Met een lach en traan

Afgelopen week werd ik sinds hele lange tijd geconfronteerd met het gevoel ieder moment flauw te kunnen vallen. Wat een raar gevoel is dat!
Ik weet het aan een iets te vol schema door een avondwake en uitvaart waar ik heen wilde. Niet alleen omdat me gevraagd was om te komen zingen bij de avondwake, en stand-by te staan bij de uitvaart. De reden dat ik er absoluut heen wilde was omdat we afscheid gingen nemen van een heel bijzonder mens: Jo.

Ik heb Jo leren kennen als zijnde de moeder van een van onze koorleden, inmiddels dierbare vriendin Therezi.
Vanaf de allereerste kennismaking hield ik van deze vrouw. Zelden ontmoet je in je leven mensen die vanaf het allereerste moment je hart veroveren. Die volledig oprecht zijn in hun doen en laten. Die belangstelling hebben voor iedereen in hun naaste en minder naaste omgeving. Jo was zo'n mens. Het duurde ook maar even en Jo was fan van Happy Sound, en donateur erbij. Bovendien liet ze me toe in haar gezin, mocht ik meegenieten van diverse hoogtepunten in haar leven, en was ze altijd oprecht blij me te zien. Ze was inmiddels al 87 maar bijzonder 'jong' van geest.
Kortom: Een puur, lief, bijzonder, creatief en warm mens.

Omdat ik inmiddels door mijn vakantiedagen heen ben, er werk in overvloed lag en ik ook hoognodig mijn sporten wilde opkrikken, besloot ik gewoon te gaan werken en dinsdag aansluitend na het werken, en sporten, de avondwake en de repetitie (die niet gemist kan worden i.v.m. het snel naderende jubileum) te doen. Kortom, ik vertrok 's morgens om 07.10 u van huis en viel 's avonds rond 22.30 u helemaal gaar in m'n stoel. Slim? Nee... heb ik er van geleerd? Yep, echt wel!

Woensdag na het werk, de bijzonder mooie uitvaart en nog meer werk, kwam ik ietwat duizelig aan bij de fitness. Ik ging op een rustig tempo aan de slag maar merkte dat ik niet vooruit te branden was, hoe graag ik ook wilde. Daarom vroeg ik Dave even mijn bloeddruk te meten, met de verwachting dat die misschien wat hoog zou zijn. Wat bleek? Hij was aan de lage kant, zeker na inspanning; 110/64, terwijl mijn gemiddelde bloeddruk altijd rond 120/80 hangt.
Sommige mensen hebben er amper last van als de onderdruk wat laag is, Jet wordt dan blijkbaar erg licht in haar hoofd. De rest van de avond was het dus rustig aan doen, een heerlijk lang bad en op tijd naar bed.

Ik verwachtte daarom donderdag weer boven Jetje te zijn. Maar....helaas. Niet dus. Gedurende de dag ging het prima, ik heb tenslotte een zittend beroep, maar rond vijf uur, bij de fitness, was ik weer duizelig. Uit voorzorg liet ik maar meteen meten. Nu was het 124/64 in rust. Ik mocht daarom niets anders dan op een slakkengang 10 min fietsen en dan weer meten. De meter sloeg toen zoals 'den Dave' al verwachtte naar 133/54. Niks sporten dus. Rustig aan, goed eten en op tijd naar bed was het 'commando'.

Na wat speurwerk op internet leerde ik dat een lage bloeddruk niet direct gevaarlijk is, in elk geval niet schadelijk voor je vaten, maar wel knap lastig kan zijn (joh). Het kan een gevolg van stress of vermoeidheid zijn (hmmmmm..... okeeeee), en is een momentopname (I know).
In samenspraak met Dave en op verzoek van Ardie kijk ik het dit weekend aan, ga ik maandag weer braaf aan de meter en is het dan nog laag ga ik praten met tante huisarts.
Na het speurwerk, goed nadenken over mijn eigen handelen afgelopen week, ben ik grotendeels er wel uit waar het zit. Ik had iets betere keuzes kunnen maken. Of werk, of sporten had ik kunnen skippen, maar neeee, Jet wilde weer eens alles doen.
Goed dus, weer wat geleerd.

Gisteren ben ik dus op een slakkengang op pad gegaan voor de boodschappen voor mijn verjaardag, voor een paar cadeautjes die ik zelf uit mocht zoeken, en nog wat meer boodschappen. Heb ik alleen bij mams wat schoonmaakwerk gedaan (van de andere pap en mam kreeg ik vrij .. grijns) en heb ik met heel veel liefde en plezier de keuken tot een chaos getransformeerd om 3 zelfgemaakte taarten te produceren.

Ik heb nog zo gezegd.. geen ...?

Opruimen bleef liggen tot vanmorgen, het was goed geweest, inmiddels vet na middernacht was het echt bedtijd.

Vanmorgen was ik verschrikkelijke nieuwsgierig. Dus nadat ik de keuken onder handen genomen had, wilde ik de taarten bekijken. Maar... eerst een kopje koffie.

Beter :)

Zojuist kon ik m'n nieuwsgierigheid niet meer bedwingen. Zie hier het resultaat.

De worteltaart, ik ben zo nieuwsgierig hoe hij smaakt. Het huis rook gisteren zalig!
 

De relatief simpele nieuwe creatie: Een witte chocolade taart met aardbeien

Grappig; de 'oudgediende' waarvan ik het recept kan dromen is het minst gelukt.
De monchou zakt een beetje.
Maar... volgens mij smaakt hij evenzogoed lekker :)

En nu nog even de rest van het huis in 'shape' maken en dan gaat dit jarig Jobientje lekker badderen en genieten van wat de rest van de dag gaat brengen. Over m'n bloeddruk maak ik me dus niet druk, komt vast goed als ik maar goed luister (en handel) naar wat mijn lijf me zegt.

En eerlijk is eerlijk, door ineens zo'n stappen terug te moeten zetten, door alles wat ik anders binnen no time gedaan heb, nu 3x zo langzaam te moeten doen. Door te merken dat mijn concentratie stukken minder is dan anders. Door nu echt eens even aan den lijve te ondervinden hoe lastig dat is met juist de simpele, kleine dingen in 't leven, begrijp ik mijn moeder, mijn schoonouders, maar ook alle andere mensen om me heen, die minder actief kunnen zijn of meer afhankelijk zijn, dan dat ze zouden willen. Jetje heeft dus een hele mooie les gekregen als verjaardagscadeau, en daar ben ik, ondanks dat ik het lastig vind, echt dankbaar voor.

Liefs,
Hariëtte

Mijn ultieme doel

Afgelopen week liep ik weer eens spontaan tegen een paar tijdschriften aan, met diverse artikelen die me boeiden. Ze gaven me het laatste zetje voor onderstaand blog.

 

Een artikel komt uit de Sante van september 2013. "Afvallen heeft niets met wilskracht te maken".

Het artikel is een interview met Marjolijn Loderichs, die verteld over de 'Gabriel Methode', "een methode die voor eens en voor altijd duidelijk maakt waarom diëten niet werken".

Deze dame beschrijft heel mooi waarmee ik de laatste jaren worstel. Over wat ik ergens wel weet, maar waar ik vervolgens vaak overheen stap. Ik kan en wil het artikel hier niet navertellen, een belangrijke conclusie was in elk geval dat stress en het onderbewuste een grote rol spelen in het wel of niet slagen van gewichtsbeheersing.

Niet dat ik nu genegen ben dat boek te kopen of deze 'goeroe' te volgen. Niet de theorie maar het DOEN is voor mij de kunst ....

 

Een conclusie (doel) die ik voor mezelf trok (handig, morgen begint het gewone leven na de vakantie weer) is dat ik elk geval stress in mijn leven wil verminderen. Waar een artikel uit het blad psychologie van september me een mooi zetje mee gaf, "lessen voor elke levenscrisis, wat nieuw geluksonderzoek ons leert'.

Mijn 'boerenverstandconclusie': De meeste stress ontstaat in mijn eigen hoofd. Door alle dingen die ik van mezelf 'moet', de vele dingen die ik denk te moeten en/of willen doen.

 

De laatste weken werd me steeds helderder dat mijn grootste uitdaging in het leven 'keuzes maken' is. Er is zo ontzettend veel wat leuk is om te doen! Als ik ergens aan begin ontdek ik vaak onbekende talenten in mezelf. Daar duik ik vervolgens enthousiast op met als resultaat 'nog een bordje meer om in de lucht te houden', alsof ik alles wat ik kan of waar ik goed in ben ook daadwerkelijk moet doen!

Onderliggend probleem is waarschijnlijk angst (zover ik weet is angst ook de grootste stressfactor maar dat even terzijde), en wel de angst om een verkeerde keuze te maken. Terwijl ik heel goed weet dat er zelden zoiets bestaat als een verkeerde keuze. Dat elke keuze je ook weer iets brengt, dat je overal van leert en je soms gewoon een omweg maakt om toch bij je doel te komen.

 

Bovenstaande was grotendeels een mail die ik vanmorgen aan mijn coach Dave wilde schrijven, maar gaandeweg die mail ontdekte ik dat dit mijn volgende blogonderwerp moest zijn. En veel belangrijker; met een beetje mazzel heb ik nu meer focus of wat Jet 'deep down inside' wil.

 

Wat me brengt op de titel van dit blog. Een (voor iedereen die hem kent) bekende uitspraak van Dave: ' Doel is Doen', en dat voelt voor mij als helemaal waar.

 

Al schrijvend aan dit blog ontdekte ik dat ik geen helder doel heb. Dat ik helemaal niet weet wat ik nu eigenlijk echt wil. Het gaat niet om slanker zijn (niet alleen), het gaat niet om gezonder zijn/blijven (niet alleen). Gaandeweg dit blog zakte het besef dat mijn doel eigenlijk heel simpel en tegelijk verdomde lastig is:

Ik wil 'gewoon' blij zijn met mezelf, tevreden kunnen zijn met mezelf, ook als ik besef dat ik 'niet alles eruit gehaald heb wat er misschien in zat', kortom houden van mezelf in al mijn mooie en minder mooie gedaantes, zonder me er veel van aan te trekken wat mijn omgeving of wie dan ook daar van denkt. Dat als vandaag ineens mijn leven voorbij zou zijn (prachtige visualisatie oefening uit het boek van Stephen Covey), er tijdens de uitvaart dingen over me gezegd worden waaruit blijkt dat mijn leven zinvol was, om misschien wel hele kleine, basale dingen. Maar dingen die maakten dat ik mijn leven met plezier leefde en dat 'als krent op de pap' menigeen van dit plezier mee genoot.

Ergens heel simpel als ik er even goed over nadenk. Ik hoef dus alleen maar van mezelf te houden, zoals ik van alle mensen die wat voor me betekenen houdt..... Niet straks, niet als ik een doel heb gehaald maar juist NU, tijdens die reis naar volgende en uiteindelijk mijn ultieme doel. Wat, waar en wanneer dat ook moge zijn.

 

Een foto gemaakt tijdens een van mijn wandelingen in Groesbeek. Het illustreert heel mooi m'n verhaal vond ik. Het doel waar dit pad naar toe gaat is niet zichtbaar, het uitzicht is echter prachtig. Dus i.p.v. alleen te focussen op het uiteindelijke doel, kan ik beter meteen genieten van het uitzicht tijdens de wandeling......

En wat heb ik daar voor nodig? Juist, mezelf. Want of ik mezelf voldoende tijd gun om iedere dag een paar minuten te nemen om te mediteren/visualiseren (wat me rust en helderheid brengt), ligt toch echt aan mezelf. Of ik ga sporten (iets wat soms gigantisch veel moeite kost maar me bijna altijd meer energie oplevert), juist, die keuze maak ik zelf. En zo kan ik (en waarschijnlijk kunnen jullie dat ook) nog heel veel voorbeelden aandragen.

 

Heb ik nu de illusie dat ik ieder moment van de dag blij ga zijn met mezelf? Neuh, lijkt me stug. Maar zoals een Duitse reclame zo mooi zegt 'nicht immer, aber... immer öfter !'

 

En nu pas herinner ik me een sms die ik mezelf vannacht voor het slapen gaan stuurde (moderne versie van velletje papier en pen naast het bed). Een gedachte die in me opkwam toen ik even een moment genomen had om te mediteren. En heel bijzonder, het vat bovenstaand verhaal kort en krachtig samen:

"Ik ben compleet zoals ik ben. Alles zit in me; ying en yang, goed en kwaad, hemel en aarde, man en vrouw. Ik heb dus geen enkele toevoeging van buitenaf nodig om compleet te zijn.

Echter, dit geluk kunnen en mogen delen met anderen maakt het magisch".

 

Het is de afgelopen jaren door een paar goede vrienden al vaker tegen me gezegd. Ik ben vaak op zoek naar goedkeuring, naar een aai over mijn bol, van een ander ja, maar eigenlijk, diep van binnen, wil ik die goedkeuring van mezelf. En daar kan ik honderden boeken en artikelen over lezen, ontelbare cursussen voor volgen, en oneindig veel filosoferen. Maar uiteindelijk hoef ik het alleen maar te DOEN.

 

Liefs,

Hariëtte

 

Bijzondere dag

Hi lieve mensen,

Vrijdag 16 aug was het dan eindelijk zo ver. Even een dagje er helemaal uit, en nog wel in gezelschap van 2 erg leuke mannen. Eindelijk zouden we eens gaan kijken waar Lubert, de vriend van oud-collega en vriend Mark (nog) woont in Maastricht.
Het zuiden is toch al een omgeving waar ik graag ben, als dat dan ook nog eens gecombineerd wordt met fijn gezelschap is Hariëtte helemaal in haar nopjes.

Nu verheugde ik me in het bijzonder op de verhalentocht die ons aangeboden werd door de jongens. Lubert is journalist en heeft het talent om ECHT te luisteren. Hij is iemand waarbij je jezelf meteen (ik in elk geval wel) op je gemak voelt en waarbij het al snel over de wezenlijke dingen in het leven gaat, afgewisseld met veel humor.
Lubert is sterk in het stellen van hele goede vragen op het juiste moment, en stil zijn op de wezenlijke momenten. Kortom, hij is goed in wat hij doet.
Een van de dingen die hij tegenwoordig doet is het verzorgen van verhalentochten, samen met vriendin Maria, en ik was dan ook erg nieuwsgierig wat ik me er nu eigenlijk bij voor moest stellen.

Om 13.25 u moesten we ons melden in Uikhoven, (net over de grens dus België) bij het houten veerhuisje. Ruim op tijd vertrokken we zodat we alle tijd hadden en niet in de stress hoefden te schieten als er ergens een file op onze weg zou komen.
Zoals altijd als je er rekening mee houdt, geen file in velden of wegen te bekennen, zodat we, voordat het zou beginnen, we nog even konden genieten van het uitzicht over de maas.



Toen de groep eenmaal compleet was, en Maria ook met het pontje overgekomen was, kon het van start gaan. We hadden een prachtig gemêleerd gezelschap, een kunstenares, een vrouwelijke makelaar (met beiden heb ik later nog een leuk gesprek gehad), twee vrouwen die aan de maas woonden, een in Arcen en een bij Rotterdam, een stel waar ik verder niet mee gesproken heb maar wel een heerlijk pruimpje (gekocht in een kraampje aan de route) van kreeg, en een bekende kinderboekenschrijver met zijn vrouw. Prachtig hoe zo'n groep mensen, totaal vreemden van elkaar, in zo'n korte tijd zo lekker relaxed met elkaar om kan gaan en waar aan het eind van de tocht zelfs mailadressen uitgewisseld worden :)



Een prachtige muurschildering gemaakt door Lou Asperslagh, die eigenlijk bekend staat om zijn glas in lood werk

Al wandelend met her en der stopplaatsen om even wat dieper op een onderwerp in te gaan, hoorden we allerlei verrassende dingen over het plaatsje Uikhoven. Over de bedrijvigheid vroeger, de smokkelaars, de kerktoren die nog een verrassing onder z'n dak heeft en ga zo maar door.
Wat de tocht echter uniek maakte was het verhaal van Sjooke, de plaatselijke kapper, die ooit door Lubert geïnterviewd was. Dit interview kregen we in 4 etappes via een koptelefoon en mp3 te horen. Tijdens die tocht gingen we zien dat niet alles is wat het lijkt in Uikhoven, en ging je als vanzelf houden van die prachtige man Sjooke, die tot ver in zijn 80ers als kapper aan het werk was.
Een indrukwekkend verhaal, zijn verhaal, zijn leven. Ontroerend, met humor, nuchterheid maar ook intens triest.



En ook over dit plekje valt veel te vertellen

Meer ga ik er niet over verklappen, ik kan jullie alleen maar aanraden zelf een keer zo'n toch te gaan ervaren. Het zal een dag met een gouden randje worden, gegarandeerd!

Na afloop hebben we nog even gezellig wat gedronken in de plaatselijke kroeg, waarna ieder zijn eigen weg ging. Wij reden door naar Maastricht, naar Luberts appartement waar Mark op ons wachtte.
Via een prachtige route, met een slingerweg waarover je eigenlijk in een 50er jaren cabrio zou moeten touren, kwamen we Maastricht binnen en vonden we zonder al te veel zoeken de juiste straat (lang leve de routemiep). Mark begeleidde ons naar een goede parkeerplek, want we zaten echt in hartje Maastricht. Volop studentenleven, dagjesmensen en een vrachtwagen die amper de straten door kon i.v.m. de geparkeerde auto's (petje af).

Eenmaal in het appartement kwam je in een oase van rust. Ik voelde me in elk geval meteen 'thuis'.
En een plaatje van een binnenplaats waar we de rest van de avond heerlijk genoten hebben van een overheerlijk diner van Mark z'n hand (het was zo lekker dat ik vergeten ben foto's te maken...), prachtige gesprekken met diepgang, tranen van het lachen en heerlijke wijn.

Jullie begrijpen, het was een fantastische dag. Een heerlijke vakantiedag met een gouden randje. Ik verheug me nu al op een volgende keer. Met sommige mensen heb je gewoon een klik, maakt het niet uit hoe vaak (of weinig) je elkaar ziet. Op het moment dat je elkaar weer treft is het gewoon meteen vertrouwd, als vanouds, heerlijk relaxed en altijd te kort ;)

Begrijpen jullie dat ik me een ongelooflijk rijk mens voel met meer dan 1 van dit soort vriendschappen? Met eigenlijk alleen maar mensen in mijn nabije omgeving waarmee ik dit soort contacten heb. Soms zie ik ze misschien wel een half jaar niet, soms 3x per week. En altijd is het goed zoals het is. Bezoeken niet afwegend tegen elkaar maar gewoon genieten van dat wat relatief spontaan ontstaat.

Sidekick Ardie

Deze keer eens geen blog over mezelf, maar over mijn wederhelft Ardie (als ik me niet vergis noemen ze dat in tv-land een sidekick).

Ardie heeft zich nl. als doel gesteld 30 maart 2014 de 10 km te gaan lopen met de Venloop.
Het idee ontstond vlak na de Venloop van dit jaar. Hij sport alweer een tijdje samen met mij bij de bedrijfsfitness van VieCuri, en had wat motivatie voor het rennen op de loopband nodig. Van het een kwam het ander en zo ontstond langzaamaan het idee om dan maar voor de Venloop van 2014 te gaan trainen.
Omdat zijn rug een zwakke plek is, vond en vind ik het belangrijk dat hij de training goed en met beleid (vooral dat) opbouwt. Vandaar dat Dave ook Ardie als klant erbij kreeg, zodat coach af en toe aan de teugels kan trekken indien dit nodig is.
Grappig hè, mij moet hij af en toe een welgemikte trap onder mijn achterste geven, Ardie moet hij af en toe wat temmen. Hoezo tegenpolen... wij???



Even wat reclame voor coach Dave: Iedereen die interesse heeft in een betaalbare personal trainer/leefstijlcoach etc., ik kan hem van harte aanraden :)

Een paar maanden geleden zijn we naar het loopcentrum in Horst gegaan om een paar goede renschoenen te kopen voor Ardie. Zeker gezien zijn rug leek ons een goede demping wel zo handig. En daar kijken ze goed naar de stand van de voeten en wat voor schoenen daar het beste bij passen.
Nadat Ardie eenmaal een paar keer gesport had op zijn nieuwe schoenen was hij zo enthousiast dat hij mij aanraadde ook zo'n schoenen te gaan 'halen'. Maar ja, aangezien ik met coach heb afgesproken niet te gaan rennen, zijn renschoenen voor mij een beetje weggegooid geld. ;)

En dit zijn ze geworden

En sindsdien had Ardie een doel met sporten, dus met enige regelmaat klom hij op de loopband en laatst is hij voor het eerst buiten gaan rennen. De afspraak met Dave was dat zo snel Ardie 12 min aan een stuk kon rennen, ze een coopertest zouden doen. Het enige wat ik me kon herinneren bij het woordje coopertest was dat ik altijd zorgde dat ik 'ziek' was tegen de tijd we met sporten op school weer zo'n test moesten doen ;)

Vandaag was het zover. Om 10 uur meldden we ons bij Dave (dit wilde ik natuurlijk niet missen) om van daaruit naar een rustig achterafwegje van Merselo te gaan. Dave zette 500 meter uit met om de 100 meter een pion terwijl Ardie op een rustig sukkeldrafje zichzelf warmliep.
Ik installeerde mezelf op een mooi plekje om wat foto's te kunnen maken.

Dave waarschuwde Ardie voor de start nog om niet te hard van stapel te lopen, maar zo te zien had Ardie op dat moment niet door met hoeveel snelheid hij vertrok. Toen ik hem terug zag komen ging het al een stuk rustiger, Dave was hem tegemoet gelopen om wat aanwijzingen te geven zodat hij in een beter ritme zou komen, anders zou het veel lopen gaan worden in die 12 min....

Even afremmen

 

Ziet er best soepel uit zo toch?

 

En voor ik het wist was de tijd ook alweer voorbij.
Hierbij de gegevens na de training doorgekregen van coach Dave:
Matige wind, 20 graden C, donderdag 15 aug. 10.30 uur.
2390 meter.
Snelheid 12 km per uur, 5.01 min per km.
Voor een man in de leeftijd tussen 40-49 is dat volgens coach een ruim voldoende.


Ik was niet de enige toeschouwer, deze twee vonden het ook erg boeiend om naar te kijken

In oktober komt de volgende test om te zien hoe hij vooruit is gegaan. Ik kan alleen maar zeggen; petje af, ik doe het hem niet na. Geef mij maar een circuit training.....

Tot de volgende keer,
Harriëtte

Reis naar binnen

Onderstaand blog gaat over de reis naar binnen die ik de afgelopen week maakte. Een reis die hoognodig gemaakt moest worden om te onderzoeken waar al die tranen de afgelopen weken nu echt vandaan kwamen.

Ik heb dit verhaal al een week in concept staan. Twijfelde of ik het wel het wereldwijde web op wilde gooien omdat het zo persoonlijk is. Afgelopen week kreeg ik het mooiste compliment wat je met bloggen maar kunt krijgen. Iemand kwam naar me toe om te vertellen dat ik haar geïnspireerd had met mijn verhalen op mijn blog. Blijkbaar was dat het laatste zetje wat ik nodig had.

 

Dit is 'm dan:

Zoals mijn trouwe lezers weten, ben ik op de social media momenteel wat 'stilletjes'.
Niet omdat er niets gebeurt, niet omdat ik niet wil schrijven, maar om de doodeenvoudige reden dat ik geen fatsoenlijk verhaal in elkaar gedraaid kreeg. Kreeg ja, want zojuist (achterlijk laat in de nacht, of idioot vroeg in de ochtend, hoe je het wilt bekijken), kreeg ik de drang om te schrijven (oké, het snurken van lief gaf me het laatste zetje, dus ja schat, ook deze keer heb je weer meegeholpen).
Als het je niet zinnig in de oren klinkt, voel je vrij te stoppen met lezen, je bent me niets verplicht.

Zoals jullie wellicht weten worstel ik al een tijdje met het feit dat mijn functie (die ik 1 augustus op de kop af 5 jaar met heel veel plezier vervul) binnen niet al te lange tijd komt te vervallen. En zoals jullie dan waarschijnlijk ook weten, kom ik niet op straat te staan, is er voldoende (ook leuk) werk, vangnet, sociaal plan, kortom; er is niets wezenlijks om me zorgen over te maken.

Dat heb ik al zo vaak tegen mezelf en mijn omgeving gezegd en geloofwaardig willen overbrengen. Maar telkens als iemand me de afgelopen weken oprecht belangstellend vroeg of er al meer duidelijk was, hoe het nu met mij ging, kreeg diegene een emotionele Harriëtte te zien.
Ik begreep mezelf niet meer. Hoeveel reorganisaties had ik nu al meegemaakt, en was ik daar niet altijd beter/sterker uit gekomen? Had ik niet al lang aan zien komen dat er flinke veranderingen aan zaten te komen, en sterker nog, was dat ook niet hard nodig? (ja dus). Zijn er niet zoveel ontelbaar veel mensen die er veel rottiger voor zitten, die werkeloos raken, huizen niet meer kunnen betalen, kortom die echt reden tot huilen/zorgen hebben? (ja, met het schaamrood op mijn wangen). Dus waarom blijf ik zo emotioneel terwijl ik zoveel goede stappen zet, zo goed aan het overwegen ben wat voor MIJ de beste volgende stap is?
Op dit moment is er zelfs geen enkele reden om te denken dat er geen plek meer voor mij is binnen de muren van mijn werkgever. Dus waarom, waarom, ver****e waarom?!

Therapeutisch werkt bovenstaande geweldig merk ik. Heel goed om het zo voor me op mijn scherm te zien staan. Wat zit ik nog te miepen? Kom op Jet, stop met piekeren en laat je gevoel en verstand eens samen kijken wat goed voelt en past. Handel er naar en vertrouw, ga er voor, you go girl!

Moest ik daarvoor nu echt eerst dat ongelooflijk trieste verhaal uit de Groene lezen? Moest ik daarvoor echt eerst de verhalen van schatten van vriendinnen van me opnieuw binnen laten komen? Moest ik nu echt weer eerst beseffen wat pijn, ziekte, verdriet, afscheid van geliefden, kortom, de wezenlijke dingen in het leven die echt pijn doen horen/lezen/zien?
Nou ja, blijkbaar dus wel. Ik beken (vooral aan mezelf); ik ben ook maar gewoon een mens. Een mens met ups en downs, met absoluut een positieve inslag, een mens wat al best e.e.a. meegemaakt heeft, maar nog veel meer heftige dingen heeft zien gebeuren met mensen die haar dierbaar zijn. Een mens die perfectionistische trekjes heeft maar gelukkig ook teveel Bourgondiër is om neurotisch te worden. Een mens die intens geniet van een dag zoals vandaag waar ik echte gesprekken met man en vriendinnen kan voeren, afgewisseld met de grootste "lege humor" die je kunt bedenken. Een mens die vleugeltjes krijgt (waarschijnlijk voelt een leuke trip met soft drugs ook een beetje zo?) als ze zich helemaal kan laten gaan met dansen, voelt dat ze dat uren vol kan houden en (helaas voor iedereen die een dikke vrouw uit haar dak zien gaan op de dansvloer wanstaltig vindt), dat ook soms doet. Een mens die zelf emotioneel kan worden als ze ziet dat haar liedje 1 toehoorder emotioneerde. Een mens die lang niet altijd lief en aardig is, sterker nog, niet eens altijd wil zijn, ondanks dat ze net als zovelen ooit leerde dat dat haar grootste goed is. Een mens wat steeds vaker niet alleen eerlijk naar haar omgeving durft te zijn en IS over wat er echt speelt in haar hoofd en hart, maar nog veel belangrijker: Die daarover eerlijk durft te zijn naar zichzelf.

Zo durfde ik afgelopen week voor het eerst te erkennen dat ik misschien wel een beetje veel identiteit had gehangen aan mijn baan. Om een lange uitleg in te korten:
Tot 2005 was mijn grootste wens moeder worden, werk was leuk maar erg ambitieus was ik niet.
In 2004-2006 bleek dat kinderen krijgen op een natuurlijke manier niet mogelijk was. En ik, helemaal murw van jaren volop (soms echt helse) pijn, verdriet, hormonale behandelingen, onderzoeken op kanker, een operatie, teleurstellende resultaten, nog meer onderzoeken en behandelingen en het onbegrepen voelen bij velen, wist dat ik een medisch traject niet zou gaan redden. Ik had te veel vrouwen stuk zien gaan op een onvervulde kinderwens, en accepteerde vrij abrupt dat het niet voor mij was weggelegd. (Natuurlijk had Ardie er ook een stem in, maar ik wil niet namens hem spreken, dat recht heb ik niet). Let wel, ik waardeer en respecteer ieder ander die deze weg wel is gegaan. Petje af, diep respect zelfs.
En daar ergens ging ik ook zien dat het werk wat ik tot die tijd met veel plezier gedaan had, me niet meer voldoende voldoening gaf, om het nog lang te blijven doen. Tot dat moment had ik altijd gedacht dat ik na het krijgen van kinderen part-time te gaan werken, of misschien zelfs wel zou stoppen. Toen dat toekomstbeeld verdween, ging op zoek naar een nieuwe uitdaging en vond die uiteindelijk als secretaresse van het leerhuis.

Ergens afgelopen week, in een van de vele goede gesprekken, ging ik beseffen dat ik onbewust een soort van compensatie gezocht heb. En daarom werd mijn werk (denk ik), een van mijn 'kindjes'.
Mijn race tegen de kilo's is er ook een van. Doodeenvoudig omdat ik me destijds beloofd heb, nooit meer niet geopereerd te worden i.v.m. de risico's van mijn overgewicht.
Langzaamaan ging ik beseffen dat ik echt in een soort rouwproces zat, maar dat de dieperliggende oorzaak alleen getriggerd werd door het moeten loslaten van 'mijn kindje' het leerhuis. Mentaal had ik alles een plekje gegeven, maar mijn hart had wat meer tijd nodig.

Ja, ik ben een mens van vlees en bloed. Verre van perfect ondanks dat ik iedere dag mijn best doe, om dat wat ik doe zo goed mogelijk te doen. En dat mens gaat waarschijnlijk ergens de komende jaren terugdenken aan deze tijd, met waarschijnlijk een glimlachje van herkenning, erkenning en weemoed over die prachtige tijd, die 5 jaar tijdens die fantastische baan. Waarna ik zal overgaan naar de orde van de dag, doen waar ik goed in ben en nog veel belangrijker, doen waar ik blij van wordt, energie van krijg waardoor weer zal stralen.

Whatever that may be tegen die tijd.

 

Dit verhaal is zoals ik vertelde ruim een week oud. Ik heb het eerst een paar mensen die me na staan laten lezen, kreeg fijne feedback van ze, en kon daarna eindelijk verder in mijn keuzes m.b.t. werk.
Mijn belangstellingsgesprek heb ik inmiddels achter de rug, en een prachtige (al zeg ik het zelf) sollicitatiebrief is weg. Eindelijk heb ik weer rust in mijn lijf en kan ik gaan genieten van 3 weken vakantie.

Veel liefs,
Harriette

Logeerpartij

Een verhaal hadden jullie nog tegoed van me, nl. de logeerpartij van Toet de cliniclown knuffel.
De benefietavond van de Vrienden van Tijs stond voor de deur (volgens Toet de benenfiets avond), en hij zou met Rianne er naar toe gaan. Groot was zijn verdriet toen bleek dat Rianne een dubbele boeking had. Toen hij dus hoorde dat wij er ook naar toe zouden gaan, kwam hij persoonlijk, tijdens een fitness sessie, vragen of hij heel misschien met ons mee mocht.
Omdat Rianne en ik elkaar (helaas) niet meer zo heel veel zien, zou het dan wel een logeerpartij van ongeveer een week worden. Volgens Toet geen enkel probleem en och, waar een cliniclown muis kan wonen en slapen, daar kunnen er ook wel twee terecht.
Ons Toeterke werd helemaal hieperdepieper toen ze hoorde dat Toet zou komen logeren. De logeerkamer moest uitgemest worden, fris bedje, sfeerverlichting, noem het op en het moest gebeuren. Tjonge jonge wat kan dat klein ding commanderen!
Ik had nog niets in de gaten, weet het aan het feit dat ze veel alleen is en zich verheugde op iemand waarmee ze zich de hele dag kon amuseren. How little did I know....

Eindelijk was de dag dan daar. De donderdag voor de benefiet avond, de laatste avond dat ik ging fitnessen voor het weekend, kwam Toet mee met Rianne. Hij had een prachtig knapzakje bij zich met een paar reserve sokken en snoepjes voor Poemel.
Na het sporten volgde een dapper afscheid en togen we richting Venray.

Het onthaal was ontroerend om te zien. Als lang verloren vrienden vlogen de twee muisjes elkaar in de armen, er werd geknuffeld, gelachen en er werd zelfs een traantje weggepinkt.
Ik liet de twee maar even in hun wezen, ze hadden elkaar tenslotte zoveel te vertellen!

Toen ik een uurtje later poolshoogte ging nemen bleek ons Toeterke inmiddels ook een sjaaltje (sok) te dragen, een roze, het is en blijft een meisjes muis.

Het weerzien, de knapzak is net uitgepakt

Op een gegeven moment vond ik het welletjes voor deze avond. Het was ver na bedtijd voor kleine muisjes dus hup naar bed. Na 3x waarschuwen werd het eindelijk stil in de kamer.

De dag er na waren ze weer vroeg uit de veren. Toet wilde perse naar Poemel het konijn, maar hij moest nog even geduld hebben, ik had tenslotte eerst mijn 'rondje ouders' en ik moet tussendoor nog even ons oppashondje Beau uitlaten, waar we (i.v.m. de vakantie van zijn baasje en vrouwtje) vanaf dat weekend met z'n allen zouden logeren.

Na alle klusjes stoomde ik snel door naar huis, kijken hoe het met de logee ging. En daar lagen de twee muisjes, hand in hand, dicht tegen elkaar aan....... te slapen. Het nachtje was toch wat te kort geweest.
Ik liet ze lekker en ging door naar Poemel. Schoonmaaktijd voor kooi en konijn. Zoals altijd maakte ik een nestje voor haar in mijn stoel waar ik haar 'parkeerde'  zodat ik haar huisje kon schoonmaken.
Na een flinke schrobbeurt kwam ik terug in de kamer om Poemel haar kambeurt te geven, en wat ik daar zag..... Op mijn tenen liep ik weer naar buiten, ja oké, nadat ik stiekem een fotootje geknipt had.

Betrapt!

Maar ze hadden alleen maar oog voor elkaar, en zoals jullie zien, Poemel laat het allemaal 'gelaten' over zich komen ;)

Na al het gesmoes werd het tijd om onze spullen bij elkaar te zoeken en Ardie op te gaan halen in Venlo. Waarna we met Ardie, bagage en muisjes richting Horst togen.

De twee muisjes stopte ik meteen in bed, met een ferme waarschuwing dat als ik ook maar 1 kik hoorde, ze de benefietavond de dag erna konden vergeten. Vier oogjes keken me timide vanonder het dekbed aan, bijna in tranen, waarna ik natuurlijk een aai over hun bolletje gaf en een zoentje op hun neusjes, en uitlegde dat het een spannende en lange avond ging worden dus dat ze fit moesten zijn.
Twee snuitjes knikten, kropen dicht tegen elkaar aan en vielen volgens mij voordat ik de deur dichttrok al in een diepe slaap.

Zaterdag was ik al uren terug van mijn eerste wandeling met Beau toen de twee slaapkopjes boven water kwamen, hoezo ze hadden het nodig? En terwijl ik lekker in huis aanrommelde, ging Toet kennismaken met Beau. Ons Toeterke was een beetje bang en keek het van gepaste afstand aan...
Beau vond het allemaal wel best. Als hondje op leeftijd kon hij zich niet zo druk maken over al het volk in zijn huis. Zolang hij maar op tijd zijn natje, droogje, wandelingen en aaitjes kreeg vond hij alles best.

Kennismaking met Beau

Het eten van kok Ardie smaakte Toet prima

Die avond waren we al vroeg op pad. Ik moest nl. met Happy Sound eerst zingen in de Grote Kerk in Venray i.v.m. 'kerkennacht'. We waren uitgenodigd om de dienst te voorzien van muziek n.a.v. ons optreden tijdens een korenfestival, en aangezien ik 2 solo's mocht zingen, wilde ik dat optreden dus niet langs mijn neus laten gaan ;)
Het werd een erg fijn optreden. De mensen waren na afloop enthousiast, en ja, ik kreeg ook flink wat complimenten over mijn solo's 'Oh happy day' en 'Mien Durp'. Het mooiste compliment vond ik echter het geboeide publiek tijdens het zingen. Dat was zo gaaf om te zien! Lange nekken in de kerk om te zien wat er voor allemaal gebeurde. Stilte... aandacht. Echt heel mooi.

Na de viering sjeesde ik snel door naar huis om Ardie, de buren (die gingen ook mee) en de muisjes op te pikken. En zo stoomden we vlot door naar Beesel.

Samen knus in Harriette haar tas op reis

De ontvangst daar was hartelijk en warm. We spraken Francy even, en ook Roy kwam voorbij en Lonneke van de organisatie was er ook snel bij om ons onze polsbandjes te geven.
Het was een prachtige locatie, de sfeer zat er al lekker in. Phils Connection speelde ook dit jaar weer de sterren van de hemel. Er waren heerlijke hapjes die je naar hartenlust op kon scheppen, men liep vlot met de drankjes, kortom... alles was aanwezig voor een feestelijke avond.

Phills Connection vol op dreef

Toet en Toeterke werden al snel op de hangtafel gezet zodat ze alles goed konden zien. Dicht tegen elkaar aan, met ogen zo groot als schoteltjes namen ze alles in zich op. Af en toe namen ze wat lekkers en wij hadden er geen kind... eh.... muisjes aan.

Toet en Toeterke laten het zich smaken. Eh... de wijn... die is show, wij voeren kleine cliniclown muisjes natuurlijk geen alcohol!

Op een onbewaakt ogenblik slopen de twee naar de piano van pianist van het orkest, om een beter blik op de muziek te kunnen werpen. Gelukkig was hij gecharmeerd van deze twee en werd hij niet boos :)

 

Kaarsje erbij voor het romantische koppel

 

En daar ergens die avond werd pas echt duidelijk hoe gek Toet en Toeterke inmiddels op elkaar waren. Ze zijn hartstikke, Heavenly in luv!
Terugkijkend naar de foto met Poemel besefte ik dat dat al langer gaande was, maar dat ik het gewoon niet zo door had. Komt vaker voor (he zus) dat ik wat traag van begrip ben....

En voila, DE kus

Dus terwijl Frans Pollux een geweldig optreden gaf, kropen Toet en Toeterke nog wat dichter bij elkaar, en gingen ze helemaal op in elkaar en hun eigen wereldje.
Hoe mooi de liefde toch is .....

Frans droeg dit liedje deze avond speciaal op aan Tijs, vandaar dat hij natuurlijk niet kan ontbreken op dit blog :)

Een grappig voorval was er trouwens ook nog. Toet en Toeterke werden herkend! Iemand had op facebook gezien dat ze zouden komen, en deze mw. kwam gezellig even langs. Die twee hoefden nog net geen handtekeningen uit te delen....

Moge duidelijk zijn dat de benefietavond wederom een geweldig succes was. Zoals ik al zei, Phils connection speelde geweldig, de presentatoren waren weer geweldig op dreef en brachten het publiek vaak aan het lachen, de veilingen liepen lekker, de loterij (waar ik nog de eer kreeg om de lootjes te trekken) gaf reden tot hilariteit, het eten was heerlijk, de drank vloeide goed, het publiek was geweldig en in de stemming voor een feestje, en wij hebben ons kortom fantastisch geamuseerd.

Dus vrienden van Tijs, 4 kaartjes zijn bij deze gereserveerd voor volgende jaar!

En wat betreft de frisse liefde tussen Toet en Toeterke?

Tja, de tijd zal het leren of de liefde tussen die twee bestand is tegen een lange-afstand relatie. Jullie kunnen vast wel raden hoe hartverscheurend hun afscheid was....

Tot de volgende keer.

 

Liefs,

Harriette

 



Publiciteit afsluiting "race tegen de kilo's voor Duchenne"

Deze keer geen blog, maar een kort berichtje. Voor iedereen die het niet kon lezen omdat ze in een andere regio van het zondagsnieuws wonen (of elders Nederland/de Wereld) :D

Onderstaand artikel stond vorige week in het zondagsnieuws. Ik wist dat het geplaatst zou worden, e.e.a. was vooraf door Dave met zowel de stichting als mij besproken.
Maar als je het artikel dan zwart op wit voor je neus hebt, dan is dat nog steeds bijzonder, speciaal en was ik ook wel weer een tikkeltje trots ook :)

De benefietavond is inmiddels (gisteren ) achter de rug en wederom was het een fantastische avond.

Liefs,
Harriette

Terug van weggeweest, het zonnetje in m'n hart

Eindelijk, hèhè, ik ben er weer. Nee, niet hier (ja oké, werd ook tijd dat ik weer wat blogde) maar ik bedoel vooral dat ik me eindelijk weer mezelf voel ..... zou potdomme tijd worden ook!

De grote omslag kwam afgelopen maandag. Ik had een gesprek bij Frank, de loopbaancoach van mijn werk, om te kijken naar mijn mogelijkheden nu mijn baan komt te vervallen.
Zoals ik had kunnen weten (Frank en ik kennen elkaar al langer) ging het gesprek meteen de diepte in. En nogal niet zo'n beetje ook!
DAT ik in gesprek ging was voor mij al een positieve stap. Nu had ik het heft zelf weer in handen, ik kan er niet zo goed tegen als ik dingen me maar moet laten overkomen, als ik zelf weinig invloed kan uitoefenen op iets wat voor mij wel (erg) belangrijk is (zoals mijn werk).
Frank hielp me, om dit punt waarop ik nu ben, te zien als een kans, als een kans om los te laten wat niet goed bij mij als persoon past, en aan te grijpen wat juist helemaal in m'n straatje past. Ergens wist ik dat allemaal wel al, maar ik had nog een zetje nodig om het ook zo te voelen.

Gaandeweg kreeg ik ook nog een paar dikke veren in m'n .... gestopt, of ik wel doorhad wat ik voor veel mensen/collega's beteken. Of ik wel doorheb hoeveel mensen "iets" bij mij komen "halen".
Nee.. niet echt I guess, maar ergens ook wel. Want dat soort gesprekken zijn over het algemeen ook gesprekken waar ik bergen energie krijg.
Misschien niet zo raar dus dat me op een gegeven moment gevraagd werd of ik niet zelf iets zou willen gaan doen in coaching, simpelweg omdat ik dat eigenlijk al doe ;)
Moge duidelijk zijn dat het een geweldig, intens en erg zinvol gesprek was. Soms tot tranen toe, warm, oprecht en man o man, ik kwam er met een energie vandaan! Niet normaal meer.
Ik kan het dus ook iedereen aanraden. Een coach kan je op dit soort momenten net de juiste vragen stellen waarmee je verder komt.

Helemaal happy kwam ik dus dinsdag op mijn werk. En daar gebeurde iets wat me het laatste zetje gaf. De manager kwam er bij navraag achter dat ik nogal heftig had gereageerd, en wilde meer weten. Ze gaf ook duidelijk aan dat ze dit gedeelte in zo'n proces altijd het lastigste vond, ze wist hoe het voelde. Door de manier waarop ze met me sprak, de oprechte belangstelling en wil om me helpen raakte me best wel merkte ik.
Het werd echter nog mooier. Want even later kreeg ik een opdracht van haar. Ik moet iedere dag een briefje bij haar inleveren met daarop iets waardoor ik energie krijg van mijn werk. Dat gaat ze verzamelen en daarna gaan we kijken wat een passende functie voor me zou kunnen zijn.
Ik vind het heel bijzonder. Iemand die met zo'n grote en intensieve processen bezig is, iemand die een club met zoveel mensen moet besturen, die dan de tijd en rust neemt om dit te doen, dat vind ik bijzonder en... dat geeft ook wel een bepaald vertrouwen voor de toekomst.
Het is tevens een hele slimme zet van haar geweest. Want door deze opdracht wordt ik gedwongen iedere dag stil te staan bij de leuke dingen in mijn werk, i.p.v. bij zorgen of angst om dingen los te laten. Het heeft mij dat laatste zetje gegeven om uit mijn "emotioneel incontinente"  staat te komen, en daar ben ik echt heel blij mee. Bovendien heb ik de vraag nog iets breder getrokken en focus ik er me nu op waarvan ik in mijn dagelijks leven energie krijg, dus niet alleen de dingen op mijn werk maar ook daarbuiten. Dat maakt dat ik weer focus op de positieve dingen in mijn leven. En dat heeft er voor gezorgd dat ik me weer helemaal mezelf voel. Sterker nog, ik voel me lichter, vrijer en krijg langzaamaan ook zin om te kijken naar waarnaar ik toe op weg ben.

En blijkbaar is het ook zichtbaar voor de buitenwereld. Want donderdag stond ik op een gegeven moment bij een collega van me. Ze keek, ze keek nog eens en zegt "goh, wat grappig, dat hangertje (ketting) van je geeft licht". Ik kijk, kijk naar haar en begin te lachen. Ik dacht in eerste instantie nog dat ze de weerspiegeling van het lampje van de telefoon of verlichting zag maar nee, ze zag echt licht komen van mijn hangertje. En ergens begrijp ik dat wel.
Het is ook een bijzonder hangertje. Als het niet goed met me gaat kijkt de steen er aan dof, en als het goed met me gaat, zoals nu, dan flonkert hij bij het leven.
Op het moment dat ik bij haar stond voelde ik me zo bevrijd en lekker dat het voor haar leek alsof er echt licht van het hangertje af kwam. Misschien gewoon een effect door een lamp. Maakt mij niet uit, voor mij voelde het alsof de blijheid die ik in mijn hart voelde, vrij naar buiten stroomde en dus ook echt visueel zichtbaar was voor de wereld om me heen.

Tot slot kreeg ik de opmerking van een collega "klopt toch ook? Je straalt vaak zo, dat het gewoon lijkt alsof er licht van je af komt". Nou ja, kun je nog een mooier compliment krijgen?

Ik heb weer vertrouwen in de toekomst, ik heb het vertrouwen in mezelf teruggevonden en ... ben vooral blij dat ik het van me af gegooid heb. Het voelt zoveel lichter, zoveel vrijer.

En tegelijk ben ik blij dat ik het meegemaakt heb. Dat ik dat verdriet, die angsten, de zorgen gevoeld heb. Want hoeveel mensen gaan hier momenteel doorheen? Nu ik weet hoe het voelt, kan ik die mensen die misschien op mijn weg komen, beter begrijpen en heel misschien ook een beetje verder op weg helpen.

Het weegmoment bij Dave vrijdag gaf een extra kick; 0,8 kg afgevallen! Ondanks de emoties en dus ook soms niet zo slimme keuzes m.b.t. eten......  Yes!

En als kers op de pap is daar vanavond eerst een optreden met Happy Sound in de grote kerk in Venray, waar ik o.a. "mien Durp" mag zingen en " Oh happy day", daarna gaan we door naar Beesel, naar de benefietavond voor Duchenne. Vandaag wordt het dus een aaneenschakeling van "feelgood" momenten :)

Fijn weekend allemaal.

Liefs,
Harriette

Emotioneel incontinent deel 2

Jullie hebben even geduld moeten hebben, maar hier ben ik weer.
Mijn schoonouders zijn vorig weekend verhuisd naar een prachtig huisje na een week keihard werken. En wat een fantastische week was het! Nee, natuurlijk was het niet altijd leuk, maar wat het bijzonder en mooi maakte was de sfeer in het "klus-team".
Zo was er ome Peter, iemand die jaren in de bouw gewerkt heeft en degene waarvan tante Nelly zegt dat het geen "echte" is. De rest van de rij broers en zusters is nl. op z'n zachtst gezegd wat ongeduldig, lichtelijk opvliegend en tja, ome Peter is de rust zelve (tenminste dat straalt hij uit), en ik heb hem buiten de schuine grappen her en der, geen onvertogen woord horen zeggen.
Maar het allermooiste viel me meteen dag 1 al op. Ik keek hem eens een keer goed aan en daar zag ik het, die twinkel oogjes, de vorm van z'n gezicht, het kapsel, de bouw...... echt waar, het had een broer van mijn vader kunnen zijn.... dus met enige regelmaat voelde het voor mij alsof ik met mijn vader aan het klussen was.... en dat is op z'n zachtst gezegd toch heel bijzonder aangezien die inmiddels alweer 8 jaar geleden overleden is.

Maar ook de andere broers en zussen heb ik in die week beter leren kennen en ik ben ze nog meer dan ik al deed, gaan waarderen. Wat een humor, wat heb ik gelachen! De spierpijn die ik had die week was m.n. rondom mijn buikstreek, gewoon, van het onbedaarlijk lachen om de zoveelste mop of opmerking van de een of ander. Niet te filmen. Betere stand-up komedie heb ik al lang niet meer gezien.....

Maar goed, buiten dat werkten we ons dus uit de naad. Dagen van 12-13 uur met de verhuisdag als uitschieter met een uurtje of 15 op de teller, maakten dat ik vanaf die zaterdag (vorige week) alleen nog maar wilde slapen. Op maandag was het weer gewoon werken en maandagmiddag moest het PS-je nog verhuisd worden. Die hele week kon ik mijn zorgen rondom mijn werk dus goed loslaten, parkeren zeg maar. Gewoon even een week flink fysiek aan de bak was het beste medicijn voor mij.

Het uitzicht vanuit de woonkamer. De straat is in aanleg, bijna klaar, het landschap blijft zover ik weet zo.

Een deel van de kamer/keuken, met mijn vest heel charmant over de stoel gemikt ;)

Op dinsdag had ik een ouderwetse balie dienst, waardoor ik weinig kans zag te piekeren en op woensdag was daar dan de dag dat onze sector bijgepraat zou worden over alle plannen rondom de reorganisatie. Tot het overleg bleef ik rustig, af en toe een beetje vochtige oogjes maar verder oké.
Tijdens het overleg moest ik met enige regelmaat wat ademhalingsoefeningen doen maar eigenlijk werd er voor mijn gevoel weinig nieuws gezegd, al bleef het heel erg confronterend om te zien dat bij mijn functie stond: vervalt. Want ja, als alle plannen goedgekeurd worden door de OR en RvB, en ik heb geen reden om te denken dat het niet zo zal zijn, dan ben ik ergens dit najaar geen secretaresse meer, en dat doet nog steeds pijn. Dus na het overleg, toen diverse collega's me kwamen vragen hoe het met me ging.......tja, toen gingen de kranen weer open en droogden ze pas in de loop van donderdag weer een beetje op.

Ik realiseer met terdege dat ik eigenlijk geen recht tot klagen heb. Er zijn voldoende administratieve functies binnen de sector en zelfs binnen de afdeling, waarop ik kan reageren en waar ik geen reden zie waarom ik die niet zou kunnen krijgen. Maar op dit moment zie ik gewoon nog niet de kansen die ongetwijfeld in die functies voor me weggelegd zijn. Bovendien ben ik verre van de enige binnen de sector die zich moet gaan bezinnen op hoe verder. Maar ook ik ben maar mens, en mijn pijn voel ik even het hardst.

En ja, ik weet het; er zijn zoveel mensen die geen werk meer hebben, die zich suf moeten solliciteren en vaak niet eens bericht krijgen op sollicitaties. Of afwijzing op afwijzing. In vergelijking met die mensen ben ik een grote zeurpiet, dat weet ik, ik relativeer me suf, maar het gevoel zit er gewoon.
Ik heb inmiddels me erbij neergelegd dat ik even in een soort van rouw fase zit. Dat mag van mezelf. Ik had gewoon de leukste baan die ik ooit had kunnen verzinnen en daarvan afscheid nemen doet pijn.

Wel heb ik mezelf inmiddels uit het "slachtoffer" hoekje gehaald. Ik weet dat er veranderingen nodig waren, en ik hoop dat al deze plannen uiteindelijk ook echt gaan brengen waar we op hopen. Dat we een mooie, solide, goed geoliede sector zullen worden die weer helemaal toegespitst is op het ziekenhuis zoals het nu is. Dat we mee kunnen bewegen met de veranderingen die ongetwijfeld ook in de toekomst binnen ons ziekenhuis zullen komen, en dat ik volgend jaar zeg: "Ik heb de allerleukste baan ooit!".

Voor nu doe ik wat ik kan doen om het heft weer in eigen hand te nemen. Ik ga maandag een test doen om te kijken waar mijn sterktes en zwaktes liggen, talenten en valkuilen. En ja, natuurlijk weet ik de meeste wel, maar goed, wetende dat ik straks een keuze moet maken is zoiets nooit weg. Bovendien DOE ik dan iets. Want echt...... "lijdzaam" afwachten is zo niet mijn ding!

Precies, als ik volgend jaar een mooi tuintje wil hebben moet ik nu aan het werk om de juiste zaadjes te zaaien :)

En vandaag? Vandaag ga ik heerlijk koken, samen met mijn hubbie. We helpen kennissen van ons die een soort "preuvenement" organiseren met allerlei heerlijke hapjes. En zoals altijd als Ardie en ik zo'n klusje samen doen, zal vandaag een van de zeldzame keren zijn dat Ardie verteld wat ik moet doen, ik en heel braaf doe wat hij zegt ;)

Fijne dag allemaal en tot de volgende keer.

Liefs,
Harriette

Emotioneel incontinent

Ik heb een tijdje getwijfeld of ik wel of geen blog zou schrijven deze keer, vooral omdat er dingen zijn die me bezighouden waar ik misschien niet volledig open over kan schrijven. En schrijven met een rem, dat vind ik (tot nu toe) nog wat lastig. Maar vooruit, ik waag toch een poging.

Vorige week zat ik in een heerlijke flow op mijn werk, dus ik had deze week de hoop dat dat ook weer zo zou zijn. En op zich het goed. Maar toch... er knaagde iets. Mijn afdeling staat nl. voor een grote reorganisatie, en ergens zat er een vervelend gevoel, een angstig voorgevoel over wat komen gaat. Niet raar I guess, al verbaasde ik mezelf er wel over, aangezien ik al legio grote en minder grote reorganisaties binnen het ziekenhuis heb meegemaakt, en eigenlijk altijd met een positieve impuls voor mijn eigen persoontje tot resultaat.

Maar goed, alle trucen dozen (transformeren, mediteren, nog fanatieker sporten) ten spijt, bleef het gevoel op en af komen. Niets aan te doen, telkens sprak ik mezelf toe, relativeerde en zette het vervolgens van me af. Tot vorige week donderdag, de dag dat mijn projectgroep m.b.t. de reorganisatie bijgepraat zou worden over de plannen tot nu toe.
En daar, tijdens dat overleg, drong het besef ineens tot me door, dat er voor mij heel veel zou veranderen. Misschien voor een groot deel alleen maar positief, maar zo voelde het op dat moment niet. Op een of andere manier knakte er iets in me. De waterlanders zaten hoog, ik kon ze nog net binnenhouden tijdens het overleg om gewoon professioneel aantekeningen te maken voor het geval er nog een verslagje nodig was.

Na afloop, toen ik alle apparatuur ingepakt had, liep ik langs het kantoor van mijn leidinggevende, ik twijfelde, besefte dat ik misschien de tranen niet binnen kon houden, toch wilde ik graag weten hoe zij het overleg ervaren had. Tja, ik had het kunnen weten, na een blik en een oprechte vraag terug stond ik te janken, en ik geloof dat ik het daarna amper nog droog gehouden heb.

Ik kan en wil niet op detail ingaan op wat er allemaal boven kwam drijven in de gesprekken die ik die dag had. Tenminste niet op het vlak van mijn werk. Het werd me echter wel heel duidelijk dat ik teveel op mijn nek heb op dit moment. Het regelwerk rondom de verhuizing bij mijn schoonouders, het zorgen rondom mam (en met name nu het verdriet rondom het overlijden van een nicht/vriendin), alle bestuurlijke zaken van het koor, niet te vergeten ons eigen huishouden in combinatie met spannende tijden op mijn werk, dat trek ik dus duidelijk even niet.....

Nog steeds kan ik amper geloven dat ik zo heftig reageerde en .. reageer. Want met enige regelmaat zitten de emoties nog steeds hoog. Waarom (buiten bovenstaande) is me zo langzaamaan wel duidelijk.
Voor mijn gevoel had ik in mijn huidige baan mijn droombaan gevonden. Ja natuurlijk had en heb ik zo mijn momenten, dat ik niet blij ben met hoe dingen lopen, maar eigenlijk voelt mijn baan als een op maat gesneden kostuum. Ik heb niet alleen te maken met de hele afdeling, maar ook met veel mensen in het ziekenhuis alsook buiten het ziekenhuis. En ja, dat vind ik leuk, erg leuk.
Het wil helemaal niet zeggen dat dat straks niet zo is. Maar wat straks mijn functie zal zijn is mij op dit moment nog onduidelijk, en in tegenstelling tot hoe ik dacht in dit traject te stappen, heb ik daar dus blijkbaar last van.

Een voordeel had deze zoals Rianne het zo mooi noemt "emotioneel incontinente" toestand wel. Ik heb 's avonds met een focus het circuit gedaan, om je vingers bij af te likken. En drie dagen later was de spierpijn ook weer voorbij. ;)

Na diverse gesprekken met zowel mijn leidinggevende, als ook Ardie en vriendin Hellen, ben ik inmiddels weer bijna in balans. Bijna ja, want telkens als ik probeer mezelf een beeld te schetsen van de toekomst m.b.t. werk, wordt ik weer een beetje emo. Niet zo heftig als donderdag, maar toch.

Gelukkig had ik zondag een dagje shoppen gepland staan. Nichtje Lisa had nog 2 verjaardagskado's te goed van ons, en zelf had ze nog een stapel H&M cadeaubonnen liggen. Hoog tijd dus om eens serieus een potje te shoppen!
Ik zal het hele programma van de dag niet navertellen. Lisa (het arme kind)  heeft waarschijnlijk ruim anderhalf uur opgesloten gezeten in een pashokje, met zus Marij, schoon-nichtje Saskia en mij als keurmeesters vlakbij. Regelmatig toog Saskia weer naar beneden om nog even wat anders erbij te zoeken, en Lisa paste maar, en paste maar.
Uiteindelijk heeft ze zo'n beetje een compleet nieuwe garderobe, met 1 jasje (ons cadeau, echt heel gaaf), 2 broeken, een legging, een jurkje (Oh nee, een lang shirt want Lisa houdt niet van jurkjes), een vestje, en ik geloof 5 topjes (kunnen er ook meer zijn geweest.....grijns). En later nog een paar leuke sneakers.
Tja, inmiddels was ik opgewarmd en in "the mood" voor een stevig potje "troost-shoppen". Binnen no time scoorde ik 2 leuke shirts bij C&A, en later bij Etam nog een leuk shirt met vest. Leuk detail... elk shirt heeft een tekst die me op het lijf geschreven is.... feelgood shoppen in het kwadraat dus.
En helaas Ardie, wederom een paar schoenen, want zoals een meisjes-meisje betaamd....... ik kan echt nooit teveel schoenen hebben......



Op dit setje werd ik meteen verliefd :)

Het mooiste van alles? Ardie heeft zelfs amper met z'n ogen gedraaid toen hij de schoenen zag. Sterker nog, uit zijn vragen of ik een leuke dag had gehad en of ik e.e.a. wat van me af had kunnen zetten, kan ik alleen maar concluderen dat hij oprecht bezorgd is geweest om me, en me dit dagje van harte gunde. Dat is dan ook wel weer het mooie aan dit soort weken, het maakt weer even glashelder hoe goed je het samen hebt....

En mijn werk? Mijn verstand en gevoel zegt dat dat wel snor zit, dat ik over een jaar waarschijnlijk erg moet lachen om mezelf. Het voelt alleen nog even niet zo. En daarvoor is het ook te vroeg. Want het zijn allemaal nog maar plannen, er is nog geen besluit genomen, dus simpel gezegd is het veel te vroeg om me er al druk over te maken. Laten we dus maar afspreken dat (planner die ik ben) ik gewoon lekker vroeg klaar ben met de voorbereidingen van deze reorganisatie, en er na de klusweek bij mijn schoonouders, vol energie tegenaan kan...

Liefs,
Harriette

Wijze les

Zondagmorgen 6.00 uur, ik ben klaarwakker. Draai nog eens linksom en rechtsom, hobbel naar het toilet en kruip weer diep onder m'n dekbed. Om half zeven geef ik het op, ik ben wakker.
Mijn grijze massa was inmiddels te actief. Ik herinnerde me ineens dat ik afgelopen week mijn 3 maandelijkse spuit bij de gynaecologen had moeten halen (om kunstmatig in de overgang te blijven, zodat ik geen nieuwe cystes ontwikkel), maar ik herinnerde me ook dat ik nog een belofte na te komen had.
Ik zou nog schrijven over het Hemelvaart weekend. De belofte deed ik aan een hele leuke knul in Amsterdam. En tja, belofte maakt schuld nietwaar? Bovendien.... het was veel te leuk om niet over te schrijven :)

Bijna een jaar geleden, tijdens de zomervakantie "won" ik een overnachting bij het Grand Hotel Amstelveen. Volgens de gegevens was Amsterdam goed te doen van daaruit dus voila, als we ons verveelden hadden we nog een mogelijkheid.
De vakantie was echter zo gaaf, zo lekker en zo vol met bezoek wat gezellig kwam zwemmen en eten, dat twee dagen er tussenuit niet eens meer in ons opkwam.
Maar ach, de bon was geldig tot 20 mei 2013, dus tijd genoeg....

En toen was het al mei, en herinnerden we ons dat we nog die bon hadden liggen. Na wat speuren bleek dat we de optie uit 2 dagen hadden, wat uiteindelijk voor ons maar 1 optie was. De woensdag voor Hemelvaart. Ardie had die week vakantie en ik kan gelukkig op mijn werk relatief flexibel m'n dagen indelen dus meteen boeken!

Mijn dagen waren verder zo vol dat ik verder geen tijd en puf meer had om nog uit te zoeken wat we zouden gaan doen in Amsterdam, ik had zoiets van "we zien het wel".
Voor ons vrij nieuw, normaal gesproken hebben we van alles gepland (en komt er vaak niet veel terecht).

Woensdagmiddag, na weer een ochtend full speed op het werk, trof ik de laatste voorbereidingen en rond een uur of twee vertrokken we naar Amstelveen. De reis verliep boven verwachting vlot, en dankzij de routeplanner op m'n telefoon ook zonder omwegen.
Aangekomen bekroop ons even een gevoel van twijfel, het zag er een beetje onderkomen uit, maar ach, onder het mom "een nacht overleven we wel" togen we naar binnen. Waar het plaatje meteen heel anders werd, het zag er hartstikke mooi uit! In de kamer aangekomen hadden we inmiddels een smile van oor tot oor, wat een ruimte, hartstikke mooie (vrij nieuwe) badkamer en het allerbelangrijkste... een heerlijk groot en comfortabel bed!

Na alles ingeruimd (voor een nacht is dat nogal eens gedaan) te hebben, nestelde ik me met de Ipad op het bed en ging ik op zoek naar een leuk restaurant. Ik had in eerste instantie een Surinamer of iets in die trant in gedachten omdat we dat helaas hier in omgeving Venray niet hebben. Maar ineens schoot me Fifteen Amsterdam binnen.
10 jaar geleden volgden we de serie over het ontstaan enthousiast. We vinden Jamie allebei een leuke gast en zijn eten erg lekker. Puur en simpel, geen poeha. Iets wat Ardie tegenwoordig ook meer en meer nastreeft. Het gaat uiteindelijk om de smaak. En de opzet van Fifteen sprak ons vanaf het begin aan. Jongeren die tussen wal en schip dreigden te raken, een toekomst bieden in de horeca door ze een gedegen opleiding en werkervaring te geven.

Op ons gemak liepen we daarna naar de metro, een minuut of 10 lopen. Heerlijk weer, lekker relaxed en ook wel erg lekker na een autorit van een anderhalf-twee uur.
Een half uurtje laten stonden op centraal in Amsterdam. Heerlijk, ik ben altijd weer blij als ik er ben, ik heb gewoon iets met die Stad.
Welke baan we vervolgens moesten hebben voor onze tram was ons even onduidelijk, maar gelukkig zag ik net op tijd een rails van ons vandaan ons nummer stoppen.
Eenmaal aangekomen sloeg bij Ardie de twijfel toe want nergens zagen we een vlag of iets in die aard van Fifteen. Ik wist echter zeker dat we goed zaten dus liepen we op goed geluk naar de kade, sloegen linksaf en kwamen, jawel, snel genoeg bij de achteringang van Fifteen. Hahahah.

De ontvangst was hartelijk, spontaan en het voelde meteen goed. Er zaten wat tafeltjes dus we waren in elk geval niet alleen. Ardie was verbaasd over hoe groot het was, ik herinnerde me dat nog wel al gaf ook ik mijn ogen goed de kost. Vooral de graffiti trok mijn aandacht, zo mooi gemaakt!

De gastheer (baal er van dat ik z'n naam kwijt ben, er waren er die avond zover ik kon zien 2) kwam al snel weer langs om de kaarten te geven en hij pakte ons meteen in met z'n open, gastvrije, spontane manier van doen. Hij ging door z'n knieën als hij ons iets vertelde, had een open "kijk" en gaf ons echt het gevoel meer dan welkom te zijn. Kortom, een hele goede gastheer.
Al snel hoorden we dat er net een nieuwe groep gestart was, leuk!

Maar toen de keuze, wat gaan we eten? Ik had nl. net met mezelf en Ardie afgesproken dat we van het menu eten af zouden stappen omdat het vaak toch wel wat veel van het goede is. Ik volg daarin in feite de Françaises.Hun manier om in shape te blijven schijnt nl. te zijn: Kies met zorg het lekkerste wat je kunt krijgen, en geniet daar van. Kortom lekker maar met mate.
In ons geval dus i.p.v. 4-5 gangen omdat dat gewoon goedkoper is dan a la cart eten, 2 gerechten en dan het aller, aller lekkerste wat je op de kaart kunt vinden. Financieel ben je dan in feite vaak hetzelfde kwijt, maar ja, ik wil de kwijtgeraakte kilo's nu eenmaal niet terugvinden, en sterker nog, ik wil verder met afvallen.

Als je deze foto ziet, dan weet je hoeveel we genoten hebben.. toch?

Deze ene keer was ik echter te verleiden tot een uitzondering. Omdat we ons graag wilden laten verassen. Omdat het zo speciaal was voor ons om daar te zijn. Omdat het op zo'n korte termijn iets regelen me het gevoel gaf van een puber die er stiekem tussenuit geknepen was met haar vriendje. En omdat we de avond niet te snel voorbij wilden laten gaan.
Ardie koos er een lekker fles Chardonnay bij uit en om te beginnen namen we een glaasje bubbels.

Ik kan niet anders zeggen, de avond vloog voorbij, maar wat hebben we genoten. Het eten was puur en overheerlijk, de jeugd was leuk en enthousiast en de gastheer (in vergelijking met ons ook nog maar een knul) een geweldige mentor. We kregen er echt energie van om te zien hoe hij met deze jongeren omging, heel respectvol, met aandacht voor zowel de leerling als de gast. Ik kan niet anders zeggen: helemaal top.
Een meisje wat die avond vaker bij ons kwam heb ik aan het eind het compliment gegeven dat ik niet door had dat het haar aller-allereerste avond was. En dat was ook echt zo. De smile die ik daarvoor terugkreeg was onbetaalbaar.

Toen de gastheer hoorde dat Ardie ook uit het vak komt en Ardie vroeg of hij even de keuken mocht zien was dat ook geen probleem, en toen ik eenmaal terug was van het toilet stond Ardie al heel geanimeerd met de souschef en gastheer te praten in de keuken. Of beter gezegd, Ardie was vol overgave aan het vertellen over aspergegerechten die hij zelf bedacht heeft en de twee anderen konden af en toe ook wat zeggen ;)

Helemaal voldaan gingen we richting hotel. De reis verliep vlekkeloos op een kleine toeristische omweg vanaf de metro halte tot hotel. Lang leve de routemiep.... hihi.

We vielen als een blok in slaap. En wat me anders zelden overkomt, ik sliep als een engeltje, totaal relaxed, in een ruk door tot de volgende ochtend. Dat gebeurt me in een vreemd bed niet snel!

Rond tienen stond de room service voor de deur. We hadden nl. heel decadent ontbijt op de kamer besteld. Heerlijk! Niks in een rij aan een buffet. Nee een heerlijk gedekte tafel met de dingen die je besteld hebt, rustig wakker worden met je haren in de oorlog en de vouwen nog in je gezicht. Het summum van vakantiegevoel.

Vervolgens vertrokken we naar Amersfoort waar we afgesproken hadden met vriendin Hellen. En het weer speelde zo ongelooflijk goed mee dat we eindelijk het boottochtje door Amersfoort konden maken. Iets wat we al een paar jaar op ons verlanglijstje hadden staan.

Ook Amersfoort is een stad waar ik graag kom. Het heeft een prachtige oude stadskern en zo bleek bij de boottocht, een prachtige historie.
De waterlijn wordt volledig verzorgd door vrijwilligers. Een gigantische club mensen die met passie werken. En dat is te merken. Onze gids vertelde vol overgave en wij hingen aan z'n lippen. We genoten, Hellen genoot, en ook de puberdochters genoten. Kortom een prachtige, zonovergoten dag. Wat we bekroonden met een heerlijk ijsje bij de Italiaan.

Tegen de avond togen we weer op huis aan. Helemaal voldaan en opgeladen. Een paar prachtige herinneringen rijker en ... een goede les geleerd.
Ik heb nl. geleerd dat het soms heel goed uit kan werken als je wat minder aan het plannen gaat, en wat meer laat ontstaan wat er komt. Het kan je zomaar gebeuren dat het een fantastische herinnering wordt, veel beter dan je ooit had kunnen plannen