Hoi lieve mensen,
Weer tijd voor een update ondanks dat ik eigenlijk niet veel nieuws te melden heb.
Het gaat lekker, onofficiëel ben ik weer 9 ons kwijt maar.... wegen hoef ik me pas over 2 weken.
Sommigen denken inmiddels dat het als vanzelf gaat. Dat komt natuurlijk ook wel door mijn eigen berichtjes maar... zo gemakkelijk is het nu natuurlijk ook weer niet.
Waar ik vooral blij om ben is dat het niet voelt als lijnen. Ik ben gaan beseffen dat het puur een kwestie is van keuzes. Elke dag weer. En af en toe kies je er ook gewoon voor om eens lekker uit de band te springen, een vette hap te nemen of je te goed te doen aan een kom borrelnootjes.
Daarna ga je weer gewoon over tot de orde van de dag en je gezonde ritme.
Ik weet dat een aantal mensen met een kleine onrust afwacht hoe het verder gaat, of ik niet terugval etc. Ik ben tenslotte al eens vaker veel afgevallen en ook toen zei ik dat het definitief was.
Toch voelt het duidelijk anders. De vorige keer was ik aan het lijnen, en streng ook.
Afvallen werd een soort van nieuwe obsessie.
Deze keer heb ik absoluut een drive maar ik ben er veel relaxter in. Als ik zin heb om wat te snoepen doe ik dat, vanavond hebben we gewoon een lekkere pizza van de shoarma taxi gehad en daar voel ik me dan ook relaxed onder.
Wat ik ook merk is dat ik het sporten echt leuk ben gaan vinden. Mezelf steeds een beetje verder pushen, steeds wat harder op de crosstrainer, steeds wat langer. Het maakt mijn hoofd heerlijk leek, als ik klaar ben met sporten ben ik alle eventuele spanningen van de dag kwijt, ik voel me fit en krijg er een goed gevoel van.
Afgelopen week kon ik pas donderdag gaan sporten ivm de carnaval. Jeetje, ik miste het gewoon!
Het zinde me niks en uiteindelijk ben ik vrijdag extra op en neer naar mijn werk gereden om nog een keer te kunnen sporten. Heerlijk.
Kortom, nee het gaat niet vanzelf maar ja, het voelt goed!
Goed nieuws vanuit Tijs trouwens. Hij is toegelaten in de trial!
Zie voor meer informatie http://www.vriendenvantijs.nl/pages/verhaal/nieuws/medische-trial.php
Voor nu heb ik eigenlijk niet meer te melden. Het gaat gewoon lekker :)
Liefs,
Harriëtte
Over mij
- Harriëtte
- Verre van slank maar lekker in mijn vel. Verre van het schoonheidideaal maar opmerkelijk vaak erg gelukkig. Verre van "normaal" and loving it. Wel een echte vrouw met alle bijbehorende "gebruiksaanwijzingen", een meisjes meisje in de zin van graag shoppen (liefst alleen), lekker tutten (maar wel effectief), en schoenen heb ik nooit te veel (vind ik). Mijn grootste uitdaging in dit leven tot nu toe is mezelf accepteren op allerlei vlakken en tegelijkertijd een zo gezond mogelijk gewicht te "vinden". En over die zoektocht gaat dit blog tegenwoordig.
zondag 26 februari 2012
vrijdag 17 februari 2012
2e officiële weegresultaat
Hoi Lieve mensen,
Vandaag waren de 3 weken om en was het weer tijd om naar Dave te gaan.
Ik was wel heel benieuwd hoe de afgelopen 3 weken terug te zien waren in het resultaat vandaag.
Want buiten dat ik het razend druk had met werk, werd mijn schoonvader weer geholpen aan blaaskanker en of dat nog niet genoeg was kreeg mijn moeder de diagenose baarmoederkanker (100% zeker weten we het pas na de curretage).
In het verleden zou dit een samenloop van dingen zijn, waardoor ik zeker een keer een strooptocht door de kasten gemaakt zou hebben om troost-eten te zoeken.
Dus ondanks dat ik natuurlijk erg geraakt was door het nieuws, we druk waren met ritjes op en neer naar het ziekenhuis, ik soms niet wist waar te beginnen met mijn werk, en ons huis langzaamaan veranderde in een puinhoop, bleef ik dicht bij mezelf, had ik geen behoefte aan troosteten en was niet alleen Ardie maar ook ikzelf verbaasd over de rust die ik over me had.
Doordat we druk hiermee waren was het eten soms wat van de minder gezondere aard, en ook daar zat ik niet mee, heej, thats life.
We hadden nog diverse feestjes in de afgelopen weken en ook daar deed ik soms lekker mee maar.... wel bewust, niet gedachenloos dingen in mijn mond stoppend maar juist oprecht genietend van dat wat ik nam. Ja zelfs gisteren nog, het 25 jarig jubileum van mijn leidinggevende was geen enkel probleem. Ik heb heerlijk gegeten, af en toe een lekker hapje genomen, gewoon mijn colatjes light genuttigd en vooral enorm genoten van het feest en dan met name van het stralende middelpunt. Zo wil ik over een paar jaartjes mijn jubileum ook wel vieren :)
Gelukkig heb ik al die weken het sporten goed doorgezet. Zelfs in de tijd dat pap in het ziekenhuis lag gingen we lekker door met sporten. Heerlijk het hoofd even leeg maken en in mijn geval even heel erg lichamelijk bezig zijn ipv met je hoofd. Na zo'n sessie bij de fitness voel ik me als herboren, erg voldaan en ben ik de shit van de dag helemaal kwijt.
Tja, ik vrees dat ik een nieuwe verslaving te pakken heb...... hahahha, wie had dat ooit gedacht!
Maar goed, ik zal jullie niet langer in spanning houden. Vandaag was het dus weer tijd om bij Dave langs te gaan. Eerst hebben we samen de afgelopen weken besproken, gekeken waar misschien knelpunten zaten maar eigenlijk was ik erg tevreden over hoe ik de afgelopen weken er in stond.
Wat me de afgelopen weken ook opviel (en wat ik met Dave besprak) was dat als ik tijdens een tractatie van bv gebak gewoon lekker aan mijn banaan of andere gezonde snack zat, een ander zich dat aantrok met een opmerking van..."dat zou ik eigenlijk ook moeten doen" .... en dan dacht ik, joh, maak je toch niet druk! Geniet lekker van je stuk gebak (of cake of whatever) als je daar zin in hebt! Gebak is nu eenmaal een van de dingen die ik gemakkelijk kan laten staan, daarom doe ik dat ook vaak bewust. En alleen met verjaardagen van de familie, waar bv iemand zich helemaal uitgesloofd heeft zelf iets te maken, wil ik wel eens een klein stukje proeven, gewoon.... voor de lekker. Want zeg nu zelf.... meestal zijn toch juist die eerste hapjes echt heel erg lekker en ben je daarna gewoon eens stuk naar binnen aan het werken??? Of had ik dat alleen......grijns.
Dave herkende dat wel van verhalen van andere cliënten dus echt raar was die constatering niet ;-)
Hoe dan ook, uiteindelijk ben ik weer op de weegschaal geweest. Wat ik wel erg grappig vond was dat ik nu mn erg nieuwsgierig was wat mijn spiermassa en vochtbalans gedaan hadden, en was het gewicht minder belangrijk.
Mijn spiermassa was een ietsiepietsie toegenomen, wat erg gunstig is aangezien ik dus geen verder spierafbraak heb gehad. Ook de vochtbalans was een heel klein tikkie beter maar daar moet ik nog beter mijn best voor doen en nog meer drinken.
En dan nu toch het resultaat in kilo's. Deze keer was er 1,8 kg af! En ja, ik ben dus super tevreden!
In 6 weken 5 kg afvallen is iets waar ik dik en dubbel tevreden mee ben en wat de opbrengst voor Duchenne nu zo ongeveer brengt op € 175,00!
Over drie weken is het volgende moment. Tegen die tijd moet ik een dagen een eetdagboek bijgehouden hebben en naar Dave verstuurd hebben zodat hij kan kijken waar nog verbeterpuntjes zijn. Ik had het wel gedaan maar was vergeten het mee te nemen....hihi.
Carnaval zal niet zo dramatisch zijn voor mijn gewicht, ik ga alleen morgen lekker de carnavalsmis zingen en ik denk de optocht in Merselo bekijken en voor de rest vind ik het wel best.
Wel gaan we in het weekend van 3 maart naar Wicked in Scheveningen en maken we daar meteen een weekendje weg van met de diverse etentjes, maar ach, daar ga ik lekker van genieten en me zeker niet druk om maken! Hhahahah.
Fijne carnaval voor iedereen die het viert en een hele fijne vakantie voor wie vakantie heeft.
Liefs,
Harriëtte
Vandaag waren de 3 weken om en was het weer tijd om naar Dave te gaan.
Ik was wel heel benieuwd hoe de afgelopen 3 weken terug te zien waren in het resultaat vandaag.
Want buiten dat ik het razend druk had met werk, werd mijn schoonvader weer geholpen aan blaaskanker en of dat nog niet genoeg was kreeg mijn moeder de diagenose baarmoederkanker (100% zeker weten we het pas na de curretage).
In het verleden zou dit een samenloop van dingen zijn, waardoor ik zeker een keer een strooptocht door de kasten gemaakt zou hebben om troost-eten te zoeken.
Dus ondanks dat ik natuurlijk erg geraakt was door het nieuws, we druk waren met ritjes op en neer naar het ziekenhuis, ik soms niet wist waar te beginnen met mijn werk, en ons huis langzaamaan veranderde in een puinhoop, bleef ik dicht bij mezelf, had ik geen behoefte aan troosteten en was niet alleen Ardie maar ook ikzelf verbaasd over de rust die ik over me had.
Doordat we druk hiermee waren was het eten soms wat van de minder gezondere aard, en ook daar zat ik niet mee, heej, thats life.
We hadden nog diverse feestjes in de afgelopen weken en ook daar deed ik soms lekker mee maar.... wel bewust, niet gedachenloos dingen in mijn mond stoppend maar juist oprecht genietend van dat wat ik nam. Ja zelfs gisteren nog, het 25 jarig jubileum van mijn leidinggevende was geen enkel probleem. Ik heb heerlijk gegeten, af en toe een lekker hapje genomen, gewoon mijn colatjes light genuttigd en vooral enorm genoten van het feest en dan met name van het stralende middelpunt. Zo wil ik over een paar jaartjes mijn jubileum ook wel vieren :)
Gelukkig heb ik al die weken het sporten goed doorgezet. Zelfs in de tijd dat pap in het ziekenhuis lag gingen we lekker door met sporten. Heerlijk het hoofd even leeg maken en in mijn geval even heel erg lichamelijk bezig zijn ipv met je hoofd. Na zo'n sessie bij de fitness voel ik me als herboren, erg voldaan en ben ik de shit van de dag helemaal kwijt.
Tja, ik vrees dat ik een nieuwe verslaving te pakken heb...... hahahha, wie had dat ooit gedacht!
Maar goed, ik zal jullie niet langer in spanning houden. Vandaag was het dus weer tijd om bij Dave langs te gaan. Eerst hebben we samen de afgelopen weken besproken, gekeken waar misschien knelpunten zaten maar eigenlijk was ik erg tevreden over hoe ik de afgelopen weken er in stond.
Wat me de afgelopen weken ook opviel (en wat ik met Dave besprak) was dat als ik tijdens een tractatie van bv gebak gewoon lekker aan mijn banaan of andere gezonde snack zat, een ander zich dat aantrok met een opmerking van..."dat zou ik eigenlijk ook moeten doen" .... en dan dacht ik, joh, maak je toch niet druk! Geniet lekker van je stuk gebak (of cake of whatever) als je daar zin in hebt! Gebak is nu eenmaal een van de dingen die ik gemakkelijk kan laten staan, daarom doe ik dat ook vaak bewust. En alleen met verjaardagen van de familie, waar bv iemand zich helemaal uitgesloofd heeft zelf iets te maken, wil ik wel eens een klein stukje proeven, gewoon.... voor de lekker. Want zeg nu zelf.... meestal zijn toch juist die eerste hapjes echt heel erg lekker en ben je daarna gewoon eens stuk naar binnen aan het werken??? Of had ik dat alleen......grijns.
Dave herkende dat wel van verhalen van andere cliënten dus echt raar was die constatering niet ;-)
Hoe dan ook, uiteindelijk ben ik weer op de weegschaal geweest. Wat ik wel erg grappig vond was dat ik nu mn erg nieuwsgierig was wat mijn spiermassa en vochtbalans gedaan hadden, en was het gewicht minder belangrijk.
Mijn spiermassa was een ietsiepietsie toegenomen, wat erg gunstig is aangezien ik dus geen verder spierafbraak heb gehad. Ook de vochtbalans was een heel klein tikkie beter maar daar moet ik nog beter mijn best voor doen en nog meer drinken.
En dan nu toch het resultaat in kilo's. Deze keer was er 1,8 kg af! En ja, ik ben dus super tevreden!
In 6 weken 5 kg afvallen is iets waar ik dik en dubbel tevreden mee ben en wat de opbrengst voor Duchenne nu zo ongeveer brengt op € 175,00!
Over drie weken is het volgende moment. Tegen die tijd moet ik een dagen een eetdagboek bijgehouden hebben en naar Dave verstuurd hebben zodat hij kan kijken waar nog verbeterpuntjes zijn. Ik had het wel gedaan maar was vergeten het mee te nemen....hihi.
Carnaval zal niet zo dramatisch zijn voor mijn gewicht, ik ga alleen morgen lekker de carnavalsmis zingen en ik denk de optocht in Merselo bekijken en voor de rest vind ik het wel best.
Wel gaan we in het weekend van 3 maart naar Wicked in Scheveningen en maken we daar meteen een weekendje weg van met de diverse etentjes, maar ach, daar ga ik lekker van genieten en me zeker niet druk om maken! Hhahahah.
Fijne carnaval voor iedereen die het viert en een hele fijne vakantie voor wie vakantie heeft.
Liefs,
Harriëtte
vrijdag 10 februari 2012
Omdenken
Lieve mensen,
Gisteren kreeg ik een reactie van het team van omdenken, of ik had gezien hoe vaak mijn omdenkverhaal gelezen was en zo hoog gewaardeerd. Of ik misschien wist hoe dat kwam, zodat ze er wat van konden leren, of ik misschien een link gedeeld had.
En ja, ik ben inderdaad fanatiek aan het promoten geslagen, niet eens zozeer voor de stemmen, al is dat natuurlijk heel leuk, maar vooral om de actie onder de aandacht te brengen en dan met name om de naam Duchenne meer bekendheid te geven. Zoveel meer we van deze ziekte weten, zoveel sneller zullen mensen symptomen herkenen, diangnoses gesteld worden, kinderen de beste behandeling krijgen en hopelijk is een goed medicijn binnen handbereik.
Hierbij dus nog een keer de link, stemmen mag, niets moet :)
http://www.omdenken.nl/praktijk/casusarchief/866
Ik heb een paar hectische weken achter de rug. Vorig weekend is mijn schoonvader opgenomen geweest, er waren weer wat plekjes op de blaas gezien (kanker) die weg moesten. Gelukkig waren het maar minscule plekjes en was hij binnen no time weer thuis.
Daar kwam bij dat mijn moeder onverwacht ook naar de dokter moest, ze had een bloeding spontaan gekregen, en al snel werd ze doorverwezen naar de gynaecoloog. Inmiddels is gisteren het bericht gekomen dat het hoogstwaarschijnlijk kwaadaardig is. 7 maart krijgt ze een curretage en dan weten we het zeker.
Dat komt natuurlijk wel even binnen, dat ze dit nog mee moet maken met bijna 80...
En op het werk was ook het ook weer hectisch. Ik merkte op een gegeven moment dat ik wat overliep, het overzicht kwijt was, en er erg onrustig van werd. Voor mij een teken om aan de bel te trekken. Ik heb samen met mijn leidinggevende gekeken waar de knelpunten zaten, heb zelf eea op een rijtje kunnen zetten en uiteindelijk kwam er weer wat rust in mij (het is niet minder druk maar ik kan het weer handelen).
Vroeger zouden dit de uitgelezen momenten zijn om te gaan snaaien, om "troost-eten" naar binnen te stoppen. Ik ben dan ook heel blij om te merken dat dat anders is nu.
Ik ben heel dicht bij mezelf gebleven, ben bewust goed blijven eten, al was het natuurlijk rondom de ziekenhuisopname soms zo hectisch dat er wel een fritesdag tussenzat (wat ook prima is).
Deze keer had ik niet de drang om te gaan zoeken naar eten, deze keer is het anders.
Twee dingen die ik bewust doe nu. Aan de ene kant zoek ik af en toe heel bewust de stilte op. Even weer dicht bij mezelf komen, even niks, bv door een wandeling door de natuur. Of juist andersom, even afreageren en flink dansen op een mooi nummer.
Het tweede is dat ik heel bewust op tijd stop met werken om te gaan sporten. Zodat ik alle tijd heb om me even helemaal af te kunnen reageren dmv me in het zweet te werken.
Ik ben zo blij dat ik voel aan mijn lijf en mijn hoofd dat dit werkt voor me! Dat het me helpt een balans te vinden/houden.
Voor mij is bovenstaande een duidelijk teken dat er echt wezenlijk iets veranderd is in me, en daar ben ik heel blij om en dankbaar voor.
Het leven is nu eenmaal niet altijd een groot feest. In ieders leven komen uitdagingen voorbij, het is alleen aan ons hoe we daarmee omgaan. En ik... ik ben heel blij dat ik weer die rust voel in mezelf, hoe dol het misschien soms ook om me heen is. Zolang ik dat voel, kan ik alles aan :)
Als slot nog even een paar foto's. Mijn collega/vriendin Rianne vond mijn profielfoto niet meer zo up to date. Met name omdat ze vind dat ik tegenwoordig zo straal ..... :)
Vandaar dat ik mijn buurman, een hobbyfotograaf gevraagd heb wat nieuwe foto's te maken. Hierbij het resultaat.
Heel veel liefs,
Harriëtte
Gisteren kreeg ik een reactie van het team van omdenken, of ik had gezien hoe vaak mijn omdenkverhaal gelezen was en zo hoog gewaardeerd. Of ik misschien wist hoe dat kwam, zodat ze er wat van konden leren, of ik misschien een link gedeeld had.
En ja, ik ben inderdaad fanatiek aan het promoten geslagen, niet eens zozeer voor de stemmen, al is dat natuurlijk heel leuk, maar vooral om de actie onder de aandacht te brengen en dan met name om de naam Duchenne meer bekendheid te geven. Zoveel meer we van deze ziekte weten, zoveel sneller zullen mensen symptomen herkenen, diangnoses gesteld worden, kinderen de beste behandeling krijgen en hopelijk is een goed medicijn binnen handbereik.
Hierbij dus nog een keer de link, stemmen mag, niets moet :)
http://www.omdenken.nl/praktijk/casusarchief/866
Ik heb een paar hectische weken achter de rug. Vorig weekend is mijn schoonvader opgenomen geweest, er waren weer wat plekjes op de blaas gezien (kanker) die weg moesten. Gelukkig waren het maar minscule plekjes en was hij binnen no time weer thuis.
Daar kwam bij dat mijn moeder onverwacht ook naar de dokter moest, ze had een bloeding spontaan gekregen, en al snel werd ze doorverwezen naar de gynaecoloog. Inmiddels is gisteren het bericht gekomen dat het hoogstwaarschijnlijk kwaadaardig is. 7 maart krijgt ze een curretage en dan weten we het zeker.
Dat komt natuurlijk wel even binnen, dat ze dit nog mee moet maken met bijna 80...
En op het werk was ook het ook weer hectisch. Ik merkte op een gegeven moment dat ik wat overliep, het overzicht kwijt was, en er erg onrustig van werd. Voor mij een teken om aan de bel te trekken. Ik heb samen met mijn leidinggevende gekeken waar de knelpunten zaten, heb zelf eea op een rijtje kunnen zetten en uiteindelijk kwam er weer wat rust in mij (het is niet minder druk maar ik kan het weer handelen).
Vroeger zouden dit de uitgelezen momenten zijn om te gaan snaaien, om "troost-eten" naar binnen te stoppen. Ik ben dan ook heel blij om te merken dat dat anders is nu.
Ik ben heel dicht bij mezelf gebleven, ben bewust goed blijven eten, al was het natuurlijk rondom de ziekenhuisopname soms zo hectisch dat er wel een fritesdag tussenzat (wat ook prima is).
Deze keer had ik niet de drang om te gaan zoeken naar eten, deze keer is het anders.
Twee dingen die ik bewust doe nu. Aan de ene kant zoek ik af en toe heel bewust de stilte op. Even weer dicht bij mezelf komen, even niks, bv door een wandeling door de natuur. Of juist andersom, even afreageren en flink dansen op een mooi nummer.
Het tweede is dat ik heel bewust op tijd stop met werken om te gaan sporten. Zodat ik alle tijd heb om me even helemaal af te kunnen reageren dmv me in het zweet te werken.
Ik ben zo blij dat ik voel aan mijn lijf en mijn hoofd dat dit werkt voor me! Dat het me helpt een balans te vinden/houden.
Voor mij is bovenstaande een duidelijk teken dat er echt wezenlijk iets veranderd is in me, en daar ben ik heel blij om en dankbaar voor.
Het leven is nu eenmaal niet altijd een groot feest. In ieders leven komen uitdagingen voorbij, het is alleen aan ons hoe we daarmee omgaan. En ik... ik ben heel blij dat ik weer die rust voel in mezelf, hoe dol het misschien soms ook om me heen is. Zolang ik dat voel, kan ik alles aan :)
Als slot nog even een paar foto's. Mijn collega/vriendin Rianne vond mijn profielfoto niet meer zo up to date. Met name omdat ze vind dat ik tegenwoordig zo straal ..... :)
Vandaar dat ik mijn buurman, een hobbyfotograaf gevraagd heb wat nieuwe foto's te maken. Hierbij het resultaat.
Heel veel liefs,
zaterdag 4 februari 2012
Op veler verzoek
Lieve mensen,
Hierbij nog een keer mijn mailadres voor het geval je interesse hebt me te sponsoren.
gewoon.harriette@gmail.com.
Nog een leuk nieuwtje. Afgelopen maandag hadden we op het werk de prachtige ja-maar show op bezoek, ivm onze verlate nieuwjaarsbijeenkomst. Ik heb krom gelegen van het lachen en had tegelijkertijd regelmatig een aha-moment.
Getriggerd door het enthousisatme van de spelers ben ik gaan rondneuzen op de ja-maar site en kwam uiteindelijk terecht op www.omdenken.nl.
Daar kon je je eigen omdenkverhaal indienen en daarmee kaartjes voor een seminar winnen. Tja, nooit geprobeerd is altijd verloren dacht ik, dus heb mijn race tegen de kilo's verhaal ingestuurd en wat denk je? Het staat er al op!
Zie http://www.omdenken.nl/praktijk/casusarchief/866
Je kunt stemmen op de site, voel je vrij dat te doen ;-)
liefs,
Harriëtte
Hierbij nog een keer mijn mailadres voor het geval je interesse hebt me te sponsoren.
gewoon.harriette@gmail.com.
Nog een leuk nieuwtje. Afgelopen maandag hadden we op het werk de prachtige ja-maar show op bezoek, ivm onze verlate nieuwjaarsbijeenkomst. Ik heb krom gelegen van het lachen en had tegelijkertijd regelmatig een aha-moment.
Getriggerd door het enthousisatme van de spelers ben ik gaan rondneuzen op de ja-maar site en kwam uiteindelijk terecht op www.omdenken.nl.
Daar kon je je eigen omdenkverhaal indienen en daarmee kaartjes voor een seminar winnen. Tja, nooit geprobeerd is altijd verloren dacht ik, dus heb mijn race tegen de kilo's verhaal ingestuurd en wat denk je? Het staat er al op!
Zie http://www.omdenken.nl/praktijk/casusarchief/866
Je kunt stemmen op de site, voel je vrij dat te doen ;-)
liefs,
Harriëtte
zaterdag 28 januari 2012
Eerste officiële weegresultaat!
Lieve mensen,
Het spijt me dat ik diegene die er van wisten, zo lang heb laten wachten. Zoals de afgelopen dagen was ook vandaag weer een "dolle" dag waarbij ik gevoelsmatig van hot naar her sjeesde (en soms ook wel als een kippetje zonder kop).
Vanmorgen om 08.45 uur had ik mijn tweede afspraak bij Dave van VieStyle, en dus ook het eerste "officiële" resultaat! En.... ratatata.... beetje spanning opbouwen.... zal ik het dan maar zeggen? Nou oke, vooruit dan. In vergelijking met mijn 1e bezoek aan hem, op 9 jan j.l. was ik vandaag 3,2 kg lichter!!!
Zo, die zit vinden jullie ook niet? Lieve, lieve, lieve sponsoren........ ik raad jullie aan een spaarpotje aan te leggen.....want geloof me, ik ga mijn stinkende best doen jullie zo kaal mogelijk te plukken!hahahhaha.
Laatst heb ik eens globaal zitten rekenen wat iedere kg oplevert voor het goede doel. Nou.... op dit moment zit ik als ik me niet vergis op 32 euro per afgevallen kg. Dus... dat zou betekenen dat dit eerste resultaat .....€ 102,40 oplevert! Geen verkeerd "officiëel" begin van de actie vond ik zelf ;-)
Natuurlijk was ik superblij dat de afgevallen kilo's, van de dagen dat ik ziek was, er niet weer spontaan "aangesprongen" waren maar... enige tempering van het euforische gevoel mag wel want...
Dave kijkt niet hoofdzakelijk naar de afgevallen kilo's maar juist naar het geheel.
En het meetapparaat wat hij daarbij gebruikt gaf een paar dingen aan waar ik aandacht aan moet geven.
Een ervan is de vochtbalans. Die was de vorige keer al (te) laag maar nu nog lager. En gelukkig was ikzelf er (mn door Dave's opmerkingen hierover de vorige keer) me nu ook bewust van aan het worden.
Ik merkde de laatste dagen dat ik vaker dorst had, vaak te lang wachtte met drinken, me vaak de tijd niet gunde en maar doorging in de "ratrace" van werk, huishouden, sociale "verplichtingen", afspraken en mantelzorgen. Het begon me ook een beetje aan te vliegen maar ja, net zoals ieder ander, heb ook ik mijn "uitdagingen" in het leven, en dit is er dus een van.
Hoe hou ik balans, op momenten dat het leven me extra uit wil dagen? Hou ik dan nog het overzicht? Of durf ik me aan het moment "over te geven" oftewel "gow with the flow"?
Waarschijnlijk ben ik de afgelopen week regelmatig bezig geweest tegen de stroom in te zwemmen, wat onnodig veel kracht kost en uiteindelijk geen bal oplevert, alleen maar frustratie. Goede eye-opener dus weer.
Een ander punt van aandacht is dat tijdens het meetmoment bleek, dat mijn spiermassa afgenomen was en wel met een paar procent. Dit heeft waarschijnlijk te maken met die 4 dagen dat ik niet of amper kon eten. Je hebt eiwit nodig voor spieropbouw en tja, in waterijs en thee met honing zal niet zo denderend veel aan eiwitten zitten ;-)
Dit zijn dus de challanges de komende weken. Een wat eiwit rijker voedingspatroon, goed drinken en proberen ondanks alle hectiek, ergens een balans te vinden en te houden, zodat het ook lekker positief, bruisend en opgeruimd kan zijn in mijn bovenkamer.
Een hulpmiddel mbt het eten en drinken is dat ik de komende weken, met enige regelmaat, een of twee dagen bij ga houden in een eet/drink dagboek. Dit lever ik de volgende keer in bij Dave zodat hij een goed zicht krijgt op mijn voedingspatroon.
Bovendien helpt zo'n dagboek je enorm om zelf zicht te krijgen op je doen en laten qua eten. Ik heb het al vaker gedaan, en iedere keer weer leverde het me wel iets op.
Dus ondanks het duidelijke signaal dat ik uit moet kijken bij wat ik eet en drink, ben ik heel optimistisch over mijn strijd tegen de wat hardnekkige vetcellen (zoals Rianne het deze week zo mooi in haar blog noemde).
Ik ben wel heel blij met mijn keuze om me proffesioneel te laten begeleiden door Dave. Had ik het zelf willen doen met "alleen" maar weegmomenten, was ik waarschijnlijk niet zo snel bewust geworden van de afbraak aan spiermassa en tekort aan vocht. Dus Dave, even ook zo, een welgemeend dank je wel. Ik hoop dat we samen een mooi, succesvol en voor beide leerzame weg zullen gaan de komende maanden.
Vanmiddag, toen ik even een moment tijd had, heb ik het resultaat wel in mijn eigen tabel verwerkt. Al sinds ik begon in augustus heb ik wekelijks bijgehouden wat ik afgevallen/bijgekomen was.
Omdat ik bij Dave weeg met de kleding aan, en thuis gewend ben dit in "Eva's" kostuum te doen, had ik vorige week even een soort overgangspunt. Maar goed, ondanks dat verschilletje (want ja, met kleding aan scheelt toch gemakkelijk 1,5 kg), ben ik sinds de eerste keer op 1 augustus j.l., 16,7 kg afgevallen (volgens mijn eigen weegmethode ongeveer 18 kg).
Dat is een resultaat waar ik oprecht heel blij mee ben, waar ik trots op ben omdat het grootste deel ik op eigen kracht deed en waar ik me ontzettend lekker bij voel.
Mijn collega Rianne vertelde me deze week nog dat het hoog tijd wordt voor een nieuwe profielfoto. Niet dat die andere foto of die van facebook niet leuk is, maar gewoon omdat hij niet meer actueel is.
Volgens haar straalde ik meer en mocht dat ook wel vastgelegd worden.
Nu wil het toeval dat ik een hele lieve buurman heb die heel toevallig, ook nog hele mooie foto's maakt! Ik zal hem dit weekend eens vragen of hij er wat voor voelt een paar foto's te nemen zodat ik mijn "social media" portretten kan actualiseren .. grijns.
Voor nu ga ik afronden. Er is nog heel veel meer te vertellen, over waarom het zo'n gekkenhuis was deze week, over alle leuke dingen die me overkwamen, over mijn heerlijke strooptocht door de boekhandel vandaag (resultaat het boek Linda. De colums, het boek Ademloos van Kim Moelands - en dat boek is volgens mij heeeel indrukwekkend - en de tijdschriften Sante met verschillende voor mij boeiende stukjes en .... het tijdschrift Ja-maar... dat heb ik weer! En tot nu toe ben ik nog fan van alle Ja-maar uitgaves...hahaha). Wat een heerlijke boekhandel daar in Boxmeer!
En dan heb ik nog heel veel niet eens aangetipt. Gevoelsmatig lijkt het alsof afgelopen week niet een week maar minstens een maand was...... herkenbaar toevallig? ;-)
Hoe dan ook. Voor nu is het even genoeg. Het resultaat is er een waar ik blij om, trots op en dankbaar voor ben. Het is inmiddels tijd om naar bed te gaan. Morgenvroeg om 06.45 uur uiterlijk moet ik weer uit bed om Ardie weg te brengen zodat ik een auto voor de diverse boodschappen heb.
Maar.... ondanks dat het misschien druk en rommelig is. We hebben ook nog een paar hele leuke dingen in het verschiet dit weekend en komende weken. Dus....... ik ga er weer voor, vol goede moed en met mijn (goddank) optimisch karakter, vol in het leven! Cest la Vie!
Heel veel liefs,
Harriëtte
Het spijt me dat ik diegene die er van wisten, zo lang heb laten wachten. Zoals de afgelopen dagen was ook vandaag weer een "dolle" dag waarbij ik gevoelsmatig van hot naar her sjeesde (en soms ook wel als een kippetje zonder kop).
Vanmorgen om 08.45 uur had ik mijn tweede afspraak bij Dave van VieStyle, en dus ook het eerste "officiële" resultaat! En.... ratatata.... beetje spanning opbouwen.... zal ik het dan maar zeggen? Nou oke, vooruit dan. In vergelijking met mijn 1e bezoek aan hem, op 9 jan j.l. was ik vandaag 3,2 kg lichter!!!
Zo, die zit vinden jullie ook niet? Lieve, lieve, lieve sponsoren........ ik raad jullie aan een spaarpotje aan te leggen.....want geloof me, ik ga mijn stinkende best doen jullie zo kaal mogelijk te plukken!hahahhaha.
Laatst heb ik eens globaal zitten rekenen wat iedere kg oplevert voor het goede doel. Nou.... op dit moment zit ik als ik me niet vergis op 32 euro per afgevallen kg. Dus... dat zou betekenen dat dit eerste resultaat .....€ 102,40 oplevert! Geen verkeerd "officiëel" begin van de actie vond ik zelf ;-)
Natuurlijk was ik superblij dat de afgevallen kilo's, van de dagen dat ik ziek was, er niet weer spontaan "aangesprongen" waren maar... enige tempering van het euforische gevoel mag wel want...
Dave kijkt niet hoofdzakelijk naar de afgevallen kilo's maar juist naar het geheel.
En het meetapparaat wat hij daarbij gebruikt gaf een paar dingen aan waar ik aandacht aan moet geven.
Een ervan is de vochtbalans. Die was de vorige keer al (te) laag maar nu nog lager. En gelukkig was ikzelf er (mn door Dave's opmerkingen hierover de vorige keer) me nu ook bewust van aan het worden.
Ik merkde de laatste dagen dat ik vaker dorst had, vaak te lang wachtte met drinken, me vaak de tijd niet gunde en maar doorging in de "ratrace" van werk, huishouden, sociale "verplichtingen", afspraken en mantelzorgen. Het begon me ook een beetje aan te vliegen maar ja, net zoals ieder ander, heb ook ik mijn "uitdagingen" in het leven, en dit is er dus een van.
Hoe hou ik balans, op momenten dat het leven me extra uit wil dagen? Hou ik dan nog het overzicht? Of durf ik me aan het moment "over te geven" oftewel "gow with the flow"?
Waarschijnlijk ben ik de afgelopen week regelmatig bezig geweest tegen de stroom in te zwemmen, wat onnodig veel kracht kost en uiteindelijk geen bal oplevert, alleen maar frustratie. Goede eye-opener dus weer.
Een ander punt van aandacht is dat tijdens het meetmoment bleek, dat mijn spiermassa afgenomen was en wel met een paar procent. Dit heeft waarschijnlijk te maken met die 4 dagen dat ik niet of amper kon eten. Je hebt eiwit nodig voor spieropbouw en tja, in waterijs en thee met honing zal niet zo denderend veel aan eiwitten zitten ;-)
Dit zijn dus de challanges de komende weken. Een wat eiwit rijker voedingspatroon, goed drinken en proberen ondanks alle hectiek, ergens een balans te vinden en te houden, zodat het ook lekker positief, bruisend en opgeruimd kan zijn in mijn bovenkamer.
Een hulpmiddel mbt het eten en drinken is dat ik de komende weken, met enige regelmaat, een of twee dagen bij ga houden in een eet/drink dagboek. Dit lever ik de volgende keer in bij Dave zodat hij een goed zicht krijgt op mijn voedingspatroon.
Bovendien helpt zo'n dagboek je enorm om zelf zicht te krijgen op je doen en laten qua eten. Ik heb het al vaker gedaan, en iedere keer weer leverde het me wel iets op.
Dus ondanks het duidelijke signaal dat ik uit moet kijken bij wat ik eet en drink, ben ik heel optimistisch over mijn strijd tegen de wat hardnekkige vetcellen (zoals Rianne het deze week zo mooi in haar blog noemde).
Ik ben wel heel blij met mijn keuze om me proffesioneel te laten begeleiden door Dave. Had ik het zelf willen doen met "alleen" maar weegmomenten, was ik waarschijnlijk niet zo snel bewust geworden van de afbraak aan spiermassa en tekort aan vocht. Dus Dave, even ook zo, een welgemeend dank je wel. Ik hoop dat we samen een mooi, succesvol en voor beide leerzame weg zullen gaan de komende maanden.
Vanmiddag, toen ik even een moment tijd had, heb ik het resultaat wel in mijn eigen tabel verwerkt. Al sinds ik begon in augustus heb ik wekelijks bijgehouden wat ik afgevallen/bijgekomen was.
Omdat ik bij Dave weeg met de kleding aan, en thuis gewend ben dit in "Eva's" kostuum te doen, had ik vorige week even een soort overgangspunt. Maar goed, ondanks dat verschilletje (want ja, met kleding aan scheelt toch gemakkelijk 1,5 kg), ben ik sinds de eerste keer op 1 augustus j.l., 16,7 kg afgevallen (volgens mijn eigen weegmethode ongeveer 18 kg).
Dat is een resultaat waar ik oprecht heel blij mee ben, waar ik trots op ben omdat het grootste deel ik op eigen kracht deed en waar ik me ontzettend lekker bij voel.
Mijn collega Rianne vertelde me deze week nog dat het hoog tijd wordt voor een nieuwe profielfoto. Niet dat die andere foto of die van facebook niet leuk is, maar gewoon omdat hij niet meer actueel is.
Volgens haar straalde ik meer en mocht dat ook wel vastgelegd worden.
Nu wil het toeval dat ik een hele lieve buurman heb die heel toevallig, ook nog hele mooie foto's maakt! Ik zal hem dit weekend eens vragen of hij er wat voor voelt een paar foto's te nemen zodat ik mijn "social media" portretten kan actualiseren .. grijns.
Voor nu ga ik afronden. Er is nog heel veel meer te vertellen, over waarom het zo'n gekkenhuis was deze week, over alle leuke dingen die me overkwamen, over mijn heerlijke strooptocht door de boekhandel vandaag (resultaat het boek Linda. De colums, het boek Ademloos van Kim Moelands - en dat boek is volgens mij heeeel indrukwekkend - en de tijdschriften Sante met verschillende voor mij boeiende stukjes en .... het tijdschrift Ja-maar... dat heb ik weer! En tot nu toe ben ik nog fan van alle Ja-maar uitgaves...hahaha). Wat een heerlijke boekhandel daar in Boxmeer!
En dan heb ik nog heel veel niet eens aangetipt. Gevoelsmatig lijkt het alsof afgelopen week niet een week maar minstens een maand was...... herkenbaar toevallig? ;-)
Hoe dan ook. Voor nu is het even genoeg. Het resultaat is er een waar ik blij om, trots op en dankbaar voor ben. Het is inmiddels tijd om naar bed te gaan. Morgenvroeg om 06.45 uur uiterlijk moet ik weer uit bed om Ardie weg te brengen zodat ik een auto voor de diverse boodschappen heb.
Maar.... ondanks dat het misschien druk en rommelig is. We hebben ook nog een paar hele leuke dingen in het verschiet dit weekend en komende weken. Dus....... ik ga er weer voor, vol goede moed en met mijn (goddank) optimisch karakter, vol in het leven! Cest la Vie!
Heel veel liefs,
Harriëtte
vrijdag 27 januari 2012
Benefietavond
Lieve mensen,
Onderstaand berichtje blog ik op verzoek van Francy, mijn collega, de moeder van Tijs.
Het lijkt mij een prachtige avond te worden, dus ik ga hem alvast reserveren in mijn agenda :-)
Zaterdagavond 30 juni organiseert vrienden van Tijs in samenwerking met Brasserie de Vertraging te Reuver een benefietavond voor het goede doel Duchenne Spierdystrofie.
Het belooft een muzikale, literaire, culinaire avond te worden.
Noteer alvast in je agenda. Meer informatie volgt begin maart.
Zie ook www.vriendenvantijs.nl
woensdag 25 januari 2012
Feestbeest
Hoi lieve mensen,
Het duurde even dit bericht. Sorry daarvoor.
Inmiddels ben ik gelukkig weer zo goed als helemaal opgeknapt, nog een laatste restje verkoudheid zit er maar dat mag geen naam hebben.
4 dagen heb ik amper kunnen eten maar wat voor mij een nieuwe gewaarwording was.... ik had ook geen trek! In al die jaren heb ik dat volgens mij nog nooit meegemaakt. Ik kon nog zo ziek zijn, eten kon ik altijd. Ook niet altijd handig als je maag van streek is maar goed.
Die vier dagen op hoofdzakelijk vloeibaar heeft volgens mij mijn maag aardig laten krimpen, ik heb echt het gevoel dat ik met minder toe kan. Eerder verzadigd ben.
Ik ben dan ook HEEL benieuwd naar het weegmoment vrijdag, ik zal meteen een berichtje posten als ik weet wat de stand is ;-)
Halverwege vorige week ben ik weer gaan werken. Ik was dinsdagavond heel even naar de repetitie geweest want tja, we moesten een liedje repeteren voor een feest zaterdag waarbij ik de "leadpartij" had... De stem was nog niet best maar ik voelde me in elk geval goed genoeg om weer te gaan werken.
Op het werk kreeg ik nog vaak te horen dat ik te vroeg was begonnen, maar echt, mijn stem klonk gewoon veel erger dan dat het was. Ik voelde me eigenlijk best lekker. Gewoon alleen nog wat verkouden maar verder kip lekker. Sterker nog, ik zat (en zit) heerlijk in mijn vel.
Ik heb het al vaker verteld, het lijkt wel alsof het van binnen bij me al maanden lente is, een bruisend gevoel van binnen, lol in het leven en volop energie. Zo lekker!
Vrijdagavond begon ons feestweekend met de zittingsavond in Merselo. God wat heb ik gelachen. Zoveel leuke sketches! Voor mij was de highlight denk ik toch wel de vrouwelijk buutredner.
Een vrouw met een pak aan waardoor ze dikker leek met een neglige....... prachtig hoe ze het verhaal aan elkaar draaide. Tranen over mijn wangen.
Maar ook Um en um, 2 mannnen uit Horst waren geweldig en natuurlijk niet te vergeten alle eigen Merselose artiesten. Er loopt veel talent rond in mijn geboortedorpje.
Rond 00.00 uur was het afgelopen en zijn we snel naar huis gegaan want tja, Ardie's wekker ging weer gewoon om 06.45 uur.
Zaterdagavond hadden we feest van een vrouw van het koor. Marga was 50 geworden en had het hele koor uitgenodigd. Rond 20.00 uur waren we daar, en meteen zat de stemming er in. Ze had een leuke dj geregeld en volgens mij hadden alle dames van het koor wel zin in een feestje. Tja, we heten niet voor niets Happy sound..........hahahha.
Rond negen uur hebben we ons stukje gedaan en ik geloof niet dat ik veel stil gestaan heb die avond.
Ik had wat hoge hakken aan die ik geregeld uitgeschopt heb. Ik heb gedanst, gelachen, nog meer gedanst, gezongen en gedanst. Heb me rot gezweet maar wat voelde het heerlijk!
Polonaise, rocknummers, nummers die we met het koor zingen, gouwe ouwe en house muziek. Van alles onder elkaar en op alles gewoon lekker meedoen (en meebleren door de microfoon) HEERLIJK!
Eigenlijk heb ik gewoon van 20.00 - 02.00 uur continu gedanst, dat is nog eens een workout he??? hahahha. Nog steeds geniet ik ontzettend na van dit feest. En gelukkig vond de Sarah het zelf ook heel erg leuk :-)
En wat heb ik gelachen toen de mannen aan de bar stomverbaasd keken toen ik cola light kwam halen, maw, dat ik van nature met een frisdrankje een behoorlijk feestbeest kan zijn. Hahhahah.
Voordeel daarvan is bovendien dat je de dag er na niet brak bent.
Zondag was ik weer redelijk op tijd uit de veren. Buiten wat stijvere benen viel het wel mee in mijn lijf, toch te merken dat ik veel sport.
Zondagmiddag hadden we alweer een feest. De verjaardag van een buurman die de hele buurt had uitgenodigd. Toch leuk om eens met z'n allen bij elkaar te zijn. Het was heel erg gezellig en als afsluiting hebben we met onze buren en de jarige job met zijn vrouw nog lekker chinees gegeten.
Even snel naar huis en...op naar de volgende verjaardag. Ardie's nichtje en tevens mijn vriendin Christel werd 37 en tja, ook daar wilden we natuurlijk heen. Het was ook daar bere gezellig, veel gelachen met hun biker vrienden en haar moeder/oom en tante. Voor we het wisten was het weer tijd om naar huis te gaan. Maandag zou mijn wekker alweer om 6 uur gaan.
Het mooiste aan alles van dit weekend is toch wel het besef bij mij dat ik geweldige feestjes kan hebben zonder dat er veel eten aan te pas hoeft te komen. Natuurlijk heb ik wel dingen genomen. Maar alles met mate en bewust. Gewoon eens een paar pinda's tussendoor maar niet doorlopend. Op de verjaardag van Christel een klein stukje appelgebak (omdat ze zelf had gebakken) langzaam opeten en bewust van genieten. En wat ik nog veel fijner vind. Er niet doorlopend mee bezig hoeven zijn.
Andere keren als ik aan het afvallen was, was ik vooral bezig met "sterk" zijn, het jammere daaraan is alleen dat je er dan continu mee bezig bent. Het voelt als een kadootje dat het nu veel meer vanzelf gaat. Ik hoop echt van harte dat dat zo blijft.
Zojuist heb ik de blog van een collega/vriendin gelezen. Ze heeft een prachtige stijl van schrijven en heeft nu een stukje gepubliceerd waar ze Francy, Tijs en mij in bedankt omdat wij haar getriggerd hebben te gaan schrijven. Het stukje kwam diep bij me binnen.
Pas tijdens het lezen van haar stukje drong het tot me door hoe zeer Francy's verhaal me raakt, hoezeer ik me betrokken voel bij hun strijd..... Ik heb zo vreselijk zitten janken de eerste keer dat ik haar verhaal las.....
Nu denk je misschien.. ja hallo, je bent toch je actie begonnen! Natuurlijk ben je betrokken en natuurlijk is dat ook wel zo. Maar hoe diep het eigenlijk zat bij me ben ik pas tijdens het lezen van haar blog gaan beseffen.....
Nieuwsgierig? http://wiebeline.blogspot.com/ het gaat om de blog: 2500 BKL: Bedankt Harriette, Francy en Tijs ....
En daarbij sluit ik deze blog af. Vrijdag meer, meer over het resultaat en meer over hoe de week verliep.
Heel veel liefs,
Harriëtte
Het duurde even dit bericht. Sorry daarvoor.
Inmiddels ben ik gelukkig weer zo goed als helemaal opgeknapt, nog een laatste restje verkoudheid zit er maar dat mag geen naam hebben.
4 dagen heb ik amper kunnen eten maar wat voor mij een nieuwe gewaarwording was.... ik had ook geen trek! In al die jaren heb ik dat volgens mij nog nooit meegemaakt. Ik kon nog zo ziek zijn, eten kon ik altijd. Ook niet altijd handig als je maag van streek is maar goed.
Die vier dagen op hoofdzakelijk vloeibaar heeft volgens mij mijn maag aardig laten krimpen, ik heb echt het gevoel dat ik met minder toe kan. Eerder verzadigd ben.
Ik ben dan ook HEEL benieuwd naar het weegmoment vrijdag, ik zal meteen een berichtje posten als ik weet wat de stand is ;-)
Halverwege vorige week ben ik weer gaan werken. Ik was dinsdagavond heel even naar de repetitie geweest want tja, we moesten een liedje repeteren voor een feest zaterdag waarbij ik de "leadpartij" had... De stem was nog niet best maar ik voelde me in elk geval goed genoeg om weer te gaan werken.
Op het werk kreeg ik nog vaak te horen dat ik te vroeg was begonnen, maar echt, mijn stem klonk gewoon veel erger dan dat het was. Ik voelde me eigenlijk best lekker. Gewoon alleen nog wat verkouden maar verder kip lekker. Sterker nog, ik zat (en zit) heerlijk in mijn vel.
Ik heb het al vaker verteld, het lijkt wel alsof het van binnen bij me al maanden lente is, een bruisend gevoel van binnen, lol in het leven en volop energie. Zo lekker!
Vrijdagavond begon ons feestweekend met de zittingsavond in Merselo. God wat heb ik gelachen. Zoveel leuke sketches! Voor mij was de highlight denk ik toch wel de vrouwelijk buutredner.
Een vrouw met een pak aan waardoor ze dikker leek met een neglige....... prachtig hoe ze het verhaal aan elkaar draaide. Tranen over mijn wangen.
Maar ook Um en um, 2 mannnen uit Horst waren geweldig en natuurlijk niet te vergeten alle eigen Merselose artiesten. Er loopt veel talent rond in mijn geboortedorpje.
Rond 00.00 uur was het afgelopen en zijn we snel naar huis gegaan want tja, Ardie's wekker ging weer gewoon om 06.45 uur.
Zaterdagavond hadden we feest van een vrouw van het koor. Marga was 50 geworden en had het hele koor uitgenodigd. Rond 20.00 uur waren we daar, en meteen zat de stemming er in. Ze had een leuke dj geregeld en volgens mij hadden alle dames van het koor wel zin in een feestje. Tja, we heten niet voor niets Happy sound..........hahahha.
Rond negen uur hebben we ons stukje gedaan en ik geloof niet dat ik veel stil gestaan heb die avond.
Ik had wat hoge hakken aan die ik geregeld uitgeschopt heb. Ik heb gedanst, gelachen, nog meer gedanst, gezongen en gedanst. Heb me rot gezweet maar wat voelde het heerlijk!
Polonaise, rocknummers, nummers die we met het koor zingen, gouwe ouwe en house muziek. Van alles onder elkaar en op alles gewoon lekker meedoen (en meebleren door de microfoon) HEERLIJK!
Eigenlijk heb ik gewoon van 20.00 - 02.00 uur continu gedanst, dat is nog eens een workout he??? hahahha. Nog steeds geniet ik ontzettend na van dit feest. En gelukkig vond de Sarah het zelf ook heel erg leuk :-)
En wat heb ik gelachen toen de mannen aan de bar stomverbaasd keken toen ik cola light kwam halen, maw, dat ik van nature met een frisdrankje een behoorlijk feestbeest kan zijn. Hahhahah.
Voordeel daarvan is bovendien dat je de dag er na niet brak bent.
Zondag was ik weer redelijk op tijd uit de veren. Buiten wat stijvere benen viel het wel mee in mijn lijf, toch te merken dat ik veel sport.
Zondagmiddag hadden we alweer een feest. De verjaardag van een buurman die de hele buurt had uitgenodigd. Toch leuk om eens met z'n allen bij elkaar te zijn. Het was heel erg gezellig en als afsluiting hebben we met onze buren en de jarige job met zijn vrouw nog lekker chinees gegeten.
Even snel naar huis en...op naar de volgende verjaardag. Ardie's nichtje en tevens mijn vriendin Christel werd 37 en tja, ook daar wilden we natuurlijk heen. Het was ook daar bere gezellig, veel gelachen met hun biker vrienden en haar moeder/oom en tante. Voor we het wisten was het weer tijd om naar huis te gaan. Maandag zou mijn wekker alweer om 6 uur gaan.
Het mooiste aan alles van dit weekend is toch wel het besef bij mij dat ik geweldige feestjes kan hebben zonder dat er veel eten aan te pas hoeft te komen. Natuurlijk heb ik wel dingen genomen. Maar alles met mate en bewust. Gewoon eens een paar pinda's tussendoor maar niet doorlopend. Op de verjaardag van Christel een klein stukje appelgebak (omdat ze zelf had gebakken) langzaam opeten en bewust van genieten. En wat ik nog veel fijner vind. Er niet doorlopend mee bezig hoeven zijn.
Andere keren als ik aan het afvallen was, was ik vooral bezig met "sterk" zijn, het jammere daaraan is alleen dat je er dan continu mee bezig bent. Het voelt als een kadootje dat het nu veel meer vanzelf gaat. Ik hoop echt van harte dat dat zo blijft.
Zojuist heb ik de blog van een collega/vriendin gelezen. Ze heeft een prachtige stijl van schrijven en heeft nu een stukje gepubliceerd waar ze Francy, Tijs en mij in bedankt omdat wij haar getriggerd hebben te gaan schrijven. Het stukje kwam diep bij me binnen.
Pas tijdens het lezen van haar stukje drong het tot me door hoe zeer Francy's verhaal me raakt, hoezeer ik me betrokken voel bij hun strijd..... Ik heb zo vreselijk zitten janken de eerste keer dat ik haar verhaal las.....
Nu denk je misschien.. ja hallo, je bent toch je actie begonnen! Natuurlijk ben je betrokken en natuurlijk is dat ook wel zo. Maar hoe diep het eigenlijk zat bij me ben ik pas tijdens het lezen van haar blog gaan beseffen.....
Nieuwsgierig? http://wiebeline.blogspot.com/ het gaat om de blog: 2500 BKL: Bedankt Harriette, Francy en Tijs ....
En daarbij sluit ik deze blog af. Vrijdag meer, meer over het resultaat en meer over hoe de week verliep.
Heel veel liefs,
Harriëtte
maandag 16 januari 2012
Zo gaat het helemaal vanzelf
Het is weer maandag maar in tegenstelling tot andere maandagen vandaag niet aan het werk.
Afgelopen weekend ben ik geveld door een naar virusje wat me flink op mijn keel is geslagen. Eten en drinken was een behoorlijke hobbel dit weekend. Ik die ALTIJD trek heeft hoe beroerd ze ook is, had totaal geen trek in wat dan ook. Ik ben het weekend hoofdzakelijk doorgekomen op waterijsjes en thee met veel honing. Het voelt alsof er een dikke brok in mijn keel zit die maar niet wil zakken en bij iedere poging tot slikken het gevoel alsof er messen in je keel zitten........brrr.
Gisteravond heb ik op bevel van Ardie toch wat wortelstamp (heel fijn) met wat coquilles en scampi's (zacht) naar binnen gewurgd, he didn't tak no for an answer.....
Vandaag dus maar eerst even naar tante dokter en wat ik al dacht; een virusinfectie van de bovenste luchtwegen. Helpt niets anders tegen dan pijnstillers slikken en uit te zieken. Antibiotica werkt alleen bij bacteriële infecties wist ik nog van een vorige keer een aangezien ik nog geen witte plekjes in mijn keel ontdekt had, had ik wel zo'n donkerbruin vermoeden ;-)
Vanmiddag dus maar een flinke lading pijnstillers en zooi ingeslagen en maar hopen dat het snel voorbij trekt. Ik heb ook wel het gevoel dat het al ietsjes minder heftig is dan gisteren...
Morgen de repetitie dus ook maar een keertje voorbij laten gaan, lijkt me nu niet handig....
Vanmorgen ging ik op de weegschaal staan, tja, als je een weekend niet of nauwelijks eet scheelt dat natuurlijk meteen, dan gaat het wel heel erg vanzelf. Maar goed, maar even afwachten of dat resultaat blijft als ik weer beter ben......hahahha.
Gisteren kwam mijn buurvrouw, die haar sponsorformulier in kwam leveren met de vraag of ik hier niet ook wilde vermelden hoeveel sponsoren ik inmiddels heb. Ze dacht dat jullie dat ook wel leuk zouden vinden om te lezen.
Op dit moment heb ik 11 sponsoren die in totaal 29 euro per verloren kg opbrengen.
Er zijn er een paar die ook een maximum hebben ingezet (je weet tenslotte maar nooit bij mij....hahhaha) en ik heb nog een eenmalige bijdrage van 10 euro erbij zitten.
Ook heb ik nog 3 toezeggingen liggen waarvan ik nog niet weet wat het sponsorbedrag gaat worden.
Al met al kan ik dus zeggen dat het heel lekker loopt :-)
Ik heb het al een paar keer gezegd de laatste weken. Het is net alsof het afvallen een beetje vanzelf gaat. Het voelt duidelijk anders dan andere keren. Niet als een strijd/gevecht. Het voelt nu meer alsof ik mezelf meer en meer durf te laten zien. Durf laten zien wie ik werkelijk in wezen ben. Misschien klinkt dat wat vaag in jullie oren maar ja, ik kan het niet anders omschrijven.
Het voelt een beetje alsof ik die grote beschermlaag om me heen niet langer nodig heb en oude gewoontjes mag loslaten om steeds meer helemaal mezelf te worden.
Ik ben dus HEEL benieuwd waar deze reis me brengen gaat........
Heel veel liefs,
Harriëtte
Afgelopen weekend ben ik geveld door een naar virusje wat me flink op mijn keel is geslagen. Eten en drinken was een behoorlijke hobbel dit weekend. Ik die ALTIJD trek heeft hoe beroerd ze ook is, had totaal geen trek in wat dan ook. Ik ben het weekend hoofdzakelijk doorgekomen op waterijsjes en thee met veel honing. Het voelt alsof er een dikke brok in mijn keel zit die maar niet wil zakken en bij iedere poging tot slikken het gevoel alsof er messen in je keel zitten........brrr.
Gisteravond heb ik op bevel van Ardie toch wat wortelstamp (heel fijn) met wat coquilles en scampi's (zacht) naar binnen gewurgd, he didn't tak no for an answer.....
Vandaag dus maar eerst even naar tante dokter en wat ik al dacht; een virusinfectie van de bovenste luchtwegen. Helpt niets anders tegen dan pijnstillers slikken en uit te zieken. Antibiotica werkt alleen bij bacteriële infecties wist ik nog van een vorige keer een aangezien ik nog geen witte plekjes in mijn keel ontdekt had, had ik wel zo'n donkerbruin vermoeden ;-)
Vanmiddag dus maar een flinke lading pijnstillers en zooi ingeslagen en maar hopen dat het snel voorbij trekt. Ik heb ook wel het gevoel dat het al ietsjes minder heftig is dan gisteren...
Morgen de repetitie dus ook maar een keertje voorbij laten gaan, lijkt me nu niet handig....
Vanmorgen ging ik op de weegschaal staan, tja, als je een weekend niet of nauwelijks eet scheelt dat natuurlijk meteen, dan gaat het wel heel erg vanzelf. Maar goed, maar even afwachten of dat resultaat blijft als ik weer beter ben......hahahha.
Gisteren kwam mijn buurvrouw, die haar sponsorformulier in kwam leveren met de vraag of ik hier niet ook wilde vermelden hoeveel sponsoren ik inmiddels heb. Ze dacht dat jullie dat ook wel leuk zouden vinden om te lezen.
Op dit moment heb ik 11 sponsoren die in totaal 29 euro per verloren kg opbrengen.
Er zijn er een paar die ook een maximum hebben ingezet (je weet tenslotte maar nooit bij mij....hahhaha) en ik heb nog een eenmalige bijdrage van 10 euro erbij zitten.
Ook heb ik nog 3 toezeggingen liggen waarvan ik nog niet weet wat het sponsorbedrag gaat worden.
Al met al kan ik dus zeggen dat het heel lekker loopt :-)
Ik heb het al een paar keer gezegd de laatste weken. Het is net alsof het afvallen een beetje vanzelf gaat. Het voelt duidelijk anders dan andere keren. Niet als een strijd/gevecht. Het voelt nu meer alsof ik mezelf meer en meer durf te laten zien. Durf laten zien wie ik werkelijk in wezen ben. Misschien klinkt dat wat vaag in jullie oren maar ja, ik kan het niet anders omschrijven.
Het voelt een beetje alsof ik die grote beschermlaag om me heen niet langer nodig heb en oude gewoontjes mag loslaten om steeds meer helemaal mezelf te worden.
Ik ben dus HEEL benieuwd waar deze reis me brengen gaat........
Heel veel liefs,
Harriëtte
maandag 9 januari 2012
Eerste officiële weegmoment
Vandaag was het dan eindelijk zo ver. Om 12 uur had ik een afspraak met Dave Ewalts die me een stukje gaat begeleiden in mijn afvaltraject. Hij gaat ook voor jullie bijhouden hoeveel ik afval zodat jullie er op kunnen vertrouwen dat wat ik zeg afgevallen te zijn ook klopt. Eerlijk is eerlijk nietwaar?
Afgelopen weekend had ik nog een heerlijk relaxed weekend, ik was lekker met mijn vriendin Hellen op pad, god was was dat weer eens lekker zeg.
Zaterdagmorgen was ik al vroeg op pad, zodat we optimaal gebruik konden maken van "ons" weekend.
Omdat het weer helemaal opknapte besloten we lekker naar zee te gaan, naar Katwijk om precies te zijn, even lekker uitwaaien (en gratis een behandelingetje zandstralen.....hahahhah).
Ik kon trouwens wel merken dat het sporten zijn vruchten afwerpt. Had ik in het verleden nog wel eens moeite om een duin op te klimmen, dat was dit weekend geen probleem meer. Mooi!
Nadat we een tijdje aan het water geweest waren zijn we verderop in restaurant de zwaan gaan zitten, prachtig uitzicht op zee en lekker warm....mmmm.
En daar hoorde wat ons betreft een heerlijke kop warme chocomel (zonder slagroom dat dan wel) bij.
Later keek ik op het kaartje van de lolly waarmee je de chocomel maakt....mmmm, ruim 200 kcal......tja, pech gehad, had er toch echt zin in.
Uiteindelijk besloten we ook maar daar meteen iets aan lunch te nemen, dus een paar lekkere garnalen kroketjes met heerlijk brood opgesmikkeld.
Daarna zijn we nog naar Leiden geweest, even op bezoek in het UMCL (prachtig ziekenhuis aan de binnenkant vond ik) daar lag een oudtante van Hellen. Wat een heerlijk mens, we hebben gezellig gekletst en vreselijk gelachen ondanks dat ze te horen gekregen heeft dat de artsen na de laatste chemo niets meer voor haar kunnen betekenen. Ik hoop dat tante Ans nog lang zo lekker eigenwijs en vol levenslust blijft.
Daarna wilden we in Leiden een hapje eten (leuk centrum) maar helaas, alle restaurantjes waar we naar binnen liepen had geen plaats meer voor ons. Uiteindelijk besloten we dan maar terug te gaan naar Amersfoort en een klein hapje bij McDonalds te eten en dan zondag maar ergens lekker te gaan lunchen...... tja.
Zondag zijn we Amsterdam in gedoken, vind het altijd weer leuk om daar te zijn. Eerst hebben we een hele tijd door de Himalaya (een alternatieve/spirituele winkel in de Warmoestraat) lopen dolen en natuurlijk bleef er ook wat aan de handen plakken.
Daarna hebben we nog lekker door Amsterdam lopen dwalen en uiteindelijk overheerlijk geluncht bij de Japanner. Jeetje wat was dat weer lekker!
Helaas komt aan alle leuke dingen veel te snel een eind dus daarna moesten we toch ons weekend afronden en weer op huis aan. We hebben besloten dat we dit toch vaker moeten doen.
Het enige minpuntje van dit weekend was dat vanmorgen bleek dat het iets te leuk is geweest, er was wat gewicht bijgekomen. Maar goed, die heb ik er zo weer van af. Thats life nietwaar?
De kunst is om het daarna weer op te pakken en met frisse zin weer verder te gaan.
En vanmiddag was het dan zover, de eerste keer op de weegschaal bij Dave. Ardie is ook meegegaan aangezien het wel handig is als hij het advies wat ik krijg ook meekrijgt aangezien hij meestal kookt ... :-)
Ardie heeft een foto gemaakt van het eerste weegmoment. Het lijkt ons hoe dan ook wel leuk om af en toe een foto te plaatsen zodat jullie het verschil ook kunnen zien.
Over een goede 2,5 week is de volgende afspraak, dan horen jullie natuurlijk ook het eerste "offïciële" resultaat! ;-) Dat ik al mijn sponsoren over een maandje of 9 maar flink in de buidel mag laten tasten.....hahahha.
Liefs,
Harriëtte
Afgelopen weekend had ik nog een heerlijk relaxed weekend, ik was lekker met mijn vriendin Hellen op pad, god was was dat weer eens lekker zeg.
Zaterdagmorgen was ik al vroeg op pad, zodat we optimaal gebruik konden maken van "ons" weekend.
Omdat het weer helemaal opknapte besloten we lekker naar zee te gaan, naar Katwijk om precies te zijn, even lekker uitwaaien (en gratis een behandelingetje zandstralen.....hahahhah).
Ik kon trouwens wel merken dat het sporten zijn vruchten afwerpt. Had ik in het verleden nog wel eens moeite om een duin op te klimmen, dat was dit weekend geen probleem meer. Mooi!
Nadat we een tijdje aan het water geweest waren zijn we verderop in restaurant de zwaan gaan zitten, prachtig uitzicht op zee en lekker warm....mmmm.
En daar hoorde wat ons betreft een heerlijke kop warme chocomel (zonder slagroom dat dan wel) bij.
Later keek ik op het kaartje van de lolly waarmee je de chocomel maakt....mmmm, ruim 200 kcal......tja, pech gehad, had er toch echt zin in.
Uiteindelijk besloten we ook maar daar meteen iets aan lunch te nemen, dus een paar lekkere garnalen kroketjes met heerlijk brood opgesmikkeld.
Daarna zijn we nog naar Leiden geweest, even op bezoek in het UMCL (prachtig ziekenhuis aan de binnenkant vond ik) daar lag een oudtante van Hellen. Wat een heerlijk mens, we hebben gezellig gekletst en vreselijk gelachen ondanks dat ze te horen gekregen heeft dat de artsen na de laatste chemo niets meer voor haar kunnen betekenen. Ik hoop dat tante Ans nog lang zo lekker eigenwijs en vol levenslust blijft.
Daarna wilden we in Leiden een hapje eten (leuk centrum) maar helaas, alle restaurantjes waar we naar binnen liepen had geen plaats meer voor ons. Uiteindelijk besloten we dan maar terug te gaan naar Amersfoort en een klein hapje bij McDonalds te eten en dan zondag maar ergens lekker te gaan lunchen...... tja.
Zondag zijn we Amsterdam in gedoken, vind het altijd weer leuk om daar te zijn. Eerst hebben we een hele tijd door de Himalaya (een alternatieve/spirituele winkel in de Warmoestraat) lopen dolen en natuurlijk bleef er ook wat aan de handen plakken.
Daarna hebben we nog lekker door Amsterdam lopen dwalen en uiteindelijk overheerlijk geluncht bij de Japanner. Jeetje wat was dat weer lekker!
Helaas komt aan alle leuke dingen veel te snel een eind dus daarna moesten we toch ons weekend afronden en weer op huis aan. We hebben besloten dat we dit toch vaker moeten doen.
Het enige minpuntje van dit weekend was dat vanmorgen bleek dat het iets te leuk is geweest, er was wat gewicht bijgekomen. Maar goed, die heb ik er zo weer van af. Thats life nietwaar?
De kunst is om het daarna weer op te pakken en met frisse zin weer verder te gaan.
En vanmiddag was het dan zover, de eerste keer op de weegschaal bij Dave. Ardie is ook meegegaan aangezien het wel handig is als hij het advies wat ik krijg ook meekrijgt aangezien hij meestal kookt ... :-)
Ardie heeft een foto gemaakt van het eerste weegmoment. Het lijkt ons hoe dan ook wel leuk om af en toe een foto te plaatsen zodat jullie het verschil ook kunnen zien.
Liefs,
Harriëtte
dinsdag 3 januari 2012
De race gaat nu echt van start
Zo lieve mensen. Inmiddels is het 2012! Iedereen die ik nog niet gezien/gesproken heb; een heel fijn, gelukkig en vooral gezond 2012. Dat het maar een bijzonder jaar moge worden.
De feestdagen ben ik heel goed doorgekomen. Het waren gezellige, knusse en relaxte dagen. Ik had een week vakantie en Ardie moest gewoon werken dus vaak het rijk helemaal alleen.
Vroeger kon dat nog wel eens betekenen dat met enige regelmaat de kast geplunderd werd, zeker omdat Ardie altijd prachtige kerstpakketten krijgt.
Dit jaar was anders. Ik heb absoluut genoten, lekker gegeten ook maar ik merk dat er een knop om is. Ik doe de dingen nu veel meer bewust. Als ik eens wat wil snoepen dan zoek ik heel bewust iets uit, ga er lekker voor zitten en geniet er dan ook van. Dus niet meer gedachtenloos naar binnen stouwen maar bewust genieten.
Omdat ik nu een week niet naar de bedrijfsfitness kon had ik het tijdschrift Yoga gekocht. Hierbij zat deze keer een video met 2 complete yoga sessies van een half uur. De zonnegroet voor de ochtend en nog een voor de avond.
Op een gegeven moment, toen ik 's morgens al opstond met een zeurende pijn in mijn rug, stouwde ik de salontafel aan de kant en ging ik op het tapijt vol aan de slag.
Ik wurmde me in de bochten zoals aangegeven (en zover dat wilde lukken) en al na 5 minuten stond het zweet me dik op mijn hoofd! Maar wat voelde het lekker!
Dat heb ik de afgelopen weken dus alweer ontdekt, yoga zou wel eens iets voor mij kunnen zijn.
Ook heb ik al eens een hele steps sessie op de trapt gedaan, gaat ook prima! hahahah.
Ook oudjaar zijn we traditioneel weer volop in de weer geweest met eten. Ardie en Marij (mijn zus) hadden een heerlijk menu gemaakt. Zelfgemaakte sushi vooraf, een heerlijke kreeftensoep met stukjes kreeft als tussengerecht, als hoofdgerecht diamanthaas met stroganoff saus, diverse groenten en aardappelkroketjes, een kaasplankje tussendoor (wat ik afsloeg aanzien ik al aardig vol begon te raken) en in het nieuwe jaar sloten we af met ons traditioneel dessert; appelcrumble met vanille ijs en als extratje deze keer ook nog creme brulee. Overheerlijk allemaal. Nieuwjaarsdag hebben we vervolgens nog gegourmet en gisteren nog een verjaardag, maar bij die laatste heb ik alleen en klein stukje gebak genomen en daar optimaal van genoten.
Al met al had ik het donkerbruine vermoeden dat er óf iets bijgekomen was óf dat ik met een beetje mazzel gelijk was gebleven met mijn gewicht. Maar vanmorgen stond ik op de weegschaal en wat denken jullie? In totaal ben ik de weken rond kerst en nieuw 2 kg afgevallen! 1,3 kg net na kerst en de week er na nog eens 7 ons. Nou.......als dat geen lekker gevoel is om de dag mee te beginnen!
Vandaag ben ik weer voor het eerst naar het werk geweest. Ik had er langzaamaan ook echt zin in. Heb een heerlijke dag gehad, iedereen kwam weer zo'n beetje binnengedruppelt, veel goede wensen, gezelligheid en bijpraten en ook gewoon weer vol aan het werk.
Na het werk ook weer voor het eerst even lekker gesport en inmiddels heb ik met Dave, de sportinstructeur afgesproken dat als ik geen respons krijg van mijn aanvragen om mij te wegen, hij dit op zich gaat nemen. Ik wil uiterlijk volgende week toch voor het eerst op de weegschaal. Dan is dat officiële stukje tenminste ook geregeld.
De sponsor toezeggingen beginnen aardig binnen te lopen, zo mooi om allemaal te lezen!
Kortom, ik zit ontzettend lekker in mijn vel, heb erg veel energie, en heb er vertrouwen in.
Sinds augustus ben ik 15 kg afgevallen, dat is al super. Ik ben lekker op dreef inmiddels en nu, nu de officiële race gaat beginnen ben ik er helemaal klaar voor om zoveel mogelijk geld voor die 2 prachtige doelen binnen te halen.
Liefs,
Harriëtte
De feestdagen ben ik heel goed doorgekomen. Het waren gezellige, knusse en relaxte dagen. Ik had een week vakantie en Ardie moest gewoon werken dus vaak het rijk helemaal alleen.
Vroeger kon dat nog wel eens betekenen dat met enige regelmaat de kast geplunderd werd, zeker omdat Ardie altijd prachtige kerstpakketten krijgt.
Dit jaar was anders. Ik heb absoluut genoten, lekker gegeten ook maar ik merk dat er een knop om is. Ik doe de dingen nu veel meer bewust. Als ik eens wat wil snoepen dan zoek ik heel bewust iets uit, ga er lekker voor zitten en geniet er dan ook van. Dus niet meer gedachtenloos naar binnen stouwen maar bewust genieten.
Omdat ik nu een week niet naar de bedrijfsfitness kon had ik het tijdschrift Yoga gekocht. Hierbij zat deze keer een video met 2 complete yoga sessies van een half uur. De zonnegroet voor de ochtend en nog een voor de avond.
Op een gegeven moment, toen ik 's morgens al opstond met een zeurende pijn in mijn rug, stouwde ik de salontafel aan de kant en ging ik op het tapijt vol aan de slag.
Ik wurmde me in de bochten zoals aangegeven (en zover dat wilde lukken) en al na 5 minuten stond het zweet me dik op mijn hoofd! Maar wat voelde het lekker!
Dat heb ik de afgelopen weken dus alweer ontdekt, yoga zou wel eens iets voor mij kunnen zijn.
Ook heb ik al eens een hele steps sessie op de trapt gedaan, gaat ook prima! hahahah.
Ook oudjaar zijn we traditioneel weer volop in de weer geweest met eten. Ardie en Marij (mijn zus) hadden een heerlijk menu gemaakt. Zelfgemaakte sushi vooraf, een heerlijke kreeftensoep met stukjes kreeft als tussengerecht, als hoofdgerecht diamanthaas met stroganoff saus, diverse groenten en aardappelkroketjes, een kaasplankje tussendoor (wat ik afsloeg aanzien ik al aardig vol begon te raken) en in het nieuwe jaar sloten we af met ons traditioneel dessert; appelcrumble met vanille ijs en als extratje deze keer ook nog creme brulee. Overheerlijk allemaal. Nieuwjaarsdag hebben we vervolgens nog gegourmet en gisteren nog een verjaardag, maar bij die laatste heb ik alleen en klein stukje gebak genomen en daar optimaal van genoten.
Al met al had ik het donkerbruine vermoeden dat er óf iets bijgekomen was óf dat ik met een beetje mazzel gelijk was gebleven met mijn gewicht. Maar vanmorgen stond ik op de weegschaal en wat denken jullie? In totaal ben ik de weken rond kerst en nieuw 2 kg afgevallen! 1,3 kg net na kerst en de week er na nog eens 7 ons. Nou.......als dat geen lekker gevoel is om de dag mee te beginnen!
Vandaag ben ik weer voor het eerst naar het werk geweest. Ik had er langzaamaan ook echt zin in. Heb een heerlijke dag gehad, iedereen kwam weer zo'n beetje binnengedruppelt, veel goede wensen, gezelligheid en bijpraten en ook gewoon weer vol aan het werk.
Na het werk ook weer voor het eerst even lekker gesport en inmiddels heb ik met Dave, de sportinstructeur afgesproken dat als ik geen respons krijg van mijn aanvragen om mij te wegen, hij dit op zich gaat nemen. Ik wil uiterlijk volgende week toch voor het eerst op de weegschaal. Dan is dat officiële stukje tenminste ook geregeld.
De sponsor toezeggingen beginnen aardig binnen te lopen, zo mooi om allemaal te lezen!
Kortom, ik zit ontzettend lekker in mijn vel, heb erg veel energie, en heb er vertrouwen in.
Sinds augustus ben ik 15 kg afgevallen, dat is al super. Ik ben lekker op dreef inmiddels en nu, nu de officiële race gaat beginnen ben ik er helemaal klaar voor om zoveel mogelijk geld voor die 2 prachtige doelen binnen te halen.
Liefs,
Harriëtte
donderdag 29 december 2011
Waarom mijn kilo's niet mogen blijven
Op de kerstkaart van een lieve Reikimaster collega/vriendin stond "met de kilos.... mogen ze niet blijven? Ik vind je mooi zoals je bènt!!!".
Daar heb ik een tijdje over nagedacht, gewoon om voor mezelf helder te krijgen wat precies mijn beweegredenen zijn, zit er meer achter dan gezonder zijn/worden?
Een klein beetje wel ben ik achter. Mijn grootste motivatie is en blijft mijn gezondheid. De gewrichten die toch altijd veel meer aan gewicht mee moeten nemen dan waarvoor ze gemaakt zijn wil ik ontzien voordat het te laat ik en ik echt klachten krijg.
Ook ben ik het gewoon beu om als zwaarlijvig iemand op haar gewicht beoordeeld en veroordeeld te worden, want tja, dat doen wij mensen nu eenmaal snel.
Verder merk ik dat ik me zelf gewoon echt lekkerder voel met wat minder kilo's. Ik vind mezelf dan toch ook mooier, voel me energieker (door het sporten) en straal dat dan ook meer uit. Kortom, ik ben dan nog steeds 'te dik' volgens de normen maar heb daar dan lak aan aangezien ik me zelf goed voel.
De illusie dat ik ooit echt slank zal zijn heb ik als jonge vrouw al laten varen, waarschijnlijk moet ik dan zo rigoreus aan de slag dat ik me er ook niet lekker bij voel. Dan schiet je je doel voorbij denk ik.
Ik heb geen moeite met mijn uiterlijk, dat weten de mensen om me heen ook wel. Ik heb me zelfs nooit lelijk gevonden, ook als puber niet.
Mijn overgewicht heeft me ook wel dingen gebracht. Vriendjes die ik had, had ik omdat ze me leuk, lief en mooi vonden zoals ik was, daar kon ik zeker van zijn.
Ik heb nooit ervaren hoe het is om puur als "lustobject" bekeken te worden door mannen, een zogenaamde "vleeskeuring", al had ik dat als jonge meid misschien best wel eens mee willen maken ... hahaah ;-)
Ik denk dat die extra kilo's me ook op een bepaalde manier moesten beschermen, waarschijnlijk heb ik in de loop der jaren een muurtje om me heen gegeten, zodat ik minder snel gekwetst zou kunnen worden. Dit alles natuurlijk niet bewust maar ergens op een onbewust vlak.
We snoepen allemaal op z'n tijd wel eens graag maar op het moment dat het iets "wegeten" wordt, speelt er iets heel anders dan gewoon gezellig mee doen.
Jaren geleden werd me dit al duidelijk. Ik dacht lang dat ik gewoon erg vaak honger/trek had terwijl, toen ik mezelf bezig ging houden met Reiki, ik er achter kwam dat ik vaak een leeg gevoel in mezelf weg probeerde te eten.
We hebben allemaal zo onze momenten in het leven dat we ons even niet zo lekker voelen, we even niet zo lekker in ons vel zitten, verdriet hebben, noem maar op. Iedereen reageert daar weer anders op. De een kan geen brok meer door z'n keel krijgen, een ander stort zich misschien helemaal op z'n werk, weer een ander gaat misschien meer drinken dan goed voor hem/haar is of rookt steeds meer. Er zijn mensen die een toevlucht zoeken in drugs, gokken, shoppen en noem maar op. En je hebt mensen zoals ik die hun troost zoeken in eten.....
De oplossing is heel simpel en tegelijk ook o zo moeilijk. En wel; een andere manier vinden om met die momenten in je leven om te gaan.... Tja, en daar ben ik dus mee bezig. Dingen vinden waarmee ik de lastige momenten in m'n leven aan kan pakken, makkelijker doorleef, zonder dat ik mezelf "schade" toebreng.
Dat zijn mijn mijmeringen zo aan het eind van dit jaar.
Liefs,
Harriëtte
Daar heb ik een tijdje over nagedacht, gewoon om voor mezelf helder te krijgen wat precies mijn beweegredenen zijn, zit er meer achter dan gezonder zijn/worden?
Een klein beetje wel ben ik achter. Mijn grootste motivatie is en blijft mijn gezondheid. De gewrichten die toch altijd veel meer aan gewicht mee moeten nemen dan waarvoor ze gemaakt zijn wil ik ontzien voordat het te laat ik en ik echt klachten krijg.
Ook ben ik het gewoon beu om als zwaarlijvig iemand op haar gewicht beoordeeld en veroordeeld te worden, want tja, dat doen wij mensen nu eenmaal snel.
Verder merk ik dat ik me zelf gewoon echt lekkerder voel met wat minder kilo's. Ik vind mezelf dan toch ook mooier, voel me energieker (door het sporten) en straal dat dan ook meer uit. Kortom, ik ben dan nog steeds 'te dik' volgens de normen maar heb daar dan lak aan aangezien ik me zelf goed voel.
De illusie dat ik ooit echt slank zal zijn heb ik als jonge vrouw al laten varen, waarschijnlijk moet ik dan zo rigoreus aan de slag dat ik me er ook niet lekker bij voel. Dan schiet je je doel voorbij denk ik.
Ik heb geen moeite met mijn uiterlijk, dat weten de mensen om me heen ook wel. Ik heb me zelfs nooit lelijk gevonden, ook als puber niet.
Mijn overgewicht heeft me ook wel dingen gebracht. Vriendjes die ik had, had ik omdat ze me leuk, lief en mooi vonden zoals ik was, daar kon ik zeker van zijn.
Ik heb nooit ervaren hoe het is om puur als "lustobject" bekeken te worden door mannen, een zogenaamde "vleeskeuring", al had ik dat als jonge meid misschien best wel eens mee willen maken ... hahaah ;-)
Ik denk dat die extra kilo's me ook op een bepaalde manier moesten beschermen, waarschijnlijk heb ik in de loop der jaren een muurtje om me heen gegeten, zodat ik minder snel gekwetst zou kunnen worden. Dit alles natuurlijk niet bewust maar ergens op een onbewust vlak.
We snoepen allemaal op z'n tijd wel eens graag maar op het moment dat het iets "wegeten" wordt, speelt er iets heel anders dan gewoon gezellig mee doen.
Jaren geleden werd me dit al duidelijk. Ik dacht lang dat ik gewoon erg vaak honger/trek had terwijl, toen ik mezelf bezig ging houden met Reiki, ik er achter kwam dat ik vaak een leeg gevoel in mezelf weg probeerde te eten.
We hebben allemaal zo onze momenten in het leven dat we ons even niet zo lekker voelen, we even niet zo lekker in ons vel zitten, verdriet hebben, noem maar op. Iedereen reageert daar weer anders op. De een kan geen brok meer door z'n keel krijgen, een ander stort zich misschien helemaal op z'n werk, weer een ander gaat misschien meer drinken dan goed voor hem/haar is of rookt steeds meer. Er zijn mensen die een toevlucht zoeken in drugs, gokken, shoppen en noem maar op. En je hebt mensen zoals ik die hun troost zoeken in eten.....
De oplossing is heel simpel en tegelijk ook o zo moeilijk. En wel; een andere manier vinden om met die momenten in je leven om te gaan.... Tja, en daar ben ik dus mee bezig. Dingen vinden waarmee ik de lastige momenten in m'n leven aan kan pakken, makkelijker doorleef, zonder dat ik mezelf "schade" toebreng.
Dat zijn mijn mijmeringen zo aan het eind van dit jaar.
Liefs,
Harriëtte
woensdag 28 december 2011
Race door de tuin
Dank zij mijn lieve konijn Poemel (zie foto's) heb ik gistermorgen alweer eea aan lichaamsbeweging gehad.
Madamme vond het groen buiten de ren blijkbaar veel smakelijker dan al het lekkers in haar kooitje en was dus aan de wandel toen ik gistermorgen buiten kwam om haar te voeren.
Na een paar rondjes ren je rot door de tuin (10 m2 ongeveer) had ik haar te pakken. Meteen de ren goed vastgezet want dat was ik dus vergeten toen ik de kooi schoongemaakt had 2e kerstdag.
2e kerstdag? Jazeker, goede manier om je zinnen te verzetten als je snaaizin krijgt is actief worden, dus ipv voor de tv hup een uur naar buiten.
Ik heb heerlijk gegeten met de kerstdagen maar niet overdreven, en gesnoept ook erg weinig ondanks de ruime hoeveelheid lekker spul wat in Ardie's kerstpakket zat.
Het restant van de heerlijke reep van het werk (jaaa wel een deel lekker opgepeuzeld) vandaag naar mijn zwager gebracht, die kan het hebben ;-)
Gisteren werd ik nog verrast door de buren. Ze belden op om te zeggen dat er een pakje bij ze was afgegeven. Ik snapte er niets van, ik had niets besteld bovendien......ze bellen anders altijd aan.... dus heeeel nieuwsgierig. Eerst gekeken of het konijn nog in z'n hok zat... hahhahah.
Wat blijkt? Hadden mr en mrs Claus een pandora armbandje met een boedha bedeltje afgegeven bij ze voor mij! En volgens mij weet ik ook wie mr en mrs Claus zijn.....
Lief he?!
Ik draag hem met veel plezier en heb mezelf beloofd dat ik telkens als ik 10 kg kwijt ben een mooi bedeltje van mezelf mag kopen. Wat dus eigenijk betekend dat ik naar het dorp moet omdat ik inmiddels de 13,5 kg gehaald heb sinds ik begon in augustus........hahahahha.
De beste motivatie voor mij is echter de foto van Tijs met die vlinder. Ik denk dat ik hem maar ergens neerzet straks in januari, zodat ik op lastige momenten er even naar kan kijken.
Ik wens jullie allemaal een hele fijne jaarwisseling en een prachtig, liefdevol en bijzonder 2012!
Liefs,
Harriëtte
Madamme vond het groen buiten de ren blijkbaar veel smakelijker dan al het lekkers in haar kooitje en was dus aan de wandel toen ik gistermorgen buiten kwam om haar te voeren.
Na een paar rondjes ren je rot door de tuin (10 m2 ongeveer) had ik haar te pakken. Meteen de ren goed vastgezet want dat was ik dus vergeten toen ik de kooi schoongemaakt had 2e kerstdag.
2e kerstdag? Jazeker, goede manier om je zinnen te verzetten als je snaaizin krijgt is actief worden, dus ipv voor de tv hup een uur naar buiten.
Ik heb heerlijk gegeten met de kerstdagen maar niet overdreven, en gesnoept ook erg weinig ondanks de ruime hoeveelheid lekker spul wat in Ardie's kerstpakket zat.
Het restant van de heerlijke reep van het werk (jaaa wel een deel lekker opgepeuzeld) vandaag naar mijn zwager gebracht, die kan het hebben ;-)
Gisteren werd ik nog verrast door de buren. Ze belden op om te zeggen dat er een pakje bij ze was afgegeven. Ik snapte er niets van, ik had niets besteld bovendien......ze bellen anders altijd aan.... dus heeeel nieuwsgierig. Eerst gekeken of het konijn nog in z'n hok zat... hahhahah.
Wat blijkt? Hadden mr en mrs Claus een pandora armbandje met een boedha bedeltje afgegeven bij ze voor mij! En volgens mij weet ik ook wie mr en mrs Claus zijn.....
Lief he?!
Ik draag hem met veel plezier en heb mezelf beloofd dat ik telkens als ik 10 kg kwijt ben een mooi bedeltje van mezelf mag kopen. Wat dus eigenijk betekend dat ik naar het dorp moet omdat ik inmiddels de 13,5 kg gehaald heb sinds ik begon in augustus........hahahahha.
De beste motivatie voor mij is echter de foto van Tijs met die vlinder. Ik denk dat ik hem maar ergens neerzet straks in januari, zodat ik op lastige momenten er even naar kan kijken.
Ik wens jullie allemaal een hele fijne jaarwisseling en een prachtig, liefdevol en bijzonder 2012!
Liefs,
zondag 25 december 2011
formulier sponsoring
Lieve mensen,
Het formulier voor de sponsoren is klaar.
Iedereen die dit formulier graag wil ontvangen kan me hiervoor mailen op gewoon.harriette@gmail.com
De mensen die hun sponsoring al hebben aangemeld via mail of de site hoeven niet meer te reageren, deze bedragen heb ik al allemaal verwerkt in de boekhouding ;-)
Liefs,
Harriëtte
Het formulier voor de sponsoren is klaar.
Iedereen die dit formulier graag wil ontvangen kan me hiervoor mailen op gewoon.harriette@gmail.com
De mensen die hun sponsoring al hebben aangemeld via mail of de site hoeven niet meer te reageren, deze bedragen heb ik al allemaal verwerkt in de boekhouding ;-)
Liefs,
Harriëtte
vrijdag 23 december 2011
Nieuws vanuit Tijs!
Mijn collega stuurden onderstaand berichtje en ik mocht het met jullie delen.
Graag willen wij jullie informeren over Tijs zijn deelname aan de medische trial exon skip 51 te Leiden in 2012.
Via onderstaande link naar de site www.vriendenvantijs.nl kunnen jullie lezen wat deze deelname betekent voor Tijs en ons gezin. Tevens is hier een link geplaatst om meer informatie te lezen over de trial zelf. Deze medische trial wordt financieel ondersteunt door de Duchenne Parent Foundation (sponsorgelden) en sinds dit jaar ook door enkele farmaceutische bedrijven .
http://www.vriendenvantijs.nl/pages/verhaal/nieuws/medische-trial.php
Voor ons betekent deze deelname een waardevol lichtpuntje aan de horizon.
Groeten, Roy, Francy, Jop, Max, Tijs
Graag willen wij jullie informeren over Tijs zijn deelname aan de medische trial exon skip 51 te Leiden in 2012.
Via onderstaande link naar de site www.vriendenvantijs.nl kunnen jullie lezen wat deze deelname betekent voor Tijs en ons gezin. Tevens is hier een link geplaatst om meer informatie te lezen over de trial zelf. Deze medische trial wordt financieel ondersteunt door de Duchenne Parent Foundation (sponsorgelden) en sinds dit jaar ook door enkele farmaceutische bedrijven .
http://www.vriendenvantijs.nl/pages/verhaal/nieuws/medische-trial.php
Voor ons betekent deze deelname een waardevol lichtpuntje aan de horizon.
Groeten, Roy, Francy, Jop, Max, Tijs
Zet afspraken met jezelf in je agenda ;-)
Lieve mensen,
Inmiddels is het 23 december, morgenavond is het kerstmis.
Afgelopen week was een waar gekkenhuis. Het was nogal hectisch op het werk, iedereen is aan het afronden en jammer maar helaas mijn bureau werd voller en voller.
Toch is het sporten niet in het gedrang gekomen.
Dinsdagavond had ik eigenlijk een etentje met mijn lieve collega's van het coachen. Ik heb er een tijdje over na moeten denken wat ik er mee ging doen. Aan de ene kant is zo'n etentje super gezellig en lekker aan de andere kant, volop verleidingen EN het zou betekenen dat ik de generale repetitie van het koor EN het sporten zou missen.
Wat ik ooit leerde bij de obesitas kliniek was dat afspraken met jezelf (zoals het sporten) eigenlijk in je agenda net zo belangrijk moeten zijn als alle andere afspraken. En dat je deze afspraken dus op dezelfde manier moet behandelen dus ook niet zomaar afzeggen of verplaatsen.
Bovendien ben ik voorzitster van mijn koor en vind ik dat je ook een bepaalde voorbeeldfunctie hebt en dus vind ik ook dat ik zo'n generale niet mag missen.
Dus ben ik na een hectische dag lekker gaan sporten. Ik heb 40 minuten voluit kunnen gaan op de crosstrainer en daarna nog lekker wat met gewichten gestoeid, resultaat; een voldaan gevoel.
En eerlijk is eerlijk, ik was ook blij dat ik naar de repetitie kon. Het zingen is altijd een echte uitlaatklep voor me. Bovendien was deze repetitie wat beladen doordat een koorlid haar pleegzoon was overleden en ze toch de moed had opgepakt om te komen. We hebben aan het eind van de repetitie op haar verzoek "fluister dan dat je gelooft" voor haar en haar pleegzoon gezongen. Dat is ook wel een van de mooie dingen van ons koor, we kunnen ontzettend veel lol met elkaar hebben, het plezier spat er vanaf als we optreden maar als iemand het moeilijk heeft is er ook altijd wel een arm of warme knuffel.
En woensdag was het dan zover, wederom circuit training!
De vorige keer heb ik 3 dagen vreselijke spierpijn gehad, ik was natuurlijk veel te fanatiek bezig geweest en veel te ver over mijn grenzen gegaan.
Een circuit training is een parcours van een aantal oefeningen (in ons geval geloof ik 10) die je telkens een minuut lang doet en meteen door naar de volgende. Dit hebben we 3x gedaan, continu door, ongeveer een half uur-40 min duurt het dan.
2 collega's van me en ik waren er weer helemaal klaar voor en op de valreep kregen we nog een revalidatiepatient enthousiast om mee te doen. Leuk!
Deze keer heb ik wat beter naar mijn lijf geluisterd. Telkens als mijn lijf erg begon te trillen nam ik heel even en adempauze, en zo snel het weer ging verder. Met name bij de push-up en een oefening waar je op je rug ligt, je benen omhoog en dan langzaam laat zakken zijn er die ik als heel zwaar ervaar. Maar toch, het ging goed. Ik was drijfnat van het zweten ........hahaha.
Daarna heb ik nog een half uur volgemaakt op de crosstrainer en daarna snel door want Ardie was op weg. Snel even een paar maaltijdsalades gekocht in het restaurant en hup naar huis.
Omdat ik die avond nog naar de kapper moest had ik maar een 45 min om te douchen en te eten dus snel een broodje in de oven, wat balsamico glace over de Italiaanse salade en toch heerlijk gegeten!
Het kapsel is trouwens weer leuk geworden, lekker pittig ondanks mijn grijze plukjes er in.
En gisteren was een idiote dag op het werk. Het betere ren je rot verhaal.
Om half vijf stonden we stil bij het afscheid van Yvonne, een hele lieve collega van me en daarna stond eigenlijk de opening van het restaurant op het programma.
Maar ook nu maakte ik weer een keuze voor mezelf. Juist omdat ik volgende week een weekje vrij heb en dus niet in de gelegenheid ben om zo intensief te sporten wilde ik nu niet verstek laten gaan. Dus mijn collega's vertrokken naar het restaurant en ik weer naar de bedrijfsfitness.
Omdat ik de circuit training wel heel goed voelde in mijn lijf wel een tandje rustiger aan gedaan maar toch, het voelde lekker. En tja, ik ben en blijf wel een streber. Toen de lekkere pittige nummers aan muziek voorbij kwamen kon ik het niet laten af en toe helemaal op dat ritme mee te gaan.....hahahha.
Deze keer wel maar een half uurtje maar.... het voelde lekker!
En gisteravond dan wel weer een wat minder gezonde hap. Pizza!
Maar ja, ik ben dan ook niet aan het lijnen maar een bewuste manier van leven aan het nastreven dus alles mag maar met mate en zorgen dat je balans vind. Ik had de hele dag geen gekke dingen gedaan, 2x gebak afgeslagen en goed gesport. Dan is een pizza of andere "vette hap" helemaal geen probleem. De clue is en blijft balans.
Hij was in elk geval overheerlijk.......hahahha.
Gisteravond weer volop verleidingen. Mijn nichtje en tevens petekind Nicole was jarig, alweer 17 jaar.....
Toch ging het goed, omdat ik nog lekker voldaan was van het eten geen problemen ondervonden. Geen gebak, wel een stokbroodje en een paar chips en dat was het dan ook. Had er ook geen probleem mee verder. Ook met verjaardagen werk ik met het principe keuzes maken, of ik neem gebak of wat hartigs maar niet allebei. En vooraf spreek ik vaak met mezelf af wat dan. Bv over de avond 3 stokbroodjes met salade is prima. Dus af en toe wel genieten maar niet aan de gang blijven. En als je wel wat veel genomen hebt..... de dag erna even rekening ermee houden. En vooral niet denken, ach nu is het toch al verprutst nu maakt het ook niet meer uit (de grote valkuil van velen).
Gisteravond nog even gezellig naar de buren. Doordat het zo druk was de afgelopen weken waren we al zo lang niet meer geweest. Heerlijk bijgepraat EN... weer een sponsor erbij! :-)
En gisteravond las ik nog een sponsorberichtje. Ik wordt daar zo ontzettend blij van!
Door alle reacties, sponsor-toezeggingen, steunbetuigingen voel ik me gigantisch gesteund en daarom wil ik hierbij iedereen alvast heel hartelijk danken.
En wees ervan bewust, iedereen kan en mag mijn vorderingen volgen, ik wil niet dat mensen zich verplicht voelen alleen omdat ze me goed kennen. Iedereen maakt ook daarin zijn/haar keuze en dat is helemaal prima.
Lieve mensen, alvast hele fijne feestdagen. Geniet er van en dan vooral van de warmte van dierbaren om je heen, even adempauze in de rat-race, even gewoon genieten.
Voor mij is kerst het feest van het licht en de geboorte van een heel bijzonder mens. Daar ga ik de komende dagen even in het bijzonder bij stilstaan, ik zal de dagen gebruiken voor zelfreflectie, zodat ik straks, op 1 januari een geweldige doorstart kan maken in deze race tegen de kilo's voor Duchenne.
Liefs,
Harriëtte
Inmiddels is het 23 december, morgenavond is het kerstmis.
Afgelopen week was een waar gekkenhuis. Het was nogal hectisch op het werk, iedereen is aan het afronden en jammer maar helaas mijn bureau werd voller en voller.
Toch is het sporten niet in het gedrang gekomen.
Dinsdagavond had ik eigenlijk een etentje met mijn lieve collega's van het coachen. Ik heb er een tijdje over na moeten denken wat ik er mee ging doen. Aan de ene kant is zo'n etentje super gezellig en lekker aan de andere kant, volop verleidingen EN het zou betekenen dat ik de generale repetitie van het koor EN het sporten zou missen.
Wat ik ooit leerde bij de obesitas kliniek was dat afspraken met jezelf (zoals het sporten) eigenlijk in je agenda net zo belangrijk moeten zijn als alle andere afspraken. En dat je deze afspraken dus op dezelfde manier moet behandelen dus ook niet zomaar afzeggen of verplaatsen.
Bovendien ben ik voorzitster van mijn koor en vind ik dat je ook een bepaalde voorbeeldfunctie hebt en dus vind ik ook dat ik zo'n generale niet mag missen.
Dus ben ik na een hectische dag lekker gaan sporten. Ik heb 40 minuten voluit kunnen gaan op de crosstrainer en daarna nog lekker wat met gewichten gestoeid, resultaat; een voldaan gevoel.
En eerlijk is eerlijk, ik was ook blij dat ik naar de repetitie kon. Het zingen is altijd een echte uitlaatklep voor me. Bovendien was deze repetitie wat beladen doordat een koorlid haar pleegzoon was overleden en ze toch de moed had opgepakt om te komen. We hebben aan het eind van de repetitie op haar verzoek "fluister dan dat je gelooft" voor haar en haar pleegzoon gezongen. Dat is ook wel een van de mooie dingen van ons koor, we kunnen ontzettend veel lol met elkaar hebben, het plezier spat er vanaf als we optreden maar als iemand het moeilijk heeft is er ook altijd wel een arm of warme knuffel.
En woensdag was het dan zover, wederom circuit training!
De vorige keer heb ik 3 dagen vreselijke spierpijn gehad, ik was natuurlijk veel te fanatiek bezig geweest en veel te ver over mijn grenzen gegaan.
Een circuit training is een parcours van een aantal oefeningen (in ons geval geloof ik 10) die je telkens een minuut lang doet en meteen door naar de volgende. Dit hebben we 3x gedaan, continu door, ongeveer een half uur-40 min duurt het dan.
2 collega's van me en ik waren er weer helemaal klaar voor en op de valreep kregen we nog een revalidatiepatient enthousiast om mee te doen. Leuk!
Deze keer heb ik wat beter naar mijn lijf geluisterd. Telkens als mijn lijf erg begon te trillen nam ik heel even en adempauze, en zo snel het weer ging verder. Met name bij de push-up en een oefening waar je op je rug ligt, je benen omhoog en dan langzaam laat zakken zijn er die ik als heel zwaar ervaar. Maar toch, het ging goed. Ik was drijfnat van het zweten ........hahaha.
Daarna heb ik nog een half uur volgemaakt op de crosstrainer en daarna snel door want Ardie was op weg. Snel even een paar maaltijdsalades gekocht in het restaurant en hup naar huis.
Omdat ik die avond nog naar de kapper moest had ik maar een 45 min om te douchen en te eten dus snel een broodje in de oven, wat balsamico glace over de Italiaanse salade en toch heerlijk gegeten!
Het kapsel is trouwens weer leuk geworden, lekker pittig ondanks mijn grijze plukjes er in.
En gisteren was een idiote dag op het werk. Het betere ren je rot verhaal.
Om half vijf stonden we stil bij het afscheid van Yvonne, een hele lieve collega van me en daarna stond eigenlijk de opening van het restaurant op het programma.
Maar ook nu maakte ik weer een keuze voor mezelf. Juist omdat ik volgende week een weekje vrij heb en dus niet in de gelegenheid ben om zo intensief te sporten wilde ik nu niet verstek laten gaan. Dus mijn collega's vertrokken naar het restaurant en ik weer naar de bedrijfsfitness.
Omdat ik de circuit training wel heel goed voelde in mijn lijf wel een tandje rustiger aan gedaan maar toch, het voelde lekker. En tja, ik ben en blijf wel een streber. Toen de lekkere pittige nummers aan muziek voorbij kwamen kon ik het niet laten af en toe helemaal op dat ritme mee te gaan.....hahahha.
Deze keer wel maar een half uurtje maar.... het voelde lekker!
En gisteravond dan wel weer een wat minder gezonde hap. Pizza!
Maar ja, ik ben dan ook niet aan het lijnen maar een bewuste manier van leven aan het nastreven dus alles mag maar met mate en zorgen dat je balans vind. Ik had de hele dag geen gekke dingen gedaan, 2x gebak afgeslagen en goed gesport. Dan is een pizza of andere "vette hap" helemaal geen probleem. De clue is en blijft balans.
Hij was in elk geval overheerlijk.......hahahha.
Gisteravond weer volop verleidingen. Mijn nichtje en tevens petekind Nicole was jarig, alweer 17 jaar.....
Toch ging het goed, omdat ik nog lekker voldaan was van het eten geen problemen ondervonden. Geen gebak, wel een stokbroodje en een paar chips en dat was het dan ook. Had er ook geen probleem mee verder. Ook met verjaardagen werk ik met het principe keuzes maken, of ik neem gebak of wat hartigs maar niet allebei. En vooraf spreek ik vaak met mezelf af wat dan. Bv over de avond 3 stokbroodjes met salade is prima. Dus af en toe wel genieten maar niet aan de gang blijven. En als je wel wat veel genomen hebt..... de dag erna even rekening ermee houden. En vooral niet denken, ach nu is het toch al verprutst nu maakt het ook niet meer uit (de grote valkuil van velen).
Gisteravond nog even gezellig naar de buren. Doordat het zo druk was de afgelopen weken waren we al zo lang niet meer geweest. Heerlijk bijgepraat EN... weer een sponsor erbij! :-)
En gisteravond las ik nog een sponsorberichtje. Ik wordt daar zo ontzettend blij van!
Door alle reacties, sponsor-toezeggingen, steunbetuigingen voel ik me gigantisch gesteund en daarom wil ik hierbij iedereen alvast heel hartelijk danken.
En wees ervan bewust, iedereen kan en mag mijn vorderingen volgen, ik wil niet dat mensen zich verplicht voelen alleen omdat ze me goed kennen. Iedereen maakt ook daarin zijn/haar keuze en dat is helemaal prima.
Lieve mensen, alvast hele fijne feestdagen. Geniet er van en dan vooral van de warmte van dierbaren om je heen, even adempauze in de rat-race, even gewoon genieten.
Voor mij is kerst het feest van het licht en de geboorte van een heel bijzonder mens. Daar ga ik de komende dagen even in het bijzonder bij stilstaan, ik zal de dagen gebruiken voor zelfreflectie, zodat ik straks, op 1 januari een geweldige doorstart kan maken in deze race tegen de kilo's voor Duchenne.
Liefs,
Harriëtte
dinsdag 20 december 2011
website over Tijs en zijn verhaal
Lieve mensen,
Inmiddels is de website rondom Tijs, zijn verhaal en alle acties die er lopen in de lucht.
Het is een prachtige site geworden, ik kan hem daarom ook van harte aan iedereen aanbevelen eens te bezoeken.
http://www.vriendenvantijs.nl/
Liefs,
Harriëtte
Inmiddels is de website rondom Tijs, zijn verhaal en alle acties die er lopen in de lucht.
Het is een prachtige site geworden, ik kan hem daarom ook van harte aan iedereen aanbevelen eens te bezoeken.
http://www.vriendenvantijs.nl/
Liefs,
Harriëtte
maandag 19 december 2011
sponsoring
Lieve mensen,
Iedereen die een berichtje wil achterlaten of wil sponsoren en die het niet lukt hier een bericht achter te laten kan me mailen op gewoon.harriette@gmail.com.
Liefs,
Harriette
Iedereen die een berichtje wil achterlaten of wil sponsoren en die het niet lukt hier een bericht achter te laten kan me mailen op gewoon.harriette@gmail.com.
Liefs,
Harriette
Doorstart
Lieve mensen,
Ik heb een heerlijk weekend gehad. Doordat ik deze actie, die alleen nog maar in mijn hoofd vorm had, echt op te pakken en in gang te zetten heb ik weer bergen energie. Ik krijg er een gigantische boost door.
Natuurlijk helpt het ook dat Francy en haar gezin het een leuk innitiatief vinden en de lieve hartverwarmende reacties die ik krijg doen het hem ook wel ;-)
Ik merkte dit weekend dat doordat ik hier intensief mee bezig was het me goed hielp goede keuzes te maken mbt eten. Zoals bv de kerstboodschappen die ik al voor een deel heb gedaan.
Ik stond op een gegeven moment voor een vriezer waar een prachtig dessert taartje in stond. Chocolade.... mmmm. Ik had het al in de hand en dacht toen, tja, Ardie is geen zoetekauw, ik zit alleen met kerst, misschien geen handige keuze....... en legde hem weer terug.
Natuurlijk ga ik wel lekker eten met die dagen, maar alleen eten, ik hoef me niet de hele kerst vol te stoppen nietwaar?
Ik zie het weer helemaal zitten en alsof de duvel er mee speelt. Ik stond al een paar weken een beetje stil met het gewicht (tja, Sinterklaas is ook al in het land geweest he) en nu was er weer een kilo af.
De stand tot nu toe vanaf augustus is - 13,5 kg. Iets waar ik al heel blij mee ben.
Voor mij is het nu zaak om iemand te vinden die het officiele wegen op zich wil nemen. Ik wil nl de mensen die me sponsoren ook de zekerheid geven dat het allemaal klopt wat ik meld aan verloren kg. Ik zit te denken aan een dietiste hier in het ziekenhuis of zo. Ik hou jullie op de hoogte wat het wordt.
Waarschijnlijk begint het officiele sponsortraject dus per 1 januari.
Ardie gaf als advies om dan nu deze weken het er nog even goed van te nemen, zodat het straks in jan extra hard gaat. Tja, dat heb ik destijds voordat ik begon bij de obesitas kliniek idd wel gedaan.
Dit is voor mij echter anders. Ik was al bezig, heb de knop al omgezet, dit hele project is voor mij vooral een extra stimulans om het goed vol te houden zodat het a way of life wordt.
Dus ga ik gewoon lekker verder waarmee ik bezig was. Lekker veel bewegen, bewuste keuzes maken en proberen dat zo in mijn systeem te krijgen dat het niet meer voelt als anders maar als normaal.
En natuurlijk hopen dat ik zoveel mogelijk geld voor deze twee prachtige doelen ophalen :-)
De eerste 2 sponsoren zijn binnen zoals jullie kunnen zien. Dat alleen gaf al een geweldige kick. Dames bedankt! Ben er super blij mee.
Liefs,
Harriette
Ik heb een heerlijk weekend gehad. Doordat ik deze actie, die alleen nog maar in mijn hoofd vorm had, echt op te pakken en in gang te zetten heb ik weer bergen energie. Ik krijg er een gigantische boost door.
Natuurlijk helpt het ook dat Francy en haar gezin het een leuk innitiatief vinden en de lieve hartverwarmende reacties die ik krijg doen het hem ook wel ;-)
Ik merkte dit weekend dat doordat ik hier intensief mee bezig was het me goed hielp goede keuzes te maken mbt eten. Zoals bv de kerstboodschappen die ik al voor een deel heb gedaan.
Ik stond op een gegeven moment voor een vriezer waar een prachtig dessert taartje in stond. Chocolade.... mmmm. Ik had het al in de hand en dacht toen, tja, Ardie is geen zoetekauw, ik zit alleen met kerst, misschien geen handige keuze....... en legde hem weer terug.
Natuurlijk ga ik wel lekker eten met die dagen, maar alleen eten, ik hoef me niet de hele kerst vol te stoppen nietwaar?
Ik zie het weer helemaal zitten en alsof de duvel er mee speelt. Ik stond al een paar weken een beetje stil met het gewicht (tja, Sinterklaas is ook al in het land geweest he) en nu was er weer een kilo af.
De stand tot nu toe vanaf augustus is - 13,5 kg. Iets waar ik al heel blij mee ben.
Voor mij is het nu zaak om iemand te vinden die het officiele wegen op zich wil nemen. Ik wil nl de mensen die me sponsoren ook de zekerheid geven dat het allemaal klopt wat ik meld aan verloren kg. Ik zit te denken aan een dietiste hier in het ziekenhuis of zo. Ik hou jullie op de hoogte wat het wordt.
Waarschijnlijk begint het officiele sponsortraject dus per 1 januari.
Ardie gaf als advies om dan nu deze weken het er nog even goed van te nemen, zodat het straks in jan extra hard gaat. Tja, dat heb ik destijds voordat ik begon bij de obesitas kliniek idd wel gedaan.
Dit is voor mij echter anders. Ik was al bezig, heb de knop al omgezet, dit hele project is voor mij vooral een extra stimulans om het goed vol te houden zodat het a way of life wordt.
Dus ga ik gewoon lekker verder waarmee ik bezig was. Lekker veel bewegen, bewuste keuzes maken en proberen dat zo in mijn systeem te krijgen dat het niet meer voelt als anders maar als normaal.
En natuurlijk hopen dat ik zoveel mogelijk geld voor deze twee prachtige doelen ophalen :-)
De eerste 2 sponsoren zijn binnen zoals jullie kunnen zien. Dat alleen gaf al een geweldige kick. Dames bedankt! Ben er super blij mee.
Liefs,
Harriette
vrijdag 16 december 2011
Vrienden van Tijs
Helaas lukt het me niet om de flyer van de vrienden van Tijs te downloaden hier vandaar dat ik de tekst kopiëer.
november 2011
Enige tijd geleden werd bij Tijs, de jongste zoon van onze vrienden Francy en Roy Peeters, de spierziekte Duchenne geconstateerd.
Als je met Duchenne wordt geboren, breken je spieren langzaam maar zeker af en word je steeds minder sterk. De ziekte wordt veroorzaakt doordat een eiwit, nodig voor de opbouw van nieuwe spiercellen, niet kan worden aangemaakt.
Toen Francy en Roy hun kinderen wilden uitleggen wat de ziekte inhoudt en met je doet, bleek dit niet eenvoudig te zijn. Er is geen informatie beschikbaar voor kinderen onder de 7 jaar om dit op een voor kinderen begrijpelijke manier duidelijk te maken.
Dit heeft Francy op het idee gebracht om een boekje te schrijven over Duchenne. Middels een zelf samengesteld proefexemplaar zijn diverse betrokkenen (specialisten, mensen van de stichting Duchenne) geïnformeerd. Ook de klasgenootjes van de kinderen is aan de hand van dit boekje verteld wat de ziekte met je doet. De reacties waren positief.
Francy en Roy vinden het belangrijk dat ook andere mensen die met de ziekte te maken krijgen over dit boekje kunnen beschikken, met name omdat de ziekte op jonge leeftijd wordt gediagnosticeerd (in de leeftijd tussen 2 en 4 jaar). Om het geheel wat sprekender te maken wordt momenteel belangeloos door een illustrator aan tekeningen gewerkt. Het uiteindelijke doel van Francy en Roy is om het boekje officieel te laten uitbrengen.
Wij als vrienden willen dit initiatief ondersteunen en hebben het plan opgepakt om hiervoor geld bij elkaar te brengen. Uiteraard kunnen we dit niet alleen. We willen hierbij dan ook jullie financiële steun vragen. Een bijdrage kan worden overgemaakt naar rekeningnummer 1337.447.420 t.n.v. R.P.J. Houwers en/of E.W.M.H. Franssen inzake “Duchenne”. Als u op de hoogte wilt blijven van de vorderingen van het boekje dan kunt u dit per e-mail kenbaar maken aan duchennereuver@kpnmail.nl. Voor meer informatie omtrent Duchenne kunt u terecht op www.duchenne.nl
Indien er vragen zijn dan kunnen jullie terecht bij een van onderstaande personen. Wij danken jullie bij voorbaat voor de bijdrage.
Namens de vrienden van Tijs
Verhaal vanuit Francy
Ons project: De Tijs Trappers
Graag willen wij ons persoonlijke project de Tijs Trappers onder de aandacht brengen.
Op 16 september 2010 krijgen we de definitieve uitslag dat onze zoon Tijs (toen 4 jaar) de ziekte van Duchenne heeft.
Wat gebeurd er dan met je…het is bijna niet in woorden te omschrijven.
Alle emoties lopen door elkaar, opluchting dat er een oorzaak is gevonden voor zijn onverklaarbare motorische achterstand, verdriet over ons manneke, angst voor wat ons nog te wachten staat, hoop in de medische wetenschap, onbegrip dat dit ons overkomt, ongeloof dat het echt zo is.
Een diagnose die je niemand gunt, een diagnose die je leven helemaal op zijn kop zet.
Hoop in de medische wetenschap is vanaf dat moment een van onze drijfveren geworden.
Duchenne is een progressieve spierziekte die bij ca. 1 op de 3.500 jongens voorkomt. Een ziekte waar je niet van herstelt maar iedere dag een beetje levenskwaliteit voor inlevert. De ziekte maakt de jongens op jonge leeftijd (tussen 8-12 jaar) rolstoelafhankelijk en heeft (inmiddels) een levensverwachting bereikt van ca. 30 jaar met alle bijkomende complicaties.
De stijgende levensverwachting maar ook de stijgende levenskwaliteit is te danken aan zeer intensief wetenschappelijk onderzoek op het gebied van geneesmiddelen en het verbeteren van de leefmogelijkheden van jongens en mannen met Duchenne. Op dit moment is er nog geen medicijn op de markt dat de ziekte kan genezen of in progressie kan laten afnemen. Echter we staan voor een doorbraak!
Doel:
De Tijs Trappers gaan zich inzetten voor dat ene geneesmiddel waar wij op hopen en in geloven dat het er komt.
7 dagen fietsen á 100 km per dag in België, Duitsland en met als eindbestemming het Radboud ziekenhuis te Nijmegen. Samen met een goede vriend gaat mijn man deze tocht fietsen en zal ik hen zelf begeleiden als teamverzorger.
Voor deelname aan deze 7 daagse mountainbiketocht, dienen we sponsorgeld voor de Tijs Trappers in te brengen. Dit geld zal in zijn geheel besteed worden aan onderzoek naar geneesmiddelen en betere leefmogelijkheden voor Duchenne patiënten.
Juist omdat we voor een doorbraak staan naar een geneesmiddel is geld nu extra hard nodig.
Over Tijs
Tijs is een vrolijk, energiek en levenslustig manneke van inmiddels 5 jaar.
Dinsdag 20 december 2011 hebben we samen met Tijs een afspraak in het LUMC te Leiden voor een gesprek omtrent deelname aan een veelbelovende fase III studie. Deze studie is gebaseerd op een nieuwe techniek genaamd exonskippen. Een studie waarvan fase 1 inmiddels positief is afgesloten en fase 2 nog lopende is t/m december 2011. Deze studie onderzoekt of de ontwikkelde techniek daadwerkelijk invloed heeft op de afname van progressie van deze ingrijpende ziekte.
Tijs voldoet aan de randvoorwaarden voor deelname en we hopen dat hij in januari 2012 definitief kan gaan deelnemen aan deze studie. Als de studie in dec. 2012 sluit met positief resultaat zal Tijs vanaf januari 2013 in aanmerking komen voor het betreffende medicijn.
Volg het project de Tijs Trappers
Om straks samen met ons te kunnen volgen wie ons allemaal sponsort en hoe het met onze sponsormeter en het verloop van de Tijs Trappers gaat zal eind december 2011 de site www.vriendenvantijs.nl worden gelanceerd.
Op deze site zullen wij t.z.t. ook vermelden hoe het met Tijs gaat zodra hij kan starten met deelname aan de studie exon skip 51 fase III te Leiden.
Voor meer informatie over de mountainbike tocht kunt u terecht op de site www.duchenneheroes.nl
Abonneren op:
Posts (Atom)