlijke oosterse hapjes.....jippieeee, mijn favoriete keuken.
En schaterden de dames met goodie bag weer richting Venlo.
Eenmaal terug stond er een prachtige bos bloemen op mijn bureau met een briefje van mijn leidinggevende dat ze heel graag hoorde hoe het was geweest. Kijk, dat is dan toch een feestdag.....vinden jullie niet?

Ik heb eens zitten neuzen wat die training bij Schoevers kost. Zelfs met de kortingsbon die we kregen kost het nog 795 euro... Mmm ik vrees dat mijn werk dat toch wat veel vind om voor hun rekening te nemen en wij hebben thuis even wat andere prioriteiten (woonkamer en andere auto) waar we voor sparen.

Inmiddels heb ik een andere training gevonden waar ik een goed gevoel bij heb. En eigenlijk broeit er iets. Het liefst zou ik zo'n training volgen, mijn voordeel er mee doen en dan voor VieCuri een eigen training ontwikkelen, bv met elearning. Want tja, ik denk dat als het echt werkt.....en als ik de reacties zo lees op de diverse sites is er best winst te behalen.... als we dan zelf zoiets zouden kunnen ontwikkelen....... niet verkeerd dacht ik zo. Wie weet hoor je er nog meer van :)

Dan nu m.b.t. het afvallen.... ik had even een beetje een mindere week gevoelsmatig. Wat meer behoefte aan zoetigheid. Ook niet gek an sich aangezien we afgelopen week een telefoontje van de gynaecologe van mam hebben gehad dat er geen alternatieve behandeling voor haar kanker is dan een operatie. En tja... dat wil "ôs mam" dus pertinent niet.

De gynaecologe legde uit dat als ze niets laat doen, de kans groot is dat ze nogal veel pijn gaat krijgen, organen in de verdrukking komen en ze een vervelend einde krijgt. Dus of we toch niet nog een keer met mam wilde praten. De arts wil nl. onderzoeken of het mogelijk is bij mam de baarmoeder vaginaal te verwijderen. Het gaat dus alleen nog maar om onderzoeken maar goed, wij kinders kennen ons moeke inmiddels ook wel dus we wisten dat we vandaag (zus en ik) een vreselijke boodschap gingen brengen.

Wij vinden nl. dat ze die onderzoeken in elk geval moet doen. De keuze blijft uiteindelijk aan haar maar ik moest mam wel onder de neus wrijven dat als de zorg zó intensief wordt dat ze bedlegerig wordt en het niet meer te regelen valt met thuiszorg, ze naar een verzorgingshuis of hospice moet.

Ook al is mijn zus een thuisblijfmoeder, dat wil niet zeggen dat broerlief en ik van haar mogen verwachten dat ze dan ook maar bij nacht en ontij op moet draven. En tja, de rest werkt allemaal. Dan kun je wel wat doen maar ook niet zo denderend veel.

Er is maar een ding erger dan naar het ziekenhuis moeten in mam haar ogen en dat is niet daar kunnen blijven wonen. Ik wist dus dat dat het enige argument is wat echt binnen komt.

Kei hard, ik weet het, ben er ook zeker niet trots op maar ja, zachte heelmeesters.....

We hebben dus een intens verdrietige moeder achtergelaten, mam wil eigenlijk maar 1 ding, en dat is doodgaan. Een operatie betekend waarschijnlijk een langer leven, geen operatie waarschijnlijk een rottig eind. Als je er zo in staat heb je absoluut reden om verdrietig te zijn.

Het enige positieve aan alles is dat ik weer hernieuwde energie heb voor mijn race.

Ik weet weer waarvoor ik het doe. Ik wil geen diabetes, ik wil fit en gezond blijven zo lang het kan.

Het liefst een pittige oude tante worden die op haar 80e of zo nog op haar manier mee kan draaien in de maatschappij.

Ik vind ouder worden helemaal niet zo'n drama. Mijn grijze haren vind ik wel mooi, de rimpels ach ja, ze passen bij het haar. En gisteren heb ik mijn eerste varifocus bril uitgezocht.

Eigenlijk wilde ik er niet aan, niet omdat ik moeite met het feit heb dat ik een bril nodig heb voor het lezen maar ja, ik zie zoveel mensen hannesen met die brillen.

Maar goed, bij Pearl werkt een jongen waar ik een zwak voor heb. Hij vroeg me de vorige keer wat voor steen ik om hem (ik dacht ooit een maansteen maar volgens mij is het iets anders) en uiteindelijk bleek dat ook hij Reiki gedaan heeft en vlak voor zijn Reiki 2 stond.

Dus gisteren had ik de mazzel dat ik hem weer als adviseur kreeg. Bij de meting bleek dat ik hem voor de gek hield, volgens mijn zeggen was mijn cylinder minder geworden... duh.

We hebben vreselijk gelachen, en daarna nam hij de tijd en moeite me uit te leggen hoe het zat met die cylinders, wat het eigenlijk inhield. Tja, om dat hier ook neer te tikken kan ik jullie niet aandoen.

En als ik echt niet kan wennen kan ik straks toch nog een ander glas uitkiezen. Gelukkig een goede service.

Ik kon niet echt een bril vinden waar ik weer een wauw gevoel bij had, eigenlijk lijkt deze veel op mijn vorige, volgens mij ook van dezelfde leverancier, ja oké, ik had er een van vogue maar toch denk ik dat ik die niet 3 jaar lang leuk gevonden had. Dan houdt het op he.

Als ik straks gewend ben kan ik (binnen 3 maanden) nog een 2e bril uitzoeken waarvan ik dan maar 1 glas hoef te betalen, dat is dan wel weer mooi meegenomen. Misschien vind ik tzt nog een leuk kek brilletje :)

En tussendoor heb ik net nog een man in de straat heel blij gemaakt. Hij is helemaal gek van indianen, of eigenlijk... van veren.

Wij hebben een indiaans krachtschild in de kamer hangen. Ooit wit...

Omdat we binnenkort de kamer gaan opknappen, willlen we ook de kamer anders "opleuken", wat er wel komt weten we nog niet maar we waren het over eens dat dit schild weg kan. Weggooien vonden we jammer maar we kenden tenslotte Peter inmiddels. Dus heb ik hem net binnen geroepen en gevraagd of hij dat misschien wil hebben. Hij werd er helemaal blij van. Die ogen twinkelden!

En daarmee sluit ik voor vandaag af. Ik wil nog een tekst schrijven voor op de melodie "ons dorp" van Sonneveld en vannacht had ik wat inspiratie. Kijken of het er nu uit komt.

Fijn weekend allemaal!

Liefs,

Harriëtte

Volop in beweging

Hoi lieve mensen,

Wat een heerlijk weekend! Ik geniet op en top, zalig gewoon.

Maar ik zal bij het begin beginnen.

Maandag, 2e paasdag was het weer volop verjaardag vieren. Mijn moeder werd die dag 80 en mijn broer 53. Inderdaad, mijn broer op op mijn moeders 27e verjaardag geboren..... dat is nog eens een kadootje :)
Dinsdag begon de week rommelig. Op dinsdag heb ik altijd mijn "baliedag" binnen het Leerhuis en dat is altijd wel wat hectisch maar afgelopen dinsdag was weer eens een echte "ren je rot" dag.
Mijn collega's hadden het druk, waren veel onderweg, waardoor voor mij aan de balie de druk ook aardig opliep. Tja, it's all in a days work.
Om half vijf was ik er helemaal klaar mee. Ik heb mijn sporttas gepakt en ben naar de fitness gegaan. En daar heb ik me toch een portie stress van me af staan trappen!
Ik begin altijd met 25 min helling op de crosstrainer tegenwoordig. Meestal met een gemiddelde rotatie van ongeveer 104-108 rotaties per minuut met momenten dat het zwaar wordt misschien terugzakkend naar 100. Hartslag komt tegenwoordig wat moeizaam boven de 120.
Maar dinsdag..... Ik heb de hele 25 min een constant tempo gehad van 114-124 rotaties per minuut, mijn hartslag was op z'n piek op 146, gemiddeld ergens rond de 140 denk ik en na afloop was mijn handdoek en shirt nat en had ik dik 350 kcal weggewerkt. God wat voelde dat heerlijk!
Daarna begon ik vol aan het circuit, 9 oefeningen, vol tempo, ik had het warm, wat voelde het lekker!
En daarna nog een keer 15 min los trappen op de crosstrainer.
Ik zag er waarschijnlijk iets minder relaxed uit dan op onderstaande foto's.

Omdat ik op dinsdag ook repetitie heb, en deze keer generale voor een optreden, alleen even een snelle sprint onder de douche door, eten en hup naar Merselo.
Een hele intensieve maar hele vruchtbare generale, het voelde goed!

Woensdag in de loop van de dag ging ik voelen dat ik iets te fanatiek was geweest bij de fitness... au auw. Daarbij kwam dat ik ook die ochtend weer aan de balie zat en meestal zit ik dan wat meer dan tijdens mijn normale werk. Toch weer braaf naar de fitness na afloop van de werkdag maar op advies van Dave wel iets rustiger aan gedaan. Wel bewegen maar een tandje lichter.
Donderdag was de spierpijn nog meer aanwezig, en wederom de hele dag aan de balie. Een collega van me ging die dag promoveren waardoor een grote delegatie van mijn afdeling afwezig (en bij haar aanwezig) was. Mijn eigen werk begon te stapelen, tja, het zij zo......soms heb je van die weken, volgende week beter nietwaar?
Ik merkte wel dat ik moe begon te worden, of beter gezegd, mijn lijf was moe. Ik had een wat mindere nacht gehad, icm de spierpijn en hectiek........tja.
Hoe dan ook. Ook donderdagavond weer gewoon naar de fitness. Voor het eerst had ik daar een "off-day". Ik was niet vooruit te branden, ik had honger, was moe, had geen zin, ik heb me er echt doorheen moeten knokken. Het is me gelukt, zei het met een aangepast tempo en een iets ingekort programma maar ik was trots op mezelf.

Donderdagavond EINDELIJK een lang warm bad, ik geloof dat ik er wel bijna 2 uur in gelegen heb (geslapen), lekker gegeten en op een gegeven moment K.O. in slaap gevallen.
Vrijdag heb ik lekker uitgeslapen, waarschijnlijk was het ruim 9 uur voordat ik uit bed viel.
Heerlijk relaxed wakker geworden, muziekje, koffie, haren model ontploft, gemakkelijke kleding aan......En rustig opstarten om even een paar uurtjes te werken.
Dat schoot lekker op. Rond de middag een lekkere verantwoorde lunch en rond 13.00 uur werd ik opgepikt door zuslief voor het schoonmaken bij mam. Dat doen we iedere vrijdag of zaterdag en aansluitend vooral gezellig koffie leuten.
Bij mijn schoonouders hoefde ik niet te komen, we zijn er maandag al vanaf de middag ivm de verjaardag van pap, dat vonden ze meer dan genoeg. Onverwacht een middag vrij! Wat zou ik gaan doen???
Ik heb mijn mail bijgewerkt, blogs bijgelezen, facebook doorgespit, een goed gesprek met een vriend van me, en de keuken een grote beurt gegeven. En voor ik het wist was Ardie thuis die ik meteen weer weg kon brengen. Nadat ik gegeten had, nog wat was weggevouwen, nog meer leeswerk, nog wat gerepeteerd heb (onze nummers die we zaterdag zouden brengen staan bijna allemaal op youtube, een ideale manier om te oefenen en je tekst uit je hoofd te leren). De dag vloog om.
Toen Ardie rond 22.00 uur thuis was ben ik nog de badkamer opgegaan. Het werd hoog tijd dat die een grote schrobbeurt kreeg.... Ik heb hem van boven tot onder te grazen genomen, Ardie gaf later aan dat het wel leek alsof hij lichter was geworden...... en ja, zo voelde het ook wel...mmm, volgende keer maar iets minder lang wachten met de grote poetsbeurt....... ;)
Moe maar heel voldaan viel ik na nog even gezellig met huspup gezeten te hebben in slaap.

Zaterdag wederom relaxed wakker geworden, muziek, koffie, de virtuele nieuwtjes bijgelezen en gewerkt en daarna op weg voor mijn boodschappen ronde. Eerst naar het dorp, dat ging voorspoedig, en vervolgens nog de supermarkt. Toen ik thuis kwam vond ik het boodschappenbriefje van Ardie.... weer terug naar de supermarkt.......zucht.
Na alles weggestouwd te hebben nog een schoonmaakronde a la "Franse slag" door het huis en weer gerepeteerd, alles klaargelegd voor het optreden, tussendoor Ardie weer weggebracht en toen begon het betere "oppoetswerk". Een heerlijk bad, even wat mentale voorbereiding voor 's avonds (we wilden onszelf wel op de kaart zetten, ik had 1 of 2 solo's en we gingen een nummer voor het eerst doen). Het voelde goed! Haartjes mooi, lekkere crème, lekker optutten, bling bling en rond zeven uur richting Merselo. Zus opgepikt en naar het verzamelpunt. Inmiddels hadden we bericht gekregen dat de dames van het geluid de boxen vergeten waren in de auto te zetten......of we die nog even op wilden pikken. Dus hup in de auto en gaan. Rond 19.40 uur waren we daar. Alles uitpakken, opbouwen en iets over achten begon het Lenteconcert in America.
Als eerste trad het koor van America op "Cantaremos". Ze zongen alles a capella en wat een genot om naar hun dirigent te kijken! Een bevlogen man, prachtig.
Daarna trad "Melodia"' uit Roggel op. Een koor van dik 40 leden, ze hadden een pianiste, een drummer, een bassist die ook sax speelde en electrische gitaar als begeleiding.
Weer een hele andere uitvoering als het eerste koor.

Inmiddels liep het programma al flink uit. De pauze begon op het moment dat wij eigenlijk op zouden gaan. Snel alles klaargezet, kort ingezongen, Anja en ik spraken nog wat dingen mbt de choreografie door, we spraken af dat we strak op zouden komen (eerst laatste rij, dan eerste rij), we vertelden nog een keer hoe belangrijk het contact maken met het publiek was (vorige koren zongen met mappen, dat hindert het contact toch wel duidelijk), Zus Marij en ik besloten ook maar korte introducties te doen van de nummers, de andere koren deden dat immers ook. Zij en ik schudden dat meestal zo uit onze mouw. Ik nam het openingswoordje en slotwoordje voor mijn rekening zij de tussenliggende 2.
Ik opende het verhaal met te vertellen dat wij Happy Sound Merselo waren, niet te verwarren met Happy Sound Hegelsom, dat we inmiddels bijna 30 jaar bestaan, dat we niet alleen leden hebben uit Merselo maar ook uit Venray, Leunen, Veulen, Blerick en Venlo maar....... dat we ons allemaal "Merselo's" voelen. En dat voor ons het optreden geslaagd zou zijn als het publiek zou voelen/zien hoeveel plezier we met z'n allen hebben in het maken van muziek....

Ons eerste nummer was Neh nah na van Vaya Condios. Anja en ik hadden er een choreografie bij verzonnen in het tussensstuk waarin we in feite "battelen" met elkaar, dus alten versus sopranen.
We zouden het nummer strak zingen, veel tekst dus alleen contact met het publiek, vertellen. En jongens wat ging het lekker! Het applaus was meteen enthousiast, we hadden duidelijk ons publiek verrast! Als tweede kwam Halleluja, bekend nu van Lisa Loïs van X-factor. Echt een zangtechnisch nummer dus hadden we afgesproken, niet bewegen (minimaal) vertellen aan het publiek.
Weer gigantisch applaus. Mijn zus nam het woord en ik ging klaar staan voor mijn solo "Thank you for the music". En echt, hij ging geweldig. Zo geweldig om al die lachende gezichten in het publiek te zien, mensen die helemaal opgaan in het nummer wat je zingt. Wat een kick! Ik geloof niet dat ik me ooit zó vrij op het podium heb gevoeld. Ik legde er alles in, tja, het is ook wel voor mij een heel toepasselijk nummer..... En wauw.....kippenvel dat applaus!
Daarna kwam "What a wonderfull world". Daarvoor hebben we bij ons jubileum concert een powerpoint gemaakt met exact op de tekst bijpassende plaatjes. Echt toegevoegde waarde van het nummer. Een scherm in het midden, wij in het donker links en rechts er naast...... echt een wauw factor. Heerlijk.
Snel door, Gabriëllas sang, een solo van Therezi.
Wij stonden in een open rechthoek om haar heen, dat hadden we een koor eens ooit zien doen en toen we dit een paar weken geleden uitprobeerden voelde dat zó lekker. Therezi krijgt de ruimte om te zingen, alle aandacht gaat naar haar en tegelijkertijd wordt ze gesteund door onze stemmen.
Hij ging erg goed vond ik en ook hier was het publiek weer onder de indruk.
En toen "I'm so exited". Een nummer waar we een gewaagde choreografie op hebben, bij de tekst I'm so exited,  schudden we onze schouders richting publiek en kijken me toch een portie ondeugend :)
Het publiek wist volgens mij niet wat ze meemaakten. We hadden ze echt te pakken, er werd geklapt, gelachten, je zag ze genieten, onze missie was geslaagd!
Bij mijn afrondend praatje vertelde ik dan ook, "nou, dit is dus Happy Sound Merselo". En vervolgens gaf ik ze de keuze "we kunnen nu plaats maken voor het andere koor ... of we geven een toegift" en jawel hoor, toegift was zeer gewenst......hahah.
En toen mocht ik dus "oh happy day" brengen. En echt mensen....... ik heb hem al vaak gedaan, altijd van genoten, iedere keer is weer speciaal. Maar zoals ik hem zaterdag zong....... ik geloof niet dat ik hem ooit zó vol overgave, met alles wat ik in me heb, echt met ziel en zaligheid gezongen heb.....
En tja, een klein beetje verlegen werd ik wel van het applaus......
Daarna maakten we snel plaats voor de A.M.C.- Zengers uit horst. Een soort "tapzangers", komische nummers, veel lol maar mensen, wat een prachtige klank hadden die mannen, en wat een lol!
Ook bij hun straalde het plezier van lol hebben in wat je doet overduidelijk er vanaf. Nee het spatte er vanaf! En er was duidelijk chemie tussen Happy Sound en de A.M.C.- Zengers. Toen ze een Afrikaans nummer zongen riepen wij een afrikaanse yel na afloop tot grote hilariteit van de mannen. Het was een geweldig optreden...... heerlijk.

Na afloop zijn zus en ik nog gebleven want de mannen gingen aan de tap gewoon door. Het werd een erg gezellige avond, tot in de late uurtjes. Ik geloof dat ik om 2 uur in bed lag. Vol energie, stuiterend..... Van alle complimenten die we als Happy Sound hebben mogen ontvangen, maar ook Therezi en ik kregen veel complimenten voor onze solo's. Mijn peettante die in America kwam extra even naar me toe om te vertellen hoe mooi ze het gevonden had, van het koor van Roggel kregen we een uitnodiging om 20 oktober bij hun te komen zingen, we kregen een uitnodiging van de A.M.C-Zengers om eens bij hun aan hun "choreografie" te werken :)
Man........... Happy Sound heeft overduidelijk een goede indruk achtergelaten......YES!!!
Enne.....ik was drijfnat van het zweten, ik had gewoon een hele workout op dat podium gehad!hahhaha

Vanmorgen om 11 uur had ik afgesproken met mijn lieve vriendin Hellen. We zouden gaan wandelen in Groesbeek. Eerst natuurlijk even heerlijk knuffelen, gezellig een paar cappucino's gedronken en toen op pad. Dik 2 uur hebben we gelopen, bijgepraat, genoten, gelachen..... zo heerlijk!
Hellen kon duidelijk merken dat mijn looptempo versneld was.....hihi.
En wat een bijzondere wandeling!

We zagen prachtige boomklevers, bomen in de knop, hoorden de spechten, zagen een buizderd, genoten van de stilte, applaudiseerden voor een meisje wat voor het eerst van een hele steile helling af durfde met haar mountainbike, en nog een keer toen ze dat kreng weer omhoog kwam met haar bike. We kwamen twee mensen op galloperende paarden tegen en zagen een reebok! Hij keek naar ons, vond de kust veilig en nam toen z'n twee vrouwtjes mee naar de andere kant!!! Wat een kado zo op zon frisse maar oh zo heerlijke zondag!

Later passeerden we nog een bijzonder plekje, er was een boomstronk, begroeid met mos en daar staken twee bloemen in. Het leek wel een herdenkingsplekje. Het leek net een koesterend figuur, later zeiden we nog, misschien heeft iemand er wel as uitgestrooid.... Hoe dan ook, we vonden het bijzonder (en op die plek cirkelde de buizerd).

Dik twee uur later stapten we in de auto om bij wegrestaurant Malden nog even na te praten, een lichte lunch te nemen en langzaamaan weer huiswaarts te gaan.
Tja, Hellen woont in Amersfoort, we zien elkaar niet hele vaak dus meteen maar de agenda getrokken om een nieuwe afspraak te maken.....hihi.
Nog een dikke knuffel en rond half vier vertrokken we weer huiswaarts.
Wat een heerlijke dag, van dit soort weekenden tank ik zo heerlijk bij. Kan ik er weer vol tegenaan, het geeft me zoveel energie.

En als je bovenstaand verhaal leest is er toch duidelijk uit te halen dat ik meer energie heb, meer beweeg, gemakkelijker ook.... Helemaal super!

Straks nog even bij mams op bezoek geweest, en gezellig een heerlijk bordje avondeten gegeten.
Ardie licht alweer lekker te ronken hier op de bank, dus ik denk dat we dat nu samen maar moeten gaan doen.
Lekker naar bed.

Welterusten en tot de volgende keer. Droom zacht ;)

Liefs,
Harriëtte